«به چی دل بستم که از همه دل کندم
که به دنیا و غم دنیا می‌خندم.»

There are so many paradoxes in my head that I don't even know how to finish my sentences.

راهی نمونده که برای افزایش تمرکز امتحان نکرده باشم و همچنان هم در ثانیه صدها فکر بی‌ربط از ذهنم رد میشه هیچکدوم هم اونی که atm لازم دارم نیست.

«...با چشمهایش نظرم را جویا میشود و من با تکان دادن سر تاییدش میکنم. ولی احساس میکنم کمی دلسرد است و طالب شور و شوق بیشتری است. من چه کار می توانم بکنم؟ مگر تقصیر من است که توی همه حرفهایش متوجه جملات قرضی و نقل قول های دیگران میشوم؟»

-تهوع

One of the things that actually affects everything in my routine is my sleeping pattern, and it also is one of the things I underestimate and keep on ruining. Ergo I'm really exhausted and desire to die.
Thank you for your time.