دلیل پلی‌لیست‌های این چند روزم تو اسپاتیفای. ✨

I feel like a grumpy, 80-yo grandpa who just wants his pension and some cooling down in the pool.

علاقم به The Who وصف نکردنیه.

«اما الان من خودم یکی از اون لحظه‌های گمشده هستم. لحظه‌ای که هیچ‌کس نخواهد دید و هیچ‌کس هیچ تصوری از این وحشت کشنده نخواهد داشت، امیدی که لحظه‌ای در آسمان این شب تیره درخشان می‌شه و باز در سیاه‌چاله‌ی ناامیدی پنهان می‌شه و من نمی‌تونم اونها رو به چنگ بیارم. رخداد شاید همین باشد دوستانِ همسرا؛ همین چنگ زدن نومیدانه‌.»

دوست دارم برم توی یه تونلی و با صدای بلند Anarchy in the UK رو بخونم

‏همه‌جا دنبال خودم می‌گردم. توی فیلم‌ها، کتاب‌ها، نقاشی‌ها، موسیقی‌ها. توی همه‌شون هم اون نسخه‌ای که از خودم پیدا می‌کنم، تنها و دورافتاده‌‌ست. از عشق بی‌نصیبه و همیشه منتظره. منتظر هر چیز و هر کسی که قرار نیست بیاد. انگار کاراکتری که من باشه، در حال دیگه‌ای نمی‌تونه توصیف بشه.