علاقم به The Who وصف نکردنیه.

«اما الان من خودم یکی از اون لحظه‌های گمشده هستم. لحظه‌ای که هیچ‌کس نخواهد دید و هیچ‌کس هیچ تصوری از این وحشت کشنده نخواهد داشت، امیدی که لحظه‌ای در آسمان این شب تیره درخشان می‌شه و باز در سیاه‌چاله‌ی ناامیدی پنهان می‌شه و من نمی‌تونم اونها رو به چنگ بیارم. رخداد شاید همین باشد دوستانِ همسرا؛ همین چنگ زدن نومیدانه‌.»

دوست دارم برم توی یه تونلی و با صدای بلند Anarchy in the UK رو بخونم

‏همه‌جا دنبال خودم می‌گردم. توی فیلم‌ها، کتاب‌ها، نقاشی‌ها، موسیقی‌ها. توی همه‌شون هم اون نسخه‌ای که از خودم پیدا می‌کنم، تنها و دورافتاده‌‌ست. از عشق بی‌نصیبه و همیشه منتظره. منتظر هر چیز و هر کسی که قرار نیست بیاد. انگار کاراکتری که من باشه، در حال دیگه‌ای نمی‌تونه توصیف بشه.

ولی اگه این آهنگ معنیِ آرامش قبل و بعد طوفان نباشه، idk what is.