‏همه‌جا دنبال خودم می‌گردم. توی فیلم‌ها، کتاب‌ها، نقاشی‌ها، موسیقی‌ها. توی همه‌شون هم اون نسخه‌ای که از خودم پیدا می‌کنم، تنها و دورافتاده‌‌ست. از عشق بی‌نصیبه و همیشه منتظره. منتظر هر چیز و هر کسی که قرار نیست بیاد. انگار کاراکتری که من باشه، در حال دیگه‌ای نمی‌تونه توصیف بشه.

ولی اگه این آهنگ معنیِ آرامش قبل و بعد طوفان نباشه، idk what is.

نیاز دارم یه کشور داشته باشم که این سرود ملیش باشه.