دارک هیومر اونجاش که من بعد شنیدن داستان قوچعلی اجاقلو انقد خندیدم از رو صندلی افتادم و یه اتاق پوکر فیس نگاهم می‌کردند. :)))))))

نیلوفرانه در باد، پیچیده، تاب خورده.

چون که چند روز پیش داشتم Interstellar رو می‌دیدم و همون وسط نفسم برید که چقدر موسیقی متن مطابق و هارمونیکی داره و چقدر صحنه‌ها رو غنی‌تر کرده. دوست دارم دوباره و ده‌باره ببینم این فیلم رو.

یکی اومده بود می‌گفت صحبت از آزادی جنسی رو برای زن ایرانی هضم نمی‌تونم بکنم چون تناقض داره با واقعیت ایران و الان زن ایرانی درگیر حجابه مشکل ازادی جنسی نداره. بفرما خانم، بفرما دلسوز، بفرما بخاطر دوست پسر داشتن یه نفر دیگه سوخت و مرد. اولین بار نبوده، و متاسفانه آخرین بار هم نمی‌مونه. چون بعضیا که اهمیت نمی‌دن به کنار، اون بخشیم که اهمیت می‌ده می‌خواد به هر دلیل غیرقابل درکی یه تصویر قدیمی از زن و دختر ایرانی بده بیرون و فکر می‌کنه دخترای ایرانی نیاز به اتونومی کامل از بدنشون ندارن و فعلاً بحث سر حجاب کفاف می‌کنه.

اون موج اضطرابی که به خاطر کتاب‌های نخونده و فیلم‌های ندیده تو بدن پخش میشه <<<<<<

هیچ حسی به اتفاقاتی که اطرافم در حال رخ دادنه ندارم، انگار دیگه هیچ چیزی برام معنی نداره؛ هر چیز گرم و زیبایی کوله بارش رو بسته و رفته.
روزها می‌گذرند و هیچ قدمی برای بهتر کردن حالم و زندگیم برنمی‌دارم، رویاهام ازم دور شدند و الان احتمالا مشتی خاکسترند.
انگار دارم از یه بُعد دیگه خودم رو از دور می‌بینم و افسوس می‌خورم بدون اینکه بتونم بگم «هِی، این من نیستم.»

تم این چند روزم Tom Hiddleston بوده. :)))