عصارهٔ این شهر صدای آمبولانس و هزار کیلو غمِ پشت اون صداهاست.

نه دیگه واقعاً از اینجا به بعد فقط پول و مهاجرت می‌تونه خوشحالم کنه

به دردی که می‌کشم آگاهم ولی نمی‌دونم باید چی کار کنم که یه ذره هم که شده کمتر شه. همه چیز خیلی دور به نظر می‌رسه. و تو به مراتب گل‌های تو گلدونت رو بیشتر از من دوست داشتی. ببخشید که مراقبشون نبودم. ببخشید که مراقب خودم نیستم و روز به روز بیشتر دارم تو خودم غرق می‌شم. همه چیز خیلی دور به نظر می‌رسه و باور کن دیگه هیچی ارزش تحمل زجر یک ثانیه زندگی کردن رو هم نداره.

هربار خودمو گول میزنم که حالم خوبه و همه‌چی اوکیه. هربار رو هم جمع میشه و به صورت بدتری برمی‌گرده.

‏فقط بهم نزدیک می‌شی که دوباره دور بشی.

یکم درس خوندم، یکم سیگار کشیدم، یکم خندیدم.

ولی همچنان هیچی به نظرم درست نیست.

«بی‌دلیل از قفس کهنهٔ شب می‌ترسم.»

‏«آه آدمی. زمین. زندگی‌ها. دریا بارها. مرگ. گریه‌های بلند، خنده‌های بلند، خاموشی‌های بلند، پهنه‌های بلند. از نو.»