به دردی که می‌کشم آگاهم ولی نمی‌دونم باید چی کار کنم که یه ذره هم که شده کمتر شه. همه چیز خیلی دور به نظر می‌رسه. و تو به مراتب گل‌های تو گلدونت رو بیشتر از من دوست داشتی. ببخشید که مراقبشون نبودم. ببخشید که مراقب خودم نیستم و روز به روز بیشتر دارم تو خودم غرق می‌شم. همه چیز خیلی دور به نظر می‌رسه و باور کن دیگه هیچی ارزش تحمل زجر یک ثانیه زندگی کردن رو هم نداره.

هربار خودمو گول میزنم که حالم خوبه و همه‌چی اوکیه. هربار رو هم جمع میشه و به صورت بدتری برمی‌گرده.

‏فقط بهم نزدیک می‌شی که دوباره دور بشی.

یکم درس خوندم، یکم سیگار کشیدم، یکم خندیدم.

ولی همچنان هیچی به نظرم درست نیست.

«بی‌دلیل از قفس کهنهٔ شب می‌ترسم.»

‏«آه آدمی. زمین. زندگی‌ها. دریا بارها. مرگ. گریه‌های بلند، خنده‌های بلند، خاموشی‌های بلند، پهنه‌های بلند. از نو.»

امشب از اون شباست که هروقت دیگه‌ای بعدا حالم بد باشه قراره به خودم بگم: یادته اون شب گذشت؟ دیدی صبح شد؟ پس امشب هم می‌گذره برات قطعا. غصه نخور.

سال نوتون مبارک. 🤍✨

«شکسته‌بسته می‌گفتم پریر از حال دل چیزی
تنک شد جام فکر و من چو شیشه خرد بشکستم»

«گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود»

چرا شبیه عید نیست هیچی؟

همه‌چیز برام یادآور رنج توئه. حس می‌کنم دارم عقلمو از دست می‌دم.