امشب از اون شباست که هروقت دیگه‌ای بعدا حالم بد باشه قراره به خودم بگم: یادته اون شب گذشت؟ دیدی صبح شد؟ پس امشب هم می‌گذره برات قطعا. غصه نخور.

سال نوتون مبارک. 🤍✨

«شکسته‌بسته می‌گفتم پریر از حال دل چیزی
تنک شد جام فکر و من چو شیشه خرد بشکستم»

«گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود»

چرا شبیه عید نیست هیچی؟

همه‌چیز برام یادآور رنج توئه. حس می‌کنم دارم عقلمو از دست می‌دم.

خدا از کسایی که چایی رو کاشت، برداشت، خشک، بسته بندی میکنن راضی باشه. دنیا با چایی قشنگتره :)

The mere irony of me having trouble figuring out and admitting my sexuality<<<<

روز و شب شکل جدیدی از فروپاشی رو تجربه می‌کنم. بدنم هم دیگه یاری‌م نمی‌کنه.

میگه «مگه تو بابای همه‌ای که میخوای درستشون کنی؟»
ولی خب چجوری باید گذشت از حرف‌های مزخرف مردم؟

اما کدام ‏خانه؟ کجا را داری که خانه بنامی؟ کجا بوی کیکِ هنوز از فر بیرون‌نیامده می‌آید و صدای برخورد یخ‌های لیموناد غیرکارخانه‌ای با یکدیگر را می‌شنوی و آدم‌هایش آن‌قدری به دیالوگ مؤمن هستند که اصول اولیه‌اش را به‌جا بیاورند و تو را با دیوارهایت تنها نگذارند؟ کجا نور کافی‌ست و رنگ کافی‌تر؟