Not wanting new friends, waiting for the old ones to abandon me, may start trying to die then, finally.

"You had a bottle of pills but I wouldn’t let you swallow them.
You said Will you love me even more when I'm dead?"

مردم دارند فرسوده‌ام می‌کنند.

“Look at the light through the windowpane. That means it’s noon, that means
we’re inconsolable.
Tell me how all this, and love too, will ruin us.
These, our bodies, possessed by light.
Tell me we’ll never get used to it.”

“You're going to die
in your best friend's arms.
And you play along because it's funny, because it's written down,
you've memorized it,
it's all you know.”

دنیامون جهنمه.

[از زمان‌هایی که درد روح به جسم میزنه و فقط میتونی زل بزنی به سقف و سعی کنی که برای لحظه‌ای هم که شده تو این زندگی نباشی]

له شُم؛
تو به معماری آوار بخندی.

انگار دارم روی یه سطح شیشه‌ای عمدا بالا و پایین می‌پرم تا بشکنه، زیر پام خالی بشه، تا بی‌نهایت غلت بزنم، پایین برم و هرگز به جایی نرسم.

«زیرِ باران فکر‌کردن
دست به کوچه‌های شهر ساییدن
شهر را در آتش و رؤیاها بوسیدن
حس کردنِ این‌که
همه‌چیز را می‌توانی در آغوش بگیری
جا دهی

زمانی خیس‌شده را در خود حس می‌کنم
زمانی گریسته را
احتمالاً مرگ در تو آرام نمی‌گیرد
تو خیسی،
از صدای مادرانی که
دردناکیِ تاریک‌شدنشان را
فاصلۀ بزرگ‌شدنِ فرزندان می‌خراشد
خیسی
از روزهای ملاقاتِ زندان بیمارستان
خیسی
از زرد و نارنجی و کلاغ
از حملۀ تاریکی و آتش
آن‌قدر خیس که
همیشه سرما پیدایت می‌کند
و در استخوان‌هایت می‌گرید»