«فكر نمی‌کردی تنهایی من
پنجره‌ای کوچک را در گلویم آن‌قدر بفشارد
که در دست‌هایم زندانی شوم؟
در چشم‌هایم؟
آیا عشق، تنها برای کور کردن و سر بریدن‌ِ ما می‌آید؟

آواز که می‌خوانم
درختان‌ حیاط در خاک به هم نزدیک‌تر می‌شوند
و گُل‌های باغچه یک‌به‌یک زردتر
تو با خنجری از میان‌ ‌استخوان‌هایم می‌گذری
و فكر می‌کنی كه تسکینم می‌دهی»

"دیگه اصراری به درک شدن ندارم، دیگه داد نمیزنم که من رو ببین، من هستم، همیشه وجود دارم، اگر کسی بخواد ببینه، توجه و درکم کنه، فرصت کافی برای این کار بهش میدم، ولی اصرار و تلاش؟ دیگه نه."

خیلی آدم پوچی شدم. فقط ظاهر و تهی از هرگونه معنا.

مامان همیشه می‌گفت بالاخره آدم یک چیزی پیدا می‌کند که دلش را خوش کند.
در زندان من، وقتی آسمان قرمز می‌شد و روز تازه‌ای یواش یواش می‌آمد توی سلولم، متوجه می‌شدم که حق با او بود... .

- بیگانه/ آلبر کامو

لحظه‌ای که پیش خودم اعتراف می‌کنم که فلان آدم چقدر برام عزیزه مضطرب می‌شم. آماده می‌شم برای از دست دادنش. مطمئن میشم که قراره از دستش بدم.

اگه می‌شد، از آدم‌ها خواهش می‌کردم که مراقب خودشون باشن.

«اگه من زپرتی شدم حقم نبود.»

Tea and cigarettes, pretty much sum up my nights.

دلم نمی‌خواد از تخت در بیام و الکل می‌خوام.

My current mental health level:

«بگذار هر چه نمی‌خواهند، بگویيم
بگذار هر چه نمی‌خواهيم، بگويند
باران كه بيايد
از دست چترها
كاری برنمی‌آيد
ما اتفاقی هستيم كه افتاده‌ایم»

-نصرت رحمانی

«یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در اغوشم بگیر که بمیرم»

می‌ترسم.

«ما سرو می‌کاریم و مرگ می‌درویم. ما همه جوان می‌میریم.»

من می‌دونم که آدم شکسته‌‌ایم و حالم خوب نیست. ولی واقعاً ناراحتم کردی. واقعاً.

تو قسمتی از منی که نمی‌دونستم چیکار باید بابتش انجام بدم و هنوز هم ایده‌ای ندارم. اما به این معنی نیست که فراموشت کردم.