حس اینکه مزاحم و اضافی‌ام تو زندگیش رهام نمی‌کنه.

"but we can’t punch ourselves awake and all I can do
is stand on the curb and say Sorry
about the blood in your mouth. I wish it was mine."

اسم بیمارستان که می‌آد به گریه می‌افتم. همهٔ دلهره‌ها و اضطراب بعد زنگ‌های بی‌جواب رو از نو تجربه می‌کنم.

«خودم را یک توده‌ی سیاه تصور می‌کردم که وقتی در بر گرفته می‌شود، همه را خفه می‌کند. چطور به اینجا رسیده بودم و نمی‌توانستم بمیرم؟!»

‏در حال حاضر فقط‌ دو راه دارم. یا پلن خودکشی در ۲۷سالگی رو جلو بندازم یا پلن الکلی شدن در ۳۰سالگی رو.

_از بر شانهٔ فلات، محمد مختاری

متأسفم که وجود دارم. عمیقا متأسفم که وجود دارم و این چیزها رو تجربه می‌کنم.

«هر کس تنهاست عزیز من و خیلی تنها.»

خیلی دلم می‌خواست تو رو به روی من می‌نشستی تا بگویم نگاه کن که چقدر خوار و ضعیف می‌شوند؟ چرا فکر نمی‌کنند؟ آدم مگر هر حرفی به زبانش آمد می‌گوید؟ نگاه کن چقدر حقیرند. مثل بچه‌های لجباز روح آدم را می‌جوند که حرف خودشان را به کرسی بنشانند. آدم دلش می‌جوشد و سر می‌رود.
نه به عشق فکر می‌کنند، نه گذشته‌ها یادشان می‌آید، و یادشان نیست که روزی، روزگاری گفته‌اند :«دوستت دارم.».

«همیشه از بزرگ‌شدن می‌ترسیدم
از این‌که آن‌ها را که می‌شناسم
دیگر نشناسم.
همیشه بعد از دیدن‌ِ یک فیلم
غریبه شده‌ام
از تمام‌شدن‌ِ هر چیزی می‌ترسم.
از داشتن‌ِ آلبوم عکس
از خاطره‌ها
از منطق روزانه‌ی تکرار
از غروب کردنِ خورشید می‌ترسم.
از این‌که زمان می‌تواند بگذرد
از این‌که گذشته پشتِ سر می‌مانَد
از این‌که سنگ همیشه سنگ است
و زمین صورتی ندارد
از چسبیدن‌ِ خواب‌هایم به تنم به صدایم
از به‌خود‌آمدن‌های ناگهانی‌ام می‌ترسم.

عجیب‌بودن‌ِ دریا.
عجیب‌بودن‌ِ ماه.
و همیشه در راه بودن‌ِ یک خبر مهلک»

دلم می‌خواد چیزای جدید گوش بدم، آدمای جدید ببینم، جاهای جدید برم و غذاهایی که تا حالا نخوردمو بخورم ولی پول ندارم. عالی.

"Yes, and how many years must a mountain exist
Before it is washed to the sea?
And how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, and how many times can a man turn his head
And pretend that he just doesn't see?"

شاید این بار اگه وانمود کنم همه‌چی خوب میشه واقعا همه‌چی خوب بشه.