همهٔ اون شب‌هایی که اینجا نوشتم «دیگه نمیتونم، دیگه نمی‌خوام، و و و...» گذشتند. صبح شدند یا نه رو نمی‌دونم. ولی گذشتند.

کاش همه‌چیز طور دیگه‌ای بود.

«ببخش اگه نبودم اونی که می‌خواستی. دوست داشتم باشم؛ بلد نبودم.»

دوست دارم برم تو خیابون‌های تهران گم و گور بشم و هیچوقت دیگه پیدا نشم.

به‌قدری پایینم که فقط با مرگ می‌تونم بیام بالا.

وسط این همه کابوس، یادش آرومت نکرده.

وقتی ناراحتم انقد کس میگم بقیه بخندن که واقعاً ناراحت‌کننده‌ و رقت انگیزه.

سخت داره میگذره. خیلی سخت.
نفس کشیدن سخته، بیدار موندن سخته، دوست داشتن سخته، حس کردن سخته. شاید تنها راهی که دیگه آدم احساس بدی نکنه اینه که دیگه اصلا احساسی نکنه.
یادم میاد وقتی رو که برام آرزو کردی هیچوقت دلم نشکنه؛ پشتم گرم شد و از همون موقع انگار قلبم از سنگ.

گذشته‌م حمله کرده بهم. نمیتونم نفس بکشم.

هر ثانیه و هر لحظه دارم اذیت می‌شم. چیزهایی که برای آدما بدیهی و ساده‌ست برای من سخته. مدام می‌خوام فرار کنم. کاش میشد فرار کنم و همه‌چیز رو از نو شروع کنم.

پشت تلفن که یهو زد زیر گریه، انگار صدتا خنجر زدن تو قلبم.

یه لذت آمیخته به دردی از تایم امتحاناتم می‌برم که اصلا 🤌🏻.

در نهایت خواب است که انسان را نجات می‌دهد.

آرزو می‌کردم حداقل تو خوشحال باشی. من هیچوقت نمی‌تونستم معنی خوشحال بودن رو بفهمم، اما امیدوار بودم حداقل تو یه جایی از زندگیت حس کنی از شدت خوشحالی داری از زمین کنده می‌شی؛ که بدنت به اندازه‌ی سرخوشی‌ای که حس می‌کنی، جا نداره. امیدوار بودم اون ثانیه‌ها رو محکم توی مشتت مچاله کنی تا بعداً بهم نشون بدی. ولی فکر کنم فایده‌ای نداشت. من خیلی بیشتر از این حرف‌ها دور شده بودم.

آدمیزاد برده‌ی نجابت عشق می‌شود.

همه هم رو می‌شناسن. باورنکردنیه.

کاش می‌تونستم هرجوری شده حالتو خوب کنم. ولی حتی نمی‌دونم چته.