اگه احساس صمیمیت نکنم صرفاً دیگه می‌خندم. چون که درک.

اکثر وقت‌هایی که می‌گم نمی‌دونم چرا وجود دارم یا اینکه کاش وجود نمی‌داشتم منظورم این نیست که آدمی مثل من نباید وجود داشته باشه. بیشتر منظورم اینه که آدمی با زندگی‌ای مثل زندگی من نباید وجود داشته باشه. اصلا آدم که هیچی، کلا هیچ جاندار و جنبنده‌ای که سهمش از زندگی چنین چیزیه نباید وجود داشته باشه. خلاصه بخوام بگم کلا نمی‌صرفه این‌جوری زندگی‌کردن. بیهوده و غیرضروری و زیان‌باره.

mood:

جالب. ۱۵ آپریل پارسال هم داشتم دنبال بگو یادته با ورژن جیدال می‌گشتم. خاک بر سر مغزت انسان.

کاش این چند روز رو می‌تونستم اسکیپ کنم که فلش بک و تروماهای گذشته انقد تو خواب و بیداری دنبالم نکنند.

روزها گذشت و عقربه چرخید.

همهٔ اون شب‌هایی که اینجا نوشتم «دیگه نمیتونم، دیگه نمی‌خوام، و و و...» گذشتند. صبح شدند یا نه رو نمی‌دونم. ولی گذشتند.

کاش همه‌چیز طور دیگه‌ای بود.

«ببخش اگه نبودم اونی که می‌خواستی. دوست داشتم باشم؛ بلد نبودم.»

دوست دارم برم تو خیابون‌های تهران گم و گور بشم و هیچوقت دیگه پیدا نشم.

به‌قدری پایینم که فقط با مرگ می‌تونم بیام بالا.

وسط این همه کابوس، یادش آرومت نکرده.

وقتی ناراحتم انقد کس میگم بقیه بخندن که واقعاً ناراحت‌کننده‌ و رقت انگیزه.

سخت داره میگذره. خیلی سخت.
نفس کشیدن سخته، بیدار موندن سخته، دوست داشتن سخته، حس کردن سخته. شاید تنها راهی که دیگه آدم احساس بدی نکنه اینه که دیگه اصلا احساسی نکنه.
یادم میاد وقتی رو که برام آرزو کردی هیچوقت دلم نشکنه؛ پشتم گرم شد و از همون موقع انگار قلبم از سنگ.

گذشته‌م حمله کرده بهم. نمیتونم نفس بکشم.

هر ثانیه و هر لحظه دارم اذیت می‌شم. چیزهایی که برای آدما بدیهی و ساده‌ست برای من سخته. مدام می‌خوام فرار کنم. کاش میشد فرار کنم و همه‌چیز رو از نو شروع کنم.