"The Gross Clinic", 1875 Carvaggio

when charles bukowski said, "and when nobody wakes you up in the morning, and when nobody waits for you at night, and when you can do whatever you want. what do you call it, freedom or loneliness?"

«هرگز هیچ نویسنده ای به اندازه‌ی سلین در رابطه با خواننده تا این حد صراحت و حتی خشونت سازمان یافته‌ی مداوم به خرج نداده است، خشونتی که نقشی اساسی در برقراری رابطه ای کاملاً تازه و بسیار بار آور با خواننده دارد و عجیب آنکه در نهایت عمیقاً هم عاطفی می‌شود.»

«همچون مرگ‌ که دیگر نه یک نقطه، که یک سیلان است: «کسانی هستند که از بیست‌سالگی شروع به جان‌کندن می‌کنند»، و شاید به همین دلیل هم این مرگ-شدت می‌تواند خصلتی ایجابی بیابد از سنخ لذت: «از مرگ هم کیف‌اش بیشتر بود». در همین تقاطع شدت‌هاست که مرگی که گریبان راوی را ول نمی‌کند مصادف است با لحظاتی که طی آنها حس زندگی در راوی زیاد می‌شود تا او را برساند به تجربه‌ای دست‌نیافتنی: «نه زنده‌ی زنده هستم و نه مرده‌ی مرده» و به این ترتیب راوی بتواند جریان ابدیت را در خودش حس کند.»

_زیستن مرگ: بوف کور و بن‌بست ‌اتصالات متن

“I’ve looked into myself and discovered that I want raw, bloody life, and the occult meaning is so intense that it has light.”

—Clarice Lispector, The Stream of Life

تنها دستاورد من به عنوان یک بزرگسال تا الان،
کنار اومدن با بحران وجودی، اختلالات خلقی و انزوای اجتماعی بوده. چطور؟ فقط شروع کردم به پذیرفتن این حقیقت که همه‌چیز در قالب یک طنز بیمارگونه جریان داره. کمدی سیاهی که علاوه بر برانگیختن اندوه درونی، خنده‌دار هم هست. پس تنها کاری که لازمه انجام بدم زنده موندنه. زنده موندن و خندیدن. همون خنده های هیستریکی که مطمئنم همگی باهاش آشنایید‌.

“bro” has no gender

“I had only one desire: to leave, to walk, to die, whatever. I wanted to get away, never come back, disappear, melt away into the forest, the clouds, no longer have memories, forget, forget.”

—Ágota Kristóf, Yesterday

Anaïs Nin, The Early Diary of Anaïs Nin

It's so terrifying to think that one day you will trust somebody enough to let them see your naked body. You will undress infront of them, letting them see your stretch Mark and scars from chicken pox when you 6 and the scar on your knee from KG. You'll blush beautiful shades of red for that one person and I wonder, if that person is worth it, if they will reassure you how beautiful you are despite it all. But mostly I hope they see each freckle on your back as if it's a star and look at you as if you are the whole universe to them.

road to december without you.

The worst part about anything that's self destruction is that's it's so intimate. You became so close with your addictions and illnesses that leaving them behind is like killing the part of you that taught you how to survive.

In the cold December air, all the leaves, thousands upon thousands of them, flashed against the sky, drenched in gold. Every leaf rang with its own light, and all the light poured into me without end.”

― Mieko Kawakami, Heaven