در صحنه‌ای از فیلم عشق و مرگ بوریس (وودی آلن) با سونیا (دایان کیتون) در مورد بدبینی خود راجع به خدا صحبت می‌کند:

بوریس: «سونیا! اگر خدایی نباشه چی؟»
سونیا: «بوریس دیمیتروویچ ! داری شوخی می‌کنی؟»
بوریس: «اگر ما فقط یک دسته آدم‌های پوچ باشیم که بدون هیچ هدف و مقصودی این طرف و آن طرف می‌رویم چی؟»
سونیا: «اما اگر خدایی نباشه زندگی معنی نداره. دیگه چرا باید زندگی کرد؟ چرا خودمان رو نکشیم؟»
بوریس: «حالا بیا احساساتی نشیم. شاید حرف من اشتباه باشه. دوست ندارم مغزم رو بترکونم و بعد ببینم در روزنامه نوشته‌اند که چیزی پیدا شده [به بالا اشاره می‌کند.]»

I just wanna feel wanted by someone other than حراست دانشگاه

sorry i was so grumpy today im just really peeved i didnt die in my sleep last night

“Cause you never think that the last time is the last time. You think there will be more. You think you have forever, but you don't.”

«اصلاً چه می‌شود که اغلب زندگی درونی را نمی‌توان وصف کرد مگر با توسل به تصویر گل‌های بزرگ و نرم، آبی که از لب و لوچه روان است، سروصدای شکم، دست‌های عرق‌کرده، لاروهای سفید و کمی عریانی. آنقدر این تصاویر را تکرار می‌کنند که دیگر مندرس و رنگ‌ورورفته شده‌اند. خلاصه کنیم، ما زندگی درونی را دشنام می‌دهیم، ما دیگر آن را مگر در قالب بوی گند عرق نمی‌فهمیم. چه بیهوده در پی نوازش‌های درون خویشتن‌ خود هستیم، همچون امیل، یا همچون بچه‌ای که شانه‌ی خود را می‌بوسد. بیهوده است زیرا همه‌چیز سرانجام آن بیرون است، همه‌چیز، حتی خودمان: بیرون، درون جهان، در میان دیگران. خویشتن خود را در پستوهای درون کشف نخواهیم کرد؛ بلکه در جاده، در شهر، در میانه‌ی جمیعت، همچون شیئی میان اشیأ، همچون انسانی میان انسان‌ها»

Here Goes Nothing
Steve Toltz

«چرخیدن در اینترنت و معاشرت با دوستان قدیمی به نظرم برای یکشنبه بعد از ظهر ها کار لذت بخشی بود، مثل تفریحات پیرمرد ها، مثلا تمبر جمع کردن. هیچ کس هر شش دقیق تمبر هایش را نگاه نمی کند.
به نظرم وقتی شبکه های اجتماعی به دردت می خوردند که به این نتیجه می رسیدی زمان زمینی مفت هم نمی ارزد.

و حتی یک دلیل برای توجیهش- ارتباط با دوستان، افزایش آگاهی اجتماعی و اطلاع از وقایع سیاسی- مشخص نمی کند که چرا باید روزی سی و هفت بار گوشی ات را چک کنی یا چرا باید شمایل مجازی ات این قدر اغراق آمیز یا بشاش باشد. تازه بگذریم از این که در اختیار عموم قرار دادن همه ی جزئیات بد بختی های زندگی مان تا چه حد شرم آور و خفت بار است»

شما الان والدید، ولی که چی؟
حتی یه آمیزش مستانه ی تنگ نظرانه ی رقت‌انگیزِ کورِ از سر ترحم میتونه منجر به خلق یه انسان بشه.