Here Goes Nothing
Steve Toltz

«چرخیدن در اینترنت و معاشرت با دوستان قدیمی به نظرم برای یکشنبه بعد از ظهر ها کار لذت بخشی بود، مثل تفریحات پیرمرد ها، مثلا تمبر جمع کردن. هیچ کس هر شش دقیق تمبر هایش را نگاه نمی کند.
به نظرم وقتی شبکه های اجتماعی به دردت می خوردند که به این نتیجه می رسیدی زمان زمینی مفت هم نمی ارزد.

و حتی یک دلیل برای توجیهش- ارتباط با دوستان، افزایش آگاهی اجتماعی و اطلاع از وقایع سیاسی- مشخص نمی کند که چرا باید روزی سی و هفت بار گوشی ات را چک کنی یا چرا باید شمایل مجازی ات این قدر اغراق آمیز یا بشاش باشد. تازه بگذریم از این که در اختیار عموم قرار دادن همه ی جزئیات بد بختی های زندگی مان تا چه حد شرم آور و خفت بار است»

شما الان والدید، ولی که چی؟
حتی یه آمیزش مستانه ی تنگ نظرانه ی رقت‌انگیزِ کورِ از سر ترحم میتونه منجر به خلق یه انسان بشه.

No, we don’t use this heart anymore.

I think I’m done with social media.

Unsubscribe. Unfriend. Unfollow.
Mute. Block. Walk away. Breathe.

People noticing when you’re not yourself. That’s a different kind of love.

Jan KONŮPEK (1883 –1950) Salome, etching 1910

Angus,’ he said, ‘I think that we’re meant for each other in this exact way.’ Owen smiled unpleasantly and put his arm around my shoulder, as if trying to make murder a convivial experience. ‘Just as everyone has a soulmate, one person meant to love, maybe everyone has a deathmate—the person they are meant to kill.’

Distances, misunderstandings and spaces in between can cause wide cracks that you cannot fill up anymore so you gotta let go.
That's what I told myself. Some people come into your life, make it special while it lasts and then go away. Doesn't mean that the time we had was any less special.
Someday you’ll look back and smile on those memories you made together, but for now, let go.