Death left its old tragic heaven and became the lyrical core of man: his invisible truth, his visible secret.

October 1st… what difference does it make? This dampness, this cold, it’s no longer an annoyance; it’s become my second skin. Every step I take toward that filthy office is a small bow to the truth that I’m already dead, just playing the part of a walking corpse that still collects a paycheck. Even the longing for sin is no longer pleasurable; it’s just an endless fatigue that I understand has no end. The only thing that’s truly fresh here is the absolute cold of this morning, freezing every lie in my throat.

آخر هفته رسید. دو روز هرز شدن. در خانه بمان. در تاریکی بمان. بیرون فقط دروغ است. اینجا جایی است که تو واقعاً هستی. تنبلی کن. هر غلطی می‌خواهی بکن. فردا بلند می‌شوی، اما بدنت سنگین است، انگار از گل ساخته شده. این استراحت نیست، این فقط توقف موقت زجر است. تمامش همین است. برو بخواب.

صحنه؟ یه گودال لجنِ نمایشی.
شکسپیر؟ فقط یه دلالِ کلمات مرده.
ارکسترا می‌نوازه؟ سگ‌ها دارن ناله می‌کنن.
اون وسط، یه نفر می‌شکافه، خون می‌پاشه. این تنها رنگِ راسته. قتل! پایان نمایش مسخره.
تماشاگرها دست می‌زنن... برای دفن خودشون. همین.

کابوس ۶۶۶ یک تریلر متال کلاسیک!
این آهنگ اساساً یک گزارش دست اول از یک کابوس وحشتناک است که گویا بروس دیکنسون دیده بوده.
آهنگ به شکلی هنرمندانه از نمادهای اصلی مذهبی (مانند ۶۶۶) بهره می‌برد تا ترس عمومی از ناشناخته‌ها و آخرالزمان را فعال کند. این فقط یک روایت نیست، یک بازی ماهرانه با تابوهای فرهنگی است. لیریک‌ها تلاشی برای به تصویر کشیدن درگیری روانی انسان است؛ لحظه‌ای که فرد در مقابل وسوسه تسلیم می‌شود و حس می‌کند کنترلی بر روحش ندارد.
موفقیت عظیم آهنگ، بزرگ‌ترین کنایه آن بود. آیرون میدن با اجرای این "محتوای شیطانی" دقیقاً همان چیزی را به شهرت رساند که مخالفانش از آن وحشت داشتند، و این خود یک بیانیه علیه تعصب محسوب می‌شود.

@coldbutgold

دوشنبه یک روز نیست؛ یک ضایعه است، یک تومور بدخیم که در شکم هفته رشد می‌کند و هیچ راهی برای بریدنش نیست.

هیچ کس هیچ کس دیگر را واقعاً نمی‌بیند. ما کوریم فقط همدیگر را لمس می‌کنیم تا مطمئن شویم هنوز گوشت و استخوان داریم هنوز می‌توانیم درد بکشیم. این همان چیزی است که به آن می‌گوییم ارتباط. یک شب سرد دیگر در کنار یک روح آشفته دیگر. و صبح دوباره باید از این پوسته بیرون بیایی و وانمود کنی که این اشتراک لحظه‌ای موهوم ارزش ادامه دادن دارد

آفتاب دوباره طلوع کرد؟ چه بی‌ادب.