NEW BOT Телеграм, страница

270 views10:58

🎯 چطور آموزش کودکان به سرچشمۀ همۀ مشکلات فرهنگی امروز تبدیل شد؟

🔴 در اواخر قرن نوزدهم، جنبش‌های سیاسی، سرمایه‌گذارانِ تجددگرا و انواع و اقسام روشن‌فکران به این باور رسیدند که این دنیا، که به‌سرعت در حال تغییر است، نیازمند تغییراتی در شیوۀ تعلیم و تربیت کودکان است. به‌زعم آن‌ها، دنیای جدید به انسان‌های جدید نیاز داشت و جوانان برای اینکه واقعاً مدرن شوند، باید از سنت‌های گذشته فاصله می‌گرفتند، هنجارهای اخلاقیِ کهنه را کنار می‌گذاشتند و ارزش‌های «علمی» را جایش می‌نشاندند. بدین‌ترتیب، آدم‌هایی از گرایش‌های سیاسی مختلف مجذوبِ پروژه‌ای شدند که هدفش آزادسازی کودکان از خرافات و رسوم گذشته بود.

🔴 در دهه‌های نخست قرن بیستم، جنبش‌های سیاسی معمولاً چشم امیدشان به شخصیتی موسوم به «انسان جدید» بود. این شخصیت قرار بود، با سرشتی که به تحریف‌ها و خرافات گذشته آلوده نشده، جامعه را متحول یا احیا کند.

🔴 از رهبران انقلاب‌های سوسیالیستی، تا جنبش‌های راست افراطی و فاشیستی مجذوب افسانۀ «انسان جدید» شدند. فاشیست‌ها این «انسان جدید» را تنومند، سرسخت، پرنیرو و متعهد تصور می‌کردند. آدولف هیتلر او را «ورزیده و خوش‌اندام، سریع همچون سگ تازی، مقاوم مثل چرم و سخت مثل فولاد کروپ» توصیف می‌کرد. و تروتسکی از «ابرانسانی» سخن می‌گفت که بر احساسات خویش مسلط خواهد شد و غرایزش را تا بلندای آگاهی تعالی خواهد بخشید و گسترۀ اراده‌اش گونۀ زیستی جدیدی را ایجاد خواهد کرد که از لحاظ اجتماعی والاتر است.

🔴 چشم‌انداز آرمانشهری به آموزش کودکان برای تبدیل‌کردنشان به «ابرانسان» منحصر به ایدئولوگ‌های افراطی نبود، لیبرال‌ها، سوسیال‌لیبرال‌ها، علم‌گرایان و ترقی‌خواهان هم در آن سهم بسزایی داشتند، اما وقتی به اواخر قرن گذشته نزدیک می‌شویم، روان‌شناسان به دست‌اندرکاران اصلی آن تبدیل می‌شوند.

🔴 روان‌شناسان حداقل از سال‌های دهۀ هشتاد به این سو، پروژۀ «مهندسی اخلاقی» عظیمی را راه انداختند که هدف از آن «تغییر نگرش‌های فردی منسوخ» بود. برخلاف گذشته که کودکان در فرایند «جامعه‌پذیری» ارزش‌های رایج در جامعه‌شان را می‌آموختند، حالا روان‌شناس‌ها می‌خواستند ارزش‌های «درست» را در ذهن آن‌ها جای دهند که معمولاً در جامعه رایج نبودند، اما گمان می‌رفت که اگر رایج شوند، جامعه را به جای بهتری تبدیل خواهند کرد. چیزهایی مثل برابری جنسیتی، مخالفت با تبعیض نژادی یا محیط‌زیست‌گرایی. آن‌ها اسم این کار را «آگاهی‌بخشی» گذاشته بودند.

🔴 در سال‌های اخیر حکومت‌ها، شرکت‌های تکنولوژیک و نهادهای فراملی، مثل صندوق بین‌المللی پول به این جریان «آگاهی‌بخشی» پیوسته‌اند و کارزاری قدرتمند علیه هنجارهای فرهنگی غالب به راه انداخته‌اند.

🔴 معلوم نیست که آیا تلاش‌ها برای «آگاهی‌بخشی» به نتیجۀ دلخواهشان خواهند رسید یا نه، اما یک چیز روشن است: این پروژۀ مهندسی اخلاقی، فرایند طبیعی انتقال فرهنگی را مختل کرده است و سردرگمی عظیمی برای نسل‌های جدید به بار آورده است. جنگ‌های فرهنگی، هویت‌طلبی‌های خشونت‌بار و بحث‌های بی‌پایان دربارۀ همه‌چیز از دستاوردهای این پروژه بوده است. مهندسان اخلاقی امروزی شاید همواره دم از آگاهی‌افزایی بزنند، اما ظاهراً به‌طرز دردناکی مدهوشِ ایدئولوژیِ بدون نامی هستند که تعارضات فرهنگی را حل نمی‌کند، بلکه به آن دامن می‌زند.

📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «تعيين‌کننده‌ترين سؤال فرهنگی قرن اين است: در مهدکودک‌ها چه بايد آموزش داد؟» که در بیست‌وسومین شمارۀ مجلۀ ترجمان علوم انسانی منتشر شده است. این مطلب در تاریخ ۳ مرداد ۱۴۰۱ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ فرانک فورِدی است و علیرضا شفیعی‌نسب آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخه کامل این مطلب و دیگر مطالب ترجمان، به وب‌سایت ترجمان سر بزنید.

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
B2n.ir/u68476
🆔 @commac

ترجمان

تعيين‌کننده‌ترين سؤال فرهنگی قرن اين است: در مهدکودک‌ها چه بايد آموزش داد؟

فرانک فورِدی، اسپایکد — حدود دو دهه است که سعی می‌کنم منشأ جنگ فرهنگی‌ای را که امروزه گریبان‌گیر غرب شده درک کنم و بفهمم چه عواملی به آن دامن می‌زنند. خیلی‌ها آن را ادامۀ همان تعارض قدیمی میان چپ و راست می‌دانند، اما این توصیف گمراه‌کننده است. هرچه نباشد،…

267 viewsedited 10:58