🖋‌ ایران در نقطه تصمیم‌

➖ علیرضا نصراصفهانی


🔻سال ۱۴۰۴ سال تصمیمات سخت برای نوسازی حکمرانی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، و فناورانه خواهد بود، با توجه به کمبود درآمدهای ارزی و ریالی، فشارهای اقتصادی و رسانه‌ای خارجی، تشدید جدی ناترازی در حوزه انرژی، و جدی شدن تحریم‌ها؛ چالش‌های جدی پیش روی ایران خواهد بود. همچنین در سطح بین‌الملل شاهد تغییرات جدی در معادلات قدرت، و شکل گرفتن بخشی از نظم جدید جهانی خواهیم بود. در نتیجه ایران باید پیش‌دستانه به «نقطه تصمیم» حمله کند و از بی‌تصمیمی، انفعال و محافظه‌کاری دوری نماید، البته باید تصمیمات در بستری از سلسله اقدامات معنادار انجام گیرد. براین اساس در این یادداشت چند اقدام پیش‌دستانه برای شکل گرفتن یک مسیر جدید برای نوسازی ایران آینده پیشنهاد می‌شود:

1⃣ توجه به پلتفرم‌های انقلابی در جنگ روایت‌ها : به نظر می‌رسد در سال ۱۴۰۴ شاهد تشدید جنگ روایتی بویژه بین دولت و مخالفان آن باشیم.  این جنگ روایتی می‌تواند به بی‌ثباتی داخلی و کاهش اعتماد عمومی به نهادهای حکومتی منجر شود. تحلیل کلان‌داده‌ها نشان می‌دهد که استفاده از هوش مصنوعی برای تولید محتوای هدفمند (مانند دیپ‌فیک‌ها و ربات‌های خبری) افزایش خواهد یافت.  به نظر می‌رسد توجه به پلتفرم‌های اجتماعی جدید و انقلابی برای انتشار روایت‌ها که به‌طور کامل غیرمتمرکز باشد و از فناوری‌هایی مانند بلاکچین و هوش مصنوعی استفاده کند، برای به دست گرفتن روایت پیش‌دستانه در اولویت قرار گیرد.

2⃣ توجه به اقتصاد غیرمتمرکز و هوشمند : با تداوم تحریم‌ها و مشکلات اقتصادی، اقتصاد غیررسمی (شامل قاچاق کالا، ارزهای دیجیتال غیرقانونی و بازارهای موازی) ممکن است به شدت گسترش یابد، این موضوع می‌تواند کنترل دولت بر اقتصاد را تضعیف کند.  برخی تحلیل‌ها نشان می‌دهند که ایرانیان ممکن است به‌طور فزاینده‌ای از ارزهای دیجیتال برای دور زدن تحریم‌ها و محدودیت‌های بانکی استفاده کنند. براین اساس به نظر می‌رسد باید به سرعت به استقبال اقتصاد هوشمند و غیرمتمرکز (در مقابل اقتصاد غیررسمی) رفت که در آن از فناوری‌هایی مانند هوش مصنوعی، بلاکچین، ارزهای دیجیتال و قراردادهای هوشمند استفاده می‌شود. این اقتصاد می‌تواند شامل بازارها و سیستم‌های مالی غیرمتمرکز باشد و ظرفیتهای جدیدی در اقتصاد ایران فعال کند.

3⃣ طراحی رویکردهای مبتکرانه بین المللی برای خروج از بن بست های اقتصادی : سال ۱۴۰۴ سال ابتکارات اقتصادی ایران و خروج از لاک انفعالی باشد. بدین منظور مرزهای اقتصاد ایران باید به فراتر از مرزهای جغرافیایی ایران جابجا شود. لازم است توسعه اقتصاد ایران در سال آینده در مرزهای «ایران بزرگ بین‌المللی»  وقوع می‌یابد. تمرکز ایران باید بر شکل‌گیری اقتصادهای مکمل با کشورهای هم پیمان جدید تجاری و واردات محصولات پایه از هر کشور جدیدی که بتوان به آن کالای صنعتی و کارخانه‌ای صادر کرد، باشد. اولویت ایران در سال ۱۴۰۴ باید از «نیمه ‌خام‌فروشی و واردات ماشین آلات صنعتی» به «صادرات با ارزش افزوده و دانش بنیان» تبدیل شود و «مشارکت و تعامل جدی بین ایران و قدرتهای نوظهور مانند هند، بزریل، آفریقا و چین و روسیه و عربستان و..» در قالب ابر پروژه‌های ملی و منطقه ای به صورت موازی مورد توجه قرار گیرد. همچنین اعتماد حاکمیت به افراد متخصص نسل جدید و نیز بخش خصوصی قوی برای پیشبرد پروژه های بین‌المللی ایران در چین، عراق، آفریقا و.. باید بصورت جدی‌تر در دستور کار قرار گیرد.

4⃣ همگرایی هنجارهای نهادهای حاکمیت با گروه‌های مختلف اجتماعی : در سال ۱۴۰۴ تغییر زبان و گفتمان مقامات و نهادهای حکومتی به سمت زبان و گفتمان عمومی در زندگی روزمره و واقع‌بینی بیشتر و انطباق زبان انها با زبان مردم، موجب تقویت سرمایه اجتماعی حاکمیت و کاهش دوقطبی می‌شود. همگرایی طرح‌های حاکمیت با نیازها و اولویت‌های مردم و تقویت نهادهای گفتگو درباب مسائل مختلف جامعه از دیگر اقدامات در این راستا است. حاکمیت باید گفتگو با نخبگان سیاسی، اجتماعی،  فرهنگی و هنری، توده‌های مردم، جوانان، زنان و مردم مناطق مختلف کشور را سرلوحه کار خود قرار دهد. حاکمیت با ایجاد نهادهای فراگیر، قانونی و شفاف می‌تواند اعتماد نهادی مردم را افزایش دهد، دو قطبی ها را کم و سرمایه اجتماعی حاکمیت را ارتقا ببخشد.

5⃣ توجه به «هم‌آفرینی ایران آینده» به عنوان پیشران وفاق ملی : مهمترین مسئله ایران، نداشتن و نبودن اعتماد و همدلی بین گروه‌های مختلف سیاسی و عدم اعتماد بین مسئولین دستگاه‌ها و رده‌های مختلف و عدم شکل‌گیری گروه‌های همکار برای اجرای پروژه‌های فرابخشی و از همه مهمتر‌ نبود اعتماد لازم بین دولت و ملت است. به نظر می رسد «گذشته و اکنون ایران» نمی‌تواند محلی برای وفاق و گفتگوهای فراگیر اجتماعی باشد.

یادداشت روزنامه #صبح_نو
https://sobhe-no.ir/newspaper/2071/6
🆔 @commac

✅ ماراتن کشورها برای رسیدن به هوش برتر؛ بازار هوش مصنوعی ارزان و داغ شد!

🔹در سالی که گذشت هوش مصنوعی شاهد پیشرفت های خارق العاده ای بود و مدل های مختلفی از آن برای انجام فعالیت های متفاوت ابداع شد. همزمان ریسک های عملکرد این فناوری آشکار شد و سواستفاده از آنها شدت گرفت.

🔹در این میان دوگانه قانونمندسازی و یا پروبال دادن به هوش مصنوعی برای پیشرفت به چالشی برای کشورهای جهان تبدیل شد. همزمان رقابت برای ساخت مدلی از هوش مصنوعی که برای همگان قابل استفاده و مقرون به صرفه باشد، به تحول یک سیستم هوش مصنوعی چینی منجر شد که یک شبه دنیا را زیر و رو کرد.

🌐 nournews.ir
🆔 @Nournews_IR
📍@commac

💢نوروز ۱۴۰۴ در توئیتر فارسی: آزادی، سلامتی، زندگی و پول پرتکرارترین آرزوهای کاربران توئیتر فارسی

🔹با آغاز سال ۱۴۰۴ و تحویل سال، کاربران توئیتر فارسی با همه تنوع و تکثرشان این لحظه و روز را گرامی داشتند؛ به‌نحوی که در روز سی اسفند ماه و از ساعاتی قبل از تحویل سال نو تا پایان آن روز، بیش از ۲۶۰ هزار توئیت و ریتوئیت با مشارک بیش از ۵۰هزار کاربر در رابطه با نوروز و سال جدید منتشر شد که این توئیت‌ها بیش از ۴۴ میلیون بازدید و ۲.۸ میلیون لایک گرفت.

🔸تحلیل کمّی محتوای توئیت‌ها، کامنت‌ها و کوت‌های منتشر شده نشان می‌دهد که در این توئیت‌ها کلمات آزادی، سلامتی، زندگی و پول از جمله کلماتی است که در آرزوهای کاربران توئیتر بیش از همه تکرار شده است. همچنین کاربران توئیتر، برای تبریک عید نوروز، عمدتا از کلمه «مبارک» استفاده کرده‌اند؛ با این حال کلمه «پیروز» نیز از جمله کلیدواژه‌های پرتکرار در پیام تبریک‌های نوروزی بوده است.

🔹فضای حاکم بر ریتوئیت‌ها، قدری متفاوت از توئیت‌ها بود؛ در حالی که در توئیت‌های پرلایک، اسامی کاربران روزمره‌نویس به‌وفور دیده می‌شد، در شبکه ریتوئیت‌ها کاربران سیاسی‌نویس غلبه دارند به‌نحوی که ۸۶٪ از شبکه را این کاربران تشکیل داده‌اند؛ در یک سو کاربران برانداز و مخالف جمهوری اسلامی حضور دارند که ۵۴٪ از شبکه را تشکیل داده‌اند (۳۳٪ کاربران سلطنت‌طلب، ۱۶٪ کاربران برانداز غیر سلطنت‌طلب، ۴٪ کاربران طرفدار سازمان مجاهدین خلق و ۱٪ کاربران طرفدار ری‌استارت). در طرف دیگر، ۲۲٪ از شبکه را کاربران انقلابی و اصولگرا تشکیل داده و در این بین، کاربران اصلاح‌طلب و تحول‌خواه فقط ۱۰٪ از شبکه را تشکیل داده‌اند.

🔸نکته جالب توجه در گراف، پراکندگی کاربران روزمره‌نویس است؛ در حالی که این کاربران سهم ویژه‌ای از «لایک‌های» کاربران داشته‌اند، اما عمدتا چندان ریتوئیت نشده‌اند و به همین خاطر سهم کمی از شبکه ریتوئیت‌ها داشتند. این ریتوئیت‌ها نیز چندان توسط کاربران یکسان نبوده و برخلاف کاربران سیاسی‌نویس که عمدتا یکدیگر را ریتوئیت می‌کنند، کاربران روزمره‌نویس توسط طیف متنوعی از کاربران ریتوئیت می‌شود. شاید بتوان گفت که اگر اقدامات سازماندهی‌شده از فضای توئیتر حذف شود، شبکه بازنشرهای توئیت‌ها تا حدی چنین پراکندگی خواهد داشت.

🔹پرلایک‌ترین توئیت کاربران روزمره‌نویس با ۲۱ هزار لایک نیز به توئیت کاربری به نام ستایش اختصاص دارد که عکس خود در حافظیه شیراز را منتشر کرده و نوشته است:

امسال سال تحویل رفتم حافظ وای . 😭🫠

🔸همچنین دومین توئیت پرلایک توسط کاربران روزمره‌نویس به توئیت کاربری به نام علی با ۲۰ هزار لایک اختصاص دارد که نوشته است:
فکت:
نوروز ده هیچ کریسمس و میزنه

🔹بطور کلی می‌توان گفت که آغاز سال ۱۴۰۴، منجر به غلبه احساس شادی و امید در فضای توئیتر فارسی شد؛ امری که در توئیتر فارسی کمتر رخ می‌دهد؛ موضوعی که از چشم یکی از کاربران روزمره‌نویس نیز دور نماند و در همین خصوص در توئیتی با ۱۷ هزار لایک نوشت:
خیلی خوشم میاد ادم ۳۵۶ روز از سال عادیه و غر می زنه بعد ۵ روز اخر اسفند و ۵ روز اول فروردین انگار نور دنیا بهش می تابه، زنده باد نوروز.

📲 @socialMediaAnalysis
↪️ @commac

🎯 کسانی که دیگر نمی‌خوانند، توان اندیشیدن را هم از دست می‌دهند

🔴 کاتبی را تصور کنید که بعد از اختراع ماشین چاپ، مشغول نوشتن متنی بود که تا به حال بارها و بارها آن را نوشته بود. چه احساسی داشت؟ احتمالاً با خودش فکر می‌کرد «مشغول چه کار بیهوده‌ای هستم!» امروزه خیلی از آدم‌ها وقتی مجبور می‌شوند متنی بنویسند که طولانی‌تر از سی کلمه است، همچین حسی پیدا می‌کنند. به خودشان می‌گویند: چه کسی متنی چنین طولانی را خواهد خواند؟ نکتۀ تلخ ماجرا این است که چندان اشتباه فکر نمی‌کنند. انسان‌ها در خواندن متن‌های طولانی به مشکل خورده‌اند.

🔴 مجموعه‌ای از ناشران، محققان، کتابداران و نویسندگان سراسر جهان، ماه پیش، با انتشار «مانیفست خواندنِ لیوبلینا» اعلام کردند: خواندنِ دیجیتال در حال تخریب عادتِ «خواندن عمیق» در میان ماست.

🔴 دستگاه‌های دیجیتال باعث شده‌اند انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دورۀ دیگری در تاریخ بشریت بخوانند. اما آن‌ها دیگر مثل قبل نمی‌خوانند. خواندنِ دیجیتال، به شکلی روزافزون، به تجربه‌ای تکه‌تکه، کوتاه‌مدت، سطحی و گذرا تبدیل شده است. بنابراین شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همۀ آن‌ها در قالب متن‌های چند کلمه‌ای یا نهایتاً چند خطی است. حال اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالبِ یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم. زیرا درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌های «خواندن عمیق» است.

🔴 خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته است. استیون پینگر، روان‌شناس و نویسندۀ آمریکایی، با رواج خواندنِ متن‌های طولانی در بین عموم مردم از اواخر قرن هفدهم، توانایی «همدردی» کردن با دیگران در میان انسان‌ها افزایش یافت.

🔴 مردم با خواندنِ متن‌های مفصل دربارۀ زندگیِ دیگر انسان‌ها، توانستند دنیا را از چشم آن‌ها ببینند و این توانایی تأثیر بسیار مهمی در نگرش آن‌ها دربارۀ موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه، ساحره‌سوزی، استبداد و دیگر چیزها گذاشت. از نظر استیون پینکر، خواندنِ عمیق باعث «انقلاب نوع‌دوستانه»ای شد که بعدتر به رویدادهای دوران‌سازی مثل انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه منتهی گردید. آنچه خواندنِ متن‌های تکه‌پاره و کوتاه دیجیتال ما را از آن محروم می‌کند، دقیقاً همین توانایی دیدن دنیا از چشم دیگران است.

🔴 ماریان وولف، محقق آمریکایی، می‌نویسد: ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه‌نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌هاییم تا در آینده‌ای نامعلوم آن‌ها را بخوانیم، چون این رسانه برای خواندنِ عمیق طراحی نشده است.

🔴 خواندن دیجیتال از دلایل مهم رواج «ساده‌گرایی» در دنیای امروز است. ساده‌گرایی یعنی تمایل به ساده‌کردن هر چیز پیچیده‌. اظهار‌نظرها و موضع‌گیری‌های یک‌خطی، شفاف و سرراست و فرارکردن از درک عمیق و چندوجهی مسائل. سایمون کوپر می‌گوید: استادِ ساده‌گراهای جهان، دونالد ترامپ است؛ کسی که هیچکس حتی توقع «همدلی» کردن را از او ندارد. اما ظهور این نوع سیاست‌مداران زنگ خطری برای جهان است. پینکر می‌گوید: «هر وقت سیاستمداران شروع می‌کنند به ساده حرف زدن، منتظر جنگ باشید».


📌 آنچه خواندید مروری است بر یادداشت سایمون کوپر در فایننشال تایمز با عنوان (Skimming, scanning, scrolling — the age of deep reading is over) که در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ به انتشار رسیده است.

🔵 درخواست OpenAI و گوگل برای معافیت از قوانین کپی‌رایت




⬅️شرکت OpenAI از دولت ترامپ درخواست کرده است که شرکت‌های هوش مصنوعی را از قوانین کپی‌رایت معاف کند تا بتوانند مدل‌های خود را با استفاده از محتوای دارای حق نشر آموزش دهند.

⬅️در این پیشنهاد آمده که دولت آمریکا باید کنترل‌های سخت‌گیرانه‌تری بر صادرات تراشه‌های هوش مصنوعی به چین اعمال کند و به‌طور گسترده‌تری از ابزارهای هوش مصنوعی در سیستم‌های دولتی بهره ببرد.

⬅️هم‌زمان، گوگل نیز پیشنهادات مشابهی را در خصوص این برنامه ارائه داده و تأکید کرده است که آموزش مدل‌های هوش مصنوعی بر اساس استثناهای قانونی مانند «استفاده منصفانه» و «استخراج متن و داده» امری ضروری است.

🔗⬅️متن کامل

🔹@ITNA_IR
✅ @commac

5️⃣حقیقت یا شایعه/ آیا ویدئوهای کوتاه واقعاً مغز را دچار زوال می‌کنند؟

🔹یک مطالعه جدید به بررسی درستی حقایق علمی مضرات ناشی از تماشای بیش از حد ویدئوهای کوتاه پرداخته است و به این سوال پاسخ می‌دهد که آیا اساسا تماشای این ویدئوها در فضای مجازی برای ما مضر هستند؟

🔹اگر شما از علاقه‌مندان به ویدئوهای کوتاه در فضای مجازی یا یک والدین نگران باشید، ایده تغییر ساختار مغز بر اثر عادت به تماشای ویدئوهای کوتاه می تواند نگران کننده باشد.

🔹متخصص اثرات روان‌شناختی فناوری دیجیتال تأکید می‌کند که «اعتیاد به ویدئوی کوتاه اساساً یک اصطلاح ساختگی است و یک اختلال بالینی رسمی و قابل تشخیص محسوب نمی‌شود.»

🔹البته، تماشای بیش از حد ویدئوهای بی‌هدف ممکن است برای برخی افراد مشکل‌ساز شود. اما به جای نگرانی درباره تغییرات مغزی یا اعتیاد، بهتر است روی ایجاد عادات رسانه‌ای سالم‌تر تمرکز کنیم.

لینک خبر
@IRNA_1313
✅ @commac

🎯 همیشه لازم نیست نهایت تلاشمان را بکنیم
— برخی چیزها اصولا با تلاش درست نمی‌شود

🔴 هر وقت به کسی بگوییم از پس کاری برنمی‌آییم، جواب می‌شنویم که «نهایت تلاشت را بکن». گاهی هم خودمان این حرف را به خودمان می‌زنیم؛ وقتی می‌خواهیم رابطه‌ای پرتنش را با چنگ و دندان نگه داریم، یا اوضاع به‌هم‌ریخته‌ای را به‌سختی درست کنیم، آن‌هم در حالی که همه‌چیز حکایت از این دارد که تلاش‌هایمان فایدۀ چندانی ندارد. میویس بیس، فیلسوفی که در دانشگاه مریلند درس می‌دهد، یک‌بار از خودش پرسید: «واقعاً چرا باید نهایت تلاشمان را بکنیم؟» آیا راه‌های بهتری برای مواجه‌شدن با موقعیت‌های پرتنش وجود ندارد؟

🔴 میویس با نگاه دوباره به برخی از مهم‌ترین کتاب‌های فلسفی تاریخ کم کم به این باور رسید پیشرفت در اصلی‌ترین فعالیت‌های زندگی‌ لزوماً از مسیر «نهایت تلاش و کوشش» نمی‌گذرد.

🔴 وقتی از «نهایت» تلاش صحبت می‌کنیم معمولاً کوششی کوتاه‌مدت یا تک‌بعدی را در نظر داریم. مثلِ وقتی که می‌خواهیم تکلیفی کلاسی را تا آخر هفته تحویل بدهیم. اما وقتی در موقعیت‌هایی مثلِ یک رابطۀ به‌هم‌ریخته قرار می‌گیریم، به خودپروری اخلاقی نیاز داریم، چیزی که نیازمند یادگیری مکرر، تلاش مستمر و نو‌به‌نو طی دوره‌های زمانی طولانی و نیز اَشکالی از احترام و متانت است. چیزهایی که صرفاً در قالب تلاش و کوشش نمی‌توان به‌درستی توصیفشان کرد.

🔴 شاید پیش خودتان فکر کنید چه عالی، بیایید سخت نگیریم! اما نکته‌ای که باید در نظر داشته‌ باشیم این است که گاهی «دست‌کشیدن» یا به شیوۀ دیگری رفتارکردن، به همان اندازۀ «نهایت تلاش خود را کردن» سخت است، شاید حتی سخت‌تر باشد.

🔴 گاه آدمی خود را در مغاکی خطرناک می‌بیند و هر چه بیشتر تلاش می‌کند وضعیت بدتر می‌شود، در چنین موقعیتی راحت‌تر است اگر فکر کنیم که «اگر بیشتر تلاش کنم، موفق می‌شوم». اما در تنگناهای زندگی، گاهی بهتر است به جای تلاش‌کردن، عاقل، صبور یا صادق باشیم. چه‌بسا این شیوه‌های تکاپو، از نظر احساسی، به همان اندازۀ «تلاش» برای ما دردناک و «سخت» باشند، اما تفاوتشان در پذیرش این حقیقت است که آدمی و موقعیت‌هایش اساساً در حال تغییروتحول هستند.

🔴 کتابی از چین باستان به نام ئی‌جینگ (دگرگونی‌ها) در این مسیر راهنمای خوبی است. نویسندۀ فرزانۀ این کتاب مرتباً به خوانندگانش می‌گوید: خوش‌بین‌ باشید و صبور؛ چرا که فرصت‌هایی پیش خواهد آمد که «دل به دریا بزنید» و تغییر مهمی در زندگی‌تان ایجاد کنید.

🔴 «نهایت تلاشت را بکن» راه‌حل همۀ مشکلات نیست. فقط وقتی جواب می‌دهد که با پروژه‌ای کوتاه‌مدت روبه‌رو باشید که نقطۀ پایانی آن کاملاً مشخص باشد. اما زندگی این‌گونه نیست. ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم بفهمیم آیا زندگی‌مان «بهترین زندگی» ممکن برای خودمان است یا نه، چرا که رشد ما فرایندی پویا و پرفراز و نشیب است، ما هیچ‌وقت کامل نیستیم و هرگز نمی‌دانیم چه چیزهایی در انتظارمان است. پس شاید به جای «جلو رفتن با تمام قدرت» لازم باشد صبرکردن، پذیرفتن و تغییر مسیر دادن را هم بیاموزیم.

📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «نهایت تلاشت را بکن گاهی توصیۀ مزخرفی است». این مطلب در تاریخ ۵ تیر ۱۴۰۲ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ میویس بیس است و لیلا دریکوند آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخۀ کامل این مطلب و دیگر مطالب ترجمان، به وب‌سایت ترجمان سر بزنید.

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
B2n.ir/g14509

✔️ ۴ تکنیک طلایی راستی‌آزمایی محتوا در عصر هوش مصنوعی

در این مقاله با معرفی ۴ تکنیک مهم در حوزه راستی‌آزمایی، نحوه مقابله با اطلاعات نادرست و توهمات هوش مصنوعی آموزش داده شده تا متخصصان بتوانند اعتبار روابط عمومی سازمان خود را با بهبود استراتژی ارتباطی حفظ کنند.


⏰ مدت زمان مطالعه: 8 دقیقه

🔗 مشاهده مشروح خبر از ارتباط گر:
http://ertebatgar.ir/?p=1312


ارتباط گر را در تلگرام دنبال کنید @ertebatgar_ir
✅ @commac

اطلاعاتی که هوش های مصنوعی از شما ذخیره می کنند.

@SoltaniBusiness
✅ @commac

5️⃣مقابله با ترس از صحبت‌کردن در جمع به کمک واقعیت مجازی

🔹دانشمندان یک پلتفرم (سکوی) واقعیت مجازی جدید طراحی کردند که تجربه صحبت‌کردن در جمع در محیط‌های مجازی گوناگون را برای کاربران فراهم می‌کند تا ترس و اضطراب آن‌ها در این زمینه کاهش و اعتمادبه‌نفسشان افزایش یابد.

🔹این فناوری با شبیه‌سازی تجربه صحبت‌کردن در زندگی واقعی، به کاربران اجازه می‌دهد صحبت‌کردن در موقعیت‌های چالش‌برانگیز و انواع محیط‌های مجازی (مانند اتاق‌های همایش یا سالن‌های بزرگ) را تمرین کنند؛ بنابراین اعتمادبه‌نفس آن‌ها افزایش و اضطرابشان کاهش می‌یابد.

لینک خبر
@IRNA_1313

🔹ضرورت توجه به سلامت خواب در تعطیلات نوروزی

فلوشیپ خواب و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی:

🔹در تعطیلات نوروزی افراد به ویژه دانشجویان به دلایل مختلفی مانند تغییر روال زندگی روزمره و فعالیت‌های اجتماعی، دچار اختلال خواب می‌شوند.

🔹استفاده زیاد از وسایل الکترونیکی مانند تلفن‌های هوشمند و تماشای تلویزیون به‌ویژه قبل از خواب، را موجب فعالیت زیاد ذهنی برشمرد و افزود: این فعالیت ذهنی در زمان نامناسب می‌تواند باعث دشواری در خوابیدن و کاهش کیفیت خواب شود.

🔹حداقل یک ساعت قبل خواب، استفاده از وسایل الکترونیکی مانند گوشی، تلویزیون و کامپیوتر را کنار بگذارید. به عنوان جایگزین می‌توانید از خواندن کتاب‌ یا گوش دادن به موسیقی آرامش‌بخش استفاده کنید، این کار کمک می‌کند تا مغز آرام‌تر شود و خواب بهتری داشته باشید.

لینک خبر
@IRNA_1313

🎯 به کسی که نمی‌دانید چندتا فالوئر دارد، توهین نکنید!

🔴 فرض کنید در خیابان با کسی بحثتان می‌شود و او ناگهان فحش بسیار بدی به شما می‌دهد. چه واکنشی نشان می‌دهید؟ آیا خودتان را آماده می‌کنید که با یک مشت حقش را کف دستش بگذارید، یا فکر می‌کنید حرف باد هواست و ارزش ندارد که خودتان را با آدمی بی‌نزاکت و بددهن درگیر کنید؟ اینکه کدام مسیر را انتخاب کنید، بستگی دارد به فرهنگی که در محیط زندگی شما غالب است. به اینکه آیا جامعۀ شما شجاعت و غیرت و شرف را ستایش می‌کند، یا وقار و مدارا و عزت را.

🔴 فرهنگ‌های «شرافت‌مدار» به هر نوع توهینی بسیار حساسند و آن‌ها را تعدی‌های جدی‌ای می‌دانند که باید پاسخ داده شود، اما فرهنگ‌های «عزت‌مدار» ترجیح می‌دهد توهین را اساساً ناشنیده بگیرند، یا با توهین‌کننده مستقیماً رودررو نشوند و برای رسیدگی سراغ مراجع دیگر، مثلاً پلیس یا دادگاه، بروند.

🔴 دو جامعه‌شناس به نام‌های بردلی کمپبل و جیسون منینگ می‌گویند فرهنگ‌های شرافت‌مدار در جاهایی رواج پیدا می‌کنند که بی‌ثباتی و ناامنی دیده می‌شود و مراجع قانونی بالادستی یا وجود ندارند، یا ضعیف‌اند. بنابراین افراد مجبورند اگر به حقوقشان تجاوز شد، خودشان از خودشان دفاع کنند. به همین جهت، برای دورکردن رقیبان باید همواره خودشان را آدم‌های شجاع و سرسختی نشان دهند که به کوچک‌ترین توهین‌ها، شدیدترین پاسخ‌ها را می‌دهند.

🔴 در مقابل، فرهنگ «عزت‌مدار» جایی شکل می‌گیرد که تحت حاکمیت مراجع بالادستی، ثبات و امنیت برقرار شده است. بنابراین آدم‌ها ترجیح می‌دهند خودشان را از موقعیت‌های خطرناک دور نگه دارند و رسیدگی به این امور را مراجع قانونی بسپارند.

🔴 بااین‌حال، این روزها گویا با فرهنگِ جدیدی هم روبه‌رو هستیم که با این دو متفاوت است. به مثال ابتدای بحث برگردیم: با کسی در خیابان بحثتان می‌شود، فحش زشتی می‌دهد و شما نه درگیر می‌شوید، نه او را می‌بخشید. به‌جای آن، عکسی از او می‌گیرید، در صفحۀ توییترتان شرح قصه را با آب‌و‌تاب می‌نویسید و بقیه را فرا می‌خوانید تا دربارۀ این رفتار قضاوت کنند. کمپل و منینگ، می‌گویند این الگوی جدیدِ رفتاری را می‌توانیم «فرهنگ قربانی‌مدار» بنامیم.

🔴 فرهنگ قربانی‌مدار، مثل فرهنگ شرافت‌مدار معتقد است توهین‌ها، حتی اگر کوچک باشند، آسیب‌های مهمی می‌زنند که باید جدی گرفته شود؛ و مثل فرهنگ عزت‌مدار، از تقابلِ مستقیم پرهیز می‌کند و برای قضاوت و رسیدگی سراغ طرف‌های سوم می‌رود.

🔴 کمپل و منینگ، در کتاب خود به نام ظهور فرهنگ قربانی، می‌گویند فرهنگ قربانی‌مدار در محیط‌هایی شکل می‌گیرد که «دلواپسی برای شأن و جایگاه و حساسیت به تحقیر، با اتکای شدید به طرف‌های ثالث» با هم ترکیب می‌شوند. در این موقعیت‌ها، افراد تلاش می‌کنند تا با قربانی‌ نشان‌دادن خود، توجه و همدلی کلِ جمع را برانگیزند و به نشانه‌های سلطه یا نابرابری حساس کنند. به‌این‌ترتیب، هر نزاع دو نفره‌ای، قابلیت آن را پیدا می‌کند که به نمادی از نبرد بسیار بزرگتری در میان نیروهای اجتماعی تبدیل شود.

📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «چرا هر طرف سر می‌چرخانی به یکی توهین شده؟» که در چهاردهمین شمارۀ مجلۀ ترجمان علوم انسانی منتشر شده است. این مطلب در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۴۰۲ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ کانر فریدرسدورف است و محمد معماریان آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخۀ کامل این مطلب و دیگر مطالب ترجمان، به وب‌سایت ترجمان سر بزنید.

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:

B2n.ir/w37643
🆔 @commac

🔹فراموشی زبان مادری؛ افسانه یا واقعیت؟

🔹زبان مادری، یا «زبان اصلی»، نخستین زبانی است که یک فرد یاد می‌گیرد و معمولاً بخش مهمی از هویت او را تشکیل می‌دهد. این زبان وسیله‌ای برای ارتباط با خانواده، دوستان و فرهنگ است. اما آیا امکان دارد که فرد زبان مادری خود را فراموش کند؟

🔹به گفته کارشناسان امکان فراموشی زبان مادری تحت شرایط خاصی وجود دارد، به‌ویژه در مورد کودکان خردسال که به کشوری دیگر مهاجرت کرده و زبان جدیدی یاد می‌گیرند.

🔹یکی از نمونه‌های بارز این پدیده کودکانی هستند که توسط خانواده‌های خارجی به فرزندی پذیرفته می‌شوند.

🔹ستاد زبان‌شناسی در دانشگاه ساوتهمپتون بریتانیا، در این باره می‌گوید هرچه فرد در زمان مهاجرت به سنین بالاتری رسیده باشد احتمال حفظ زبان مادری او بیشتر است.

🔹در نتیجه احتمال این که یک نوجوان یا بزرگسال بخش‌های بزرگی از زبان مادری خود، مانند ساختار زمان گذشته، را فراموش کند بسیار کم است.

لینک خبر
@IRNA_1313
🆔 @commac

🔹آینده جامعه مدنی در سوریه؛ نقش جوامع منطقه‌ای

🔹ماندانا تیشه یار عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی نوشت: اینک زمان آن رسیده تا نهادهای مدنی فعال در حوزه های فرهنگی و اجتماعی در جوامع سرزمین ها و مناطق همسایه، به یاری همتایان خود در شهرهای سراسر سوریه بشتابند و آنان را یاری دهند تا بار دیگر بر پا بایستند و بنیان های یک جامعه چندفرهنگی را تقویت کنند.

🔹از ۲۰۱۲ تا کنون، نهاد آموزش مانند بسیاری دیگر از نهادهای مدنی، با بحران های گوناگون در این کشور دست به گریبان بوده است و به نظر می رسد برای احیای یک جامعه مدنی قوی در سوریه، نیاز است که نخست به بازسازی نهادهای آموزشی در سراسر این کشور یاری رساند. پشتیبانی از آموزگاران و دانشگاهیان سوری و کمک به ایشان از سوی نهادها علمی و آموزشی و انجمن های مدنی در کشورهای منطقه، گام نخست برای توسعه اجتماعی و فرهنگی سوریه به شمار می رود.

🔹برای دست یافتن به این هدف صلح دوستانه، تشکیل شبکه های مجازی و ارتباط گیری با فعالان مدنی در سوریه و بیرون از آن و جلب پشتیبانی سازمان های آموزشی و فرهنگی بین المللی، می تواند دوره گذار را در این کشور کوتاه تر کرده و زمینه بازیابی هویت فرهنگی و اجتماعی سوریان را فراهم آورد.

لینک خبر

@IRNA_1313
↪️ @commac

🔹پیش‌بینی طول عمر با بررسی یک مهارت شناختی

🔹یافته‌های جدید نشان می‌دهد که در میان توانایی‌های شناختی مختلف، روانی کلام افراد مسن به طور منحصربه‌فردی با طول عمر آنان مرتبط است.

🔹پژوهشگران وضعیت ۵۱۶ شرکت‌کننده ۷۰ تا ۱۰۵ ساله را تا زمان مرگ آن‌ها (گاهی مدتی بیش از ۱۸ سال) زیر نظر گرفتند. آن‌ها اطلاعاتی دقیق درباره طیف گسترده‌ای از عوامل از جمله سلامت دندان، سطح استرس، وضعیت مالی و توانایی‌های شناختی این افراد جمع‌آوری کردند.

🔹پژوهشگران از ۹ آزمون شناختی مختلف استفاده کردند تا بفهمند کدام جنبه‌ از جنبه‌های مختلف هوش بیشتر از سایرین با طول عمر مرتبط است.

🔹این آزمون‌ها چهار توانایی شناختی را اندازه‌گیری کردند: روانی کلام، سرعت ادراک، دانش کلامی و حافظه اپیزودیک.

🔹هر یک از این توانایی‌ها با چندین آزمون اندازه‌گیری شدند؛ به عنوان مثال برای یکی از آزمایش‌ها، از شرکت‌کنندگان خواستند در عرض ۹۰ ثانیه هر تعداد اسم حیوانات را که می‌توانند بگویند. این آزمایش برای اندازه گیری روانی کلام آن‌ها انجام شد. در نهایت، آن‌ها کشف کردند که روانی کلام به تنهایی به طور چشمگیری با طول عمر مرتبط است.

لینک خبر
@IRNA_1313
↪️ @commac