🎯 کسانی که دیگر نمی‌خوانند، توان اندیشیدن را هم از دست می‌دهند

🔴 کاتبی را تصور کنید که بعد از اختراع ماشین چاپ، مشغول نوشتن متنی بود که تا به حال بارها و بارها آن را نوشته بود. چه احساسی داشت؟ احتمالاً با خودش فکر می‌کرد «مشغول چه کار بیهوده‌ای هستم!» امروزه خیلی از آدم‌ها وقتی مجبور می‌شوند متنی بنویسند که طولانی‌تر از سی کلمه است، همچین حسی پیدا می‌کنند. به خودشان می‌گویند: چه کسی متنی چنین طولانی را خواهد خواند؟ نکتۀ تلخ ماجرا این است که چندان اشتباه فکر نمی‌کنند. انسان‌ها در خواندن متن‌های طولانی به مشکل خورده‌اند.

🔴 مجموعه‌ای از ناشران، محققان، کتابداران و نویسندگان سراسر جهان، ماه پیش، با انتشار «مانیفست خواندنِ لیوبلینا» اعلام کردند: خواندنِ دیجیتال در حال تخریب عادتِ «خواندن عمیق» در میان ماست.

🔴 دستگاه‌های دیجیتال باعث شده‌اند انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دورۀ دیگری در تاریخ بشریت بخوانند. اما آن‌ها دیگر مثل قبل نمی‌خوانند. خواندنِ دیجیتال، به شکلی روزافزون، به تجربه‌ای تکه‌تکه، کوتاه‌مدت، سطحی و گذرا تبدیل شده است. بنابراین شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همۀ آن‌ها در قالب متن‌های چند کلمه‌ای یا نهایتاً چند خطی است. حال اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالبِ یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم. زیرا درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌های «خواندن عمیق» است.

🔴 خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته است. استیون پینگر، روان‌شناس و نویسندۀ آمریکایی، با رواج خواندنِ متن‌های طولانی در بین عموم مردم از اواخر قرن هفدهم، توانایی «همدردی» کردن با دیگران در میان انسان‌ها افزایش یافت.

🔴 مردم با خواندنِ متن‌های مفصل دربارۀ زندگیِ دیگر انسان‌ها، توانستند دنیا را از چشم آن‌ها ببینند و این توانایی تأثیر بسیار مهمی در نگرش آن‌ها دربارۀ موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه، ساحره‌سوزی، استبداد و دیگر چیزها گذاشت. از نظر استیون پینکر، خواندنِ عمیق باعث «انقلاب نوع‌دوستانه»ای شد که بعدتر به رویدادهای دوران‌سازی مثل انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه منتهی گردید. آنچه خواندنِ متن‌های تکه‌پاره و کوتاه دیجیتال ما را از آن محروم می‌کند، دقیقاً همین توانایی دیدن دنیا از چشم دیگران است.

🔴 ماریان وولف، محقق آمریکایی، می‌نویسد: ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه‌نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌هاییم تا در آینده‌ای نامعلوم آن‌ها را بخوانیم، چون این رسانه برای خواندنِ عمیق طراحی نشده است.

🔴 خواندن دیجیتال از دلایل مهم رواج «ساده‌گرایی» در دنیای امروز است. ساده‌گرایی یعنی تمایل به ساده‌کردن هر چیز پیچیده‌. اظهار‌نظرها و موضع‌گیری‌های یک‌خطی، شفاف و سرراست و فرارکردن از درک عمیق و چندوجهی مسائل. سایمون کوپر می‌گوید: استادِ ساده‌گراهای جهان، دونالد ترامپ است؛ کسی که هیچکس حتی توقع «همدلی» کردن را از او ندارد. اما ظهور این نوع سیاست‌مداران زنگ خطری برای جهان است. پینکر می‌گوید: «هر وقت سیاستمداران شروع می‌کنند به ساده حرف زدن، منتظر جنگ باشید».


📌 آنچه خواندید مروری است بر یادداشت سایمون کوپر در فایننشال تایمز با عنوان (Skimming, scanning, scrolling — the age of deep reading is over) که در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ به انتشار رسیده است.

🔵 درخواست OpenAI و گوگل برای معافیت از قوانین کپی‌رایت




⬅️شرکت OpenAI از دولت ترامپ درخواست کرده است که شرکت‌های هوش مصنوعی را از قوانین کپی‌رایت معاف کند تا بتوانند مدل‌های خود را با استفاده از محتوای دارای حق نشر آموزش دهند.

⬅️در این پیشنهاد آمده که دولت آمریکا باید کنترل‌های سخت‌گیرانه‌تری بر صادرات تراشه‌های هوش مصنوعی به چین اعمال کند و به‌طور گسترده‌تری از ابزارهای هوش مصنوعی در سیستم‌های دولتی بهره ببرد.

⬅️هم‌زمان، گوگل نیز پیشنهادات مشابهی را در خصوص این برنامه ارائه داده و تأکید کرده است که آموزش مدل‌های هوش مصنوعی بر اساس استثناهای قانونی مانند «استفاده منصفانه» و «استخراج متن و داده» امری ضروری است.

🔗⬅️متن کامل

🔹@ITNA_IR
✅ @commac

5️⃣حقیقت یا شایعه/ آیا ویدئوهای کوتاه واقعاً مغز را دچار زوال می‌کنند؟

🔹یک مطالعه جدید به بررسی درستی حقایق علمی مضرات ناشی از تماشای بیش از حد ویدئوهای کوتاه پرداخته است و به این سوال پاسخ می‌دهد که آیا اساسا تماشای این ویدئوها در فضای مجازی برای ما مضر هستند؟

🔹اگر شما از علاقه‌مندان به ویدئوهای کوتاه در فضای مجازی یا یک والدین نگران باشید، ایده تغییر ساختار مغز بر اثر عادت به تماشای ویدئوهای کوتاه می تواند نگران کننده باشد.

🔹متخصص اثرات روان‌شناختی فناوری دیجیتال تأکید می‌کند که «اعتیاد به ویدئوی کوتاه اساساً یک اصطلاح ساختگی است و یک اختلال بالینی رسمی و قابل تشخیص محسوب نمی‌شود.»

🔹البته، تماشای بیش از حد ویدئوهای بی‌هدف ممکن است برای برخی افراد مشکل‌ساز شود. اما به جای نگرانی درباره تغییرات مغزی یا اعتیاد، بهتر است روی ایجاد عادات رسانه‌ای سالم‌تر تمرکز کنیم.

لینک خبر
@IRNA_1313
✅ @commac

🎯 همیشه لازم نیست نهایت تلاشمان را بکنیم
— برخی چیزها اصولا با تلاش درست نمی‌شود

🔴 هر وقت به کسی بگوییم از پس کاری برنمی‌آییم، جواب می‌شنویم که «نهایت تلاشت را بکن». گاهی هم خودمان این حرف را به خودمان می‌زنیم؛ وقتی می‌خواهیم رابطه‌ای پرتنش را با چنگ و دندان نگه داریم، یا اوضاع به‌هم‌ریخته‌ای را به‌سختی درست کنیم، آن‌هم در حالی که همه‌چیز حکایت از این دارد که تلاش‌هایمان فایدۀ چندانی ندارد. میویس بیس، فیلسوفی که در دانشگاه مریلند درس می‌دهد، یک‌بار از خودش پرسید: «واقعاً چرا باید نهایت تلاشمان را بکنیم؟» آیا راه‌های بهتری برای مواجه‌شدن با موقعیت‌های پرتنش وجود ندارد؟

🔴 میویس با نگاه دوباره به برخی از مهم‌ترین کتاب‌های فلسفی تاریخ کم کم به این باور رسید پیشرفت در اصلی‌ترین فعالیت‌های زندگی‌ لزوماً از مسیر «نهایت تلاش و کوشش» نمی‌گذرد.

🔴 وقتی از «نهایت» تلاش صحبت می‌کنیم معمولاً کوششی کوتاه‌مدت یا تک‌بعدی را در نظر داریم. مثلِ وقتی که می‌خواهیم تکلیفی کلاسی را تا آخر هفته تحویل بدهیم. اما وقتی در موقعیت‌هایی مثلِ یک رابطۀ به‌هم‌ریخته قرار می‌گیریم، به خودپروری اخلاقی نیاز داریم، چیزی که نیازمند یادگیری مکرر، تلاش مستمر و نو‌به‌نو طی دوره‌های زمانی طولانی و نیز اَشکالی از احترام و متانت است. چیزهایی که صرفاً در قالب تلاش و کوشش نمی‌توان به‌درستی توصیفشان کرد.

🔴 شاید پیش خودتان فکر کنید چه عالی، بیایید سخت نگیریم! اما نکته‌ای که باید در نظر داشته‌ باشیم این است که گاهی «دست‌کشیدن» یا به شیوۀ دیگری رفتارکردن، به همان اندازۀ «نهایت تلاش خود را کردن» سخت است، شاید حتی سخت‌تر باشد.

🔴 گاه آدمی خود را در مغاکی خطرناک می‌بیند و هر چه بیشتر تلاش می‌کند وضعیت بدتر می‌شود، در چنین موقعیتی راحت‌تر است اگر فکر کنیم که «اگر بیشتر تلاش کنم، موفق می‌شوم». اما در تنگناهای زندگی، گاهی بهتر است به جای تلاش‌کردن، عاقل، صبور یا صادق باشیم. چه‌بسا این شیوه‌های تکاپو، از نظر احساسی، به همان اندازۀ «تلاش» برای ما دردناک و «سخت» باشند، اما تفاوتشان در پذیرش این حقیقت است که آدمی و موقعیت‌هایش اساساً در حال تغییروتحول هستند.

🔴 کتابی از چین باستان به نام ئی‌جینگ (دگرگونی‌ها) در این مسیر راهنمای خوبی است. نویسندۀ فرزانۀ این کتاب مرتباً به خوانندگانش می‌گوید: خوش‌بین‌ باشید و صبور؛ چرا که فرصت‌هایی پیش خواهد آمد که «دل به دریا بزنید» و تغییر مهمی در زندگی‌تان ایجاد کنید.

🔴 «نهایت تلاشت را بکن» راه‌حل همۀ مشکلات نیست. فقط وقتی جواب می‌دهد که با پروژه‌ای کوتاه‌مدت روبه‌رو باشید که نقطۀ پایانی آن کاملاً مشخص باشد. اما زندگی این‌گونه نیست. ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم بفهمیم آیا زندگی‌مان «بهترین زندگی» ممکن برای خودمان است یا نه، چرا که رشد ما فرایندی پویا و پرفراز و نشیب است، ما هیچ‌وقت کامل نیستیم و هرگز نمی‌دانیم چه چیزهایی در انتظارمان است. پس شاید به جای «جلو رفتن با تمام قدرت» لازم باشد صبرکردن، پذیرفتن و تغییر مسیر دادن را هم بیاموزیم.

📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «نهایت تلاشت را بکن گاهی توصیۀ مزخرفی است». این مطلب در تاریخ ۵ تیر ۱۴۰۲ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ میویس بیس است و لیلا دریکوند آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخۀ کامل این مطلب و دیگر مطالب ترجمان، به وب‌سایت ترجمان سر بزنید.

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
B2n.ir/g14509

✔️ ۴ تکنیک طلایی راستی‌آزمایی محتوا در عصر هوش مصنوعی

در این مقاله با معرفی ۴ تکنیک مهم در حوزه راستی‌آزمایی، نحوه مقابله با اطلاعات نادرست و توهمات هوش مصنوعی آموزش داده شده تا متخصصان بتوانند اعتبار روابط عمومی سازمان خود را با بهبود استراتژی ارتباطی حفظ کنند.


⏰ مدت زمان مطالعه: 8 دقیقه

🔗 مشاهده مشروح خبر از ارتباط گر:
http://ertebatgar.ir/?p=1312


ارتباط گر را در تلگرام دنبال کنید @ertebatgar_ir
✅ @commac

اطلاعاتی که هوش های مصنوعی از شما ذخیره می کنند.

@SoltaniBusiness
✅ @commac

5️⃣مقابله با ترس از صحبت‌کردن در جمع به کمک واقعیت مجازی

🔹دانشمندان یک پلتفرم (سکوی) واقعیت مجازی جدید طراحی کردند که تجربه صحبت‌کردن در جمع در محیط‌های مجازی گوناگون را برای کاربران فراهم می‌کند تا ترس و اضطراب آن‌ها در این زمینه کاهش و اعتمادبه‌نفسشان افزایش یابد.

🔹این فناوری با شبیه‌سازی تجربه صحبت‌کردن در زندگی واقعی، به کاربران اجازه می‌دهد صحبت‌کردن در موقعیت‌های چالش‌برانگیز و انواع محیط‌های مجازی (مانند اتاق‌های همایش یا سالن‌های بزرگ) را تمرین کنند؛ بنابراین اعتمادبه‌نفس آن‌ها افزایش و اضطرابشان کاهش می‌یابد.

لینک خبر
@IRNA_1313

🔹ضرورت توجه به سلامت خواب در تعطیلات نوروزی

فلوشیپ خواب و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی:

🔹در تعطیلات نوروزی افراد به ویژه دانشجویان به دلایل مختلفی مانند تغییر روال زندگی روزمره و فعالیت‌های اجتماعی، دچار اختلال خواب می‌شوند.

🔹استفاده زیاد از وسایل الکترونیکی مانند تلفن‌های هوشمند و تماشای تلویزیون به‌ویژه قبل از خواب، را موجب فعالیت زیاد ذهنی برشمرد و افزود: این فعالیت ذهنی در زمان نامناسب می‌تواند باعث دشواری در خوابیدن و کاهش کیفیت خواب شود.

🔹حداقل یک ساعت قبل خواب، استفاده از وسایل الکترونیکی مانند گوشی، تلویزیون و کامپیوتر را کنار بگذارید. به عنوان جایگزین می‌توانید از خواندن کتاب‌ یا گوش دادن به موسیقی آرامش‌بخش استفاده کنید، این کار کمک می‌کند تا مغز آرام‌تر شود و خواب بهتری داشته باشید.

لینک خبر
@IRNA_1313

🎯 به کسی که نمی‌دانید چندتا فالوئر دارد، توهین نکنید!

🔴 فرض کنید در خیابان با کسی بحثتان می‌شود و او ناگهان فحش بسیار بدی به شما می‌دهد. چه واکنشی نشان می‌دهید؟ آیا خودتان را آماده می‌کنید که با یک مشت حقش را کف دستش بگذارید، یا فکر می‌کنید حرف باد هواست و ارزش ندارد که خودتان را با آدمی بی‌نزاکت و بددهن درگیر کنید؟ اینکه کدام مسیر را انتخاب کنید، بستگی دارد به فرهنگی که در محیط زندگی شما غالب است. به اینکه آیا جامعۀ شما شجاعت و غیرت و شرف را ستایش می‌کند، یا وقار و مدارا و عزت را.

🔴 فرهنگ‌های «شرافت‌مدار» به هر نوع توهینی بسیار حساسند و آن‌ها را تعدی‌های جدی‌ای می‌دانند که باید پاسخ داده شود، اما فرهنگ‌های «عزت‌مدار» ترجیح می‌دهد توهین را اساساً ناشنیده بگیرند، یا با توهین‌کننده مستقیماً رودررو نشوند و برای رسیدگی سراغ مراجع دیگر، مثلاً پلیس یا دادگاه، بروند.

🔴 دو جامعه‌شناس به نام‌های بردلی کمپبل و جیسون منینگ می‌گویند فرهنگ‌های شرافت‌مدار در جاهایی رواج پیدا می‌کنند که بی‌ثباتی و ناامنی دیده می‌شود و مراجع قانونی بالادستی یا وجود ندارند، یا ضعیف‌اند. بنابراین افراد مجبورند اگر به حقوقشان تجاوز شد، خودشان از خودشان دفاع کنند. به همین جهت، برای دورکردن رقیبان باید همواره خودشان را آدم‌های شجاع و سرسختی نشان دهند که به کوچک‌ترین توهین‌ها، شدیدترین پاسخ‌ها را می‌دهند.

🔴 در مقابل، فرهنگ «عزت‌مدار» جایی شکل می‌گیرد که تحت حاکمیت مراجع بالادستی، ثبات و امنیت برقرار شده است. بنابراین آدم‌ها ترجیح می‌دهند خودشان را از موقعیت‌های خطرناک دور نگه دارند و رسیدگی به این امور را مراجع قانونی بسپارند.

🔴 بااین‌حال، این روزها گویا با فرهنگِ جدیدی هم روبه‌رو هستیم که با این دو متفاوت است. به مثال ابتدای بحث برگردیم: با کسی در خیابان بحثتان می‌شود، فحش زشتی می‌دهد و شما نه درگیر می‌شوید، نه او را می‌بخشید. به‌جای آن، عکسی از او می‌گیرید، در صفحۀ توییترتان شرح قصه را با آب‌و‌تاب می‌نویسید و بقیه را فرا می‌خوانید تا دربارۀ این رفتار قضاوت کنند. کمپل و منینگ، می‌گویند این الگوی جدیدِ رفتاری را می‌توانیم «فرهنگ قربانی‌مدار» بنامیم.

🔴 فرهنگ قربانی‌مدار، مثل فرهنگ شرافت‌مدار معتقد است توهین‌ها، حتی اگر کوچک باشند، آسیب‌های مهمی می‌زنند که باید جدی گرفته شود؛ و مثل فرهنگ عزت‌مدار، از تقابلِ مستقیم پرهیز می‌کند و برای قضاوت و رسیدگی سراغ طرف‌های سوم می‌رود.

🔴 کمپل و منینگ، در کتاب خود به نام ظهور فرهنگ قربانی، می‌گویند فرهنگ قربانی‌مدار در محیط‌هایی شکل می‌گیرد که «دلواپسی برای شأن و جایگاه و حساسیت به تحقیر، با اتکای شدید به طرف‌های ثالث» با هم ترکیب می‌شوند. در این موقعیت‌ها، افراد تلاش می‌کنند تا با قربانی‌ نشان‌دادن خود، توجه و همدلی کلِ جمع را برانگیزند و به نشانه‌های سلطه یا نابرابری حساس کنند. به‌این‌ترتیب، هر نزاع دو نفره‌ای، قابلیت آن را پیدا می‌کند که به نمادی از نبرد بسیار بزرگتری در میان نیروهای اجتماعی تبدیل شود.

📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «چرا هر طرف سر می‌چرخانی به یکی توهین شده؟» که در چهاردهمین شمارۀ مجلۀ ترجمان علوم انسانی منتشر شده است. این مطلب در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۴۰۲ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ کانر فریدرسدورف است و محمد معماریان آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخۀ کامل این مطلب و دیگر مطالب ترجمان، به وب‌سایت ترجمان سر بزنید.

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:

B2n.ir/w37643
🆔 @commac

🔹فراموشی زبان مادری؛ افسانه یا واقعیت؟

🔹زبان مادری، یا «زبان اصلی»، نخستین زبانی است که یک فرد یاد می‌گیرد و معمولاً بخش مهمی از هویت او را تشکیل می‌دهد. این زبان وسیله‌ای برای ارتباط با خانواده، دوستان و فرهنگ است. اما آیا امکان دارد که فرد زبان مادری خود را فراموش کند؟

🔹به گفته کارشناسان امکان فراموشی زبان مادری تحت شرایط خاصی وجود دارد، به‌ویژه در مورد کودکان خردسال که به کشوری دیگر مهاجرت کرده و زبان جدیدی یاد می‌گیرند.

🔹یکی از نمونه‌های بارز این پدیده کودکانی هستند که توسط خانواده‌های خارجی به فرزندی پذیرفته می‌شوند.

🔹ستاد زبان‌شناسی در دانشگاه ساوتهمپتون بریتانیا، در این باره می‌گوید هرچه فرد در زمان مهاجرت به سنین بالاتری رسیده باشد احتمال حفظ زبان مادری او بیشتر است.

🔹در نتیجه احتمال این که یک نوجوان یا بزرگسال بخش‌های بزرگی از زبان مادری خود، مانند ساختار زمان گذشته، را فراموش کند بسیار کم است.

لینک خبر
@IRNA_1313
🆔 @commac

🔹آینده جامعه مدنی در سوریه؛ نقش جوامع منطقه‌ای

🔹ماندانا تیشه یار عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی نوشت: اینک زمان آن رسیده تا نهادهای مدنی فعال در حوزه های فرهنگی و اجتماعی در جوامع سرزمین ها و مناطق همسایه، به یاری همتایان خود در شهرهای سراسر سوریه بشتابند و آنان را یاری دهند تا بار دیگر بر پا بایستند و بنیان های یک جامعه چندفرهنگی را تقویت کنند.

🔹از ۲۰۱۲ تا کنون، نهاد آموزش مانند بسیاری دیگر از نهادهای مدنی، با بحران های گوناگون در این کشور دست به گریبان بوده است و به نظر می رسد برای احیای یک جامعه مدنی قوی در سوریه، نیاز است که نخست به بازسازی نهادهای آموزشی در سراسر این کشور یاری رساند. پشتیبانی از آموزگاران و دانشگاهیان سوری و کمک به ایشان از سوی نهادها علمی و آموزشی و انجمن های مدنی در کشورهای منطقه، گام نخست برای توسعه اجتماعی و فرهنگی سوریه به شمار می رود.

🔹برای دست یافتن به این هدف صلح دوستانه، تشکیل شبکه های مجازی و ارتباط گیری با فعالان مدنی در سوریه و بیرون از آن و جلب پشتیبانی سازمان های آموزشی و فرهنگی بین المللی، می تواند دوره گذار را در این کشور کوتاه تر کرده و زمینه بازیابی هویت فرهنگی و اجتماعی سوریان را فراهم آورد.

لینک خبر

@IRNA_1313
↪️ @commac

🔹پیش‌بینی طول عمر با بررسی یک مهارت شناختی

🔹یافته‌های جدید نشان می‌دهد که در میان توانایی‌های شناختی مختلف، روانی کلام افراد مسن به طور منحصربه‌فردی با طول عمر آنان مرتبط است.

🔹پژوهشگران وضعیت ۵۱۶ شرکت‌کننده ۷۰ تا ۱۰۵ ساله را تا زمان مرگ آن‌ها (گاهی مدتی بیش از ۱۸ سال) زیر نظر گرفتند. آن‌ها اطلاعاتی دقیق درباره طیف گسترده‌ای از عوامل از جمله سلامت دندان، سطح استرس، وضعیت مالی و توانایی‌های شناختی این افراد جمع‌آوری کردند.

🔹پژوهشگران از ۹ آزمون شناختی مختلف استفاده کردند تا بفهمند کدام جنبه‌ از جنبه‌های مختلف هوش بیشتر از سایرین با طول عمر مرتبط است.

🔹این آزمون‌ها چهار توانایی شناختی را اندازه‌گیری کردند: روانی کلام، سرعت ادراک، دانش کلامی و حافظه اپیزودیک.

🔹هر یک از این توانایی‌ها با چندین آزمون اندازه‌گیری شدند؛ به عنوان مثال برای یکی از آزمایش‌ها، از شرکت‌کنندگان خواستند در عرض ۹۰ ثانیه هر تعداد اسم حیوانات را که می‌توانند بگویند. این آزمایش برای اندازه گیری روانی کلام آن‌ها انجام شد. در نهایت، آن‌ها کشف کردند که روانی کلام به تنهایی به طور چشمگیری با طول عمر مرتبط است.

لینک خبر
@IRNA_1313
↪️ @commac

🎯 دوهزار سال است که انسان‌ها تمرکزشان را از دست داده‌اند!

🔴 اگر فکر می‌کنید فناوری‌های جدید عقلتان را زایل کرده، خیالتان راحت باشد، چون دامنۀ تمرکز بشر هیچ‌گاه مثل قبل نبوده. حتی سِنِکای جوان، فیلسوف عهد روم باستان، هم نگران بود فناوری‌های جدید قدرت تمرکزش را خراب کنند. او، دوهزار سال پیش، می‌نالید که «تعدد کتاب‌ها مایۀ پراکندگی خاطر است». این نگرانی طی هزارۀ بعد بارها نمایان شد. چو هسی، فیلسوف چینی، در قرن دوازدهم میلادی، چاپ را دلیلِ جدید حواس‌پرتی می‌دید: «مردم امروز بدان سبب شلخته‌وار کتاب می‌خوانند که بی‌اندازه متن چاپی در دسترسشان است».

🔴 پیشرفت فناوری فقط اوضاع را بدتر می‌کرد. اراسموس، دانشمند و نویسندۀ دورۀ رنسانس، تحت‌تأثیر سیل متن‌های چاپی می‌گفت احساس می‌کند «فوج کتاب‌های تازه» به طرفش هجوم می‌برند.

🔴 امروزه فناوری‌های دیجیتال نگرانی‌های سابق دربارۀ دقت و حافظه را از نو زنده کرده است. حالا نگرانیم که گوگل و شبکه‌های اجتماعی ذهن ما را خراب کرده باشند. این ذهن جدید وظایفی را که پیشتر با حافظۀ داخلی‌اش انجام می‌داد به دستگاه‌های خارجی محول می‌کند؛ فکرها از خیالی به خیال دیگر می‌پرد و دست‌ها ناخودآگاه به‌سویِ جیب‌ و گوشی هوشمند کشیده می‌شود و قدرت تمرکزمان از دست رفته است. دلواپسی، وحشت و نصایحی دربارۀ راه‌و‌روش بازگشت به شیوه‌های «طبیعی» یا قدیمیِ فکرکردن همه‌جا را پر کرده است.

🔴 فناوری‌هراسان راست می‌گویند که فناوری‌های جدید نحوۀ اندیشیدن ما را تغییر می‌دهند. اما معمولاً این مسئله را نادیده می‌گیرند که این تغییرات همیشه فرصت‌های تازه‌ای نیز در اختیار ما قرار می‌دهد.

🔴 آیِلِت ایون ازرا، مورخ تاریخ اندیشه، در کتاب جدید خود، خطوط اندیشه، برخی از راه‌حل‌های عالمان قرون وسطی برای استفادۀ بهتر از حجم انبوه اطلاعات را شرح می‌دهد. از نظر او، ابداعِ «نمودار درختی» یکی از تمهیدات مهمِ ذهن‌های‌ بزرگ قرون‌وسطایی بود: نوعی ابزار تفکر که می‌توانست «هم‌زمان پیچیدگی و سادگی، و نظم و خلاقیت» را آشتی دهد و ذهن می‌توانست از طریق آن بار خود را سبُک کند. دانشمندان قرون وسطایی با این نمودارها «نقشه‌ای جامع» از اطلاعاتشان می‌ساختند که جلوی سردرگمی آن‌ها را می‌گرفت.

🔴 «نمایه» ابداع مهم دیگری بود که عده‌ای از اهل کتاب، از جمله اراسموس، شدیداً به آن نقد داشتند. چون فکر می‌کردند باعث می‌شود خوانندگان بدون اینکه کتاب‌ها را بخوانند، از آن‌ها سوءاستفاده کنند.

🔴 از سوی دیگر، نمایه‌ها به چیزی شبیه به «تله‌کلیک» برای نویسندگانی تبدیل شده بودند که موضوعاتی جذاب را در نمایۀ کتاب‌هایشان می‌گنجاندند تا خوانندگان بیشتری جذب کنند. باوجوداین، نمایه‌ها نقش مهمی در تسهیل پژوهش و تفکر علمی داشتند. همانطور که تاریخ فناوری‌ها نشان می‌دهد، هر ابداع جدیدی ذهن ما را تغییر می‌دهد. ممکن است این تغییر مشکلاتی برایمان ایجاد کند، اما تردیدی نیست که راه‌حل، بازگشت به گذشته‌ای نوستالژیک نیست. اگر نگران تمرکز و ذهن منسجم هستیم، باید در «آینده» دنبال آن بگردیم، نه در گذشته.

🔴 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «گوگل و توييتر سيم‌‌‌‌پيچی مغزمان را عوض کردند، اختراع خط و ماشين چاپ چطور؟» که در شمارۀ بیست‌وهفتم مجلۀ ترجمان علوم انسانی منتشر شده است. این مطلب نوشتۀ جو استادولنیک است و عرفان قادری آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخه کامل این مطلب می‌توانید شمارۀ ۲۷ مجلۀ ترجمان را از لینک زیر خریداری کنید:

https://tarjomaan.com/shop/product/mag27/
📍@commac

🔴نتایج یک پژوهش نشان می‌دهد تلفن‌های همراه هوشمند حتی هنگامی که استفاده نمی‌شوند نیز حواس افراد را پرت می‌کند

🔹یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد تلفن‌های همراه به صرف حضور روی میز یا در جیب نیز می‌توانند توانایی‌های ذهنی‌ و تمرکز افراد را کاهش دهند.‌

https://www.journals.uchicago.edu/doi/10.1086/691462

@atu_acc
📍@commac

اینستاگرام و شبکه های اجتماعی منابع خبری نیستند

لزوم کسب اخبار از منابع معتبر و رسمی

در دنیای امروز، اطلاعات به سرعت در حال انتشار است و شبکه‌های اجتماعی به یکی از اصلی‌ترین منابع دریافت اخبار تبدیل شده‌اند. اما این موضوع می‌تواند خطرات جدی را به همراه داشته باشد. اعتماد به شبکه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام، تلگرام و سایر پلتفرم‌ها به عنوان منابع رسمی اطلاعات، می‌تواند منجر به گمراهی و انتشار اخبار نادرست شود.

۱. عدم اعتبارسنجی اطلاعات

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات در شبکه‌های اجتماعی، عدم وجود فرآیندهای اعتبارسنجی برای اخبار منتشر شده است. هر کسی می‌تواند مطلبی را منتشر کند بدون اینکه نیاز باشد آن را تأیید کند یا منبع معتبری برای آن ارائه دهد. این امر باعث می‌شود که شایعات و اخبار نادرست به سرعت گسترش یابند.

۲. تأثیر بر تصمیم‌گیری‌ها

اعتماد به اخبار نادرست می‌تواند تأثیرات جدی بر تصمیم‌گیری‌های فردی و اجتماعی داشته باشد. افراد ممکن است بر اساس اطلاعات غلط اقدام کنند که این موضوع می‌تواند عواقب جبران‌ناپذیری داشته باشد، از جمله ایجاد ترس و نگرانی در جامعه یا اتخاذ تصمیمات اقتصادی نادرست.

۳. ضرورت استفاده از منابع معتبر

برای جلوگیری از گمراهی، ضروری است که افراد تنها به منابع معتبر و رسمی مانند خبرگزاری‌ها، سایت‌های خبری معتبر و رسانه‌های شناخته‌شده مراجعه کنند. این منابع معمولاً دارای تیم‌های خبری حرفه‌ای هستند که اطلاعات را بررسی کرده و صحت آن‌ها را تأیید می‌کنند.

چرا افراد ساده‌لوح به اخبار شبکه‌های اجتماعی اعتماد می‌کنند؟

افراد ساده‌لوح ممکن است به دلایل مختلفی به اخبار منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی اعتماد کنند:

1. دسترسی آسان: اطلاعات در شبکه‌های اجتماعی بسیار سریع و آسان قابل دسترسی هستند. این دسترسی آسان ممکن است باعث شود که افراد بدون بررسی دقیق، مطالب را بپذیرند.

2. تأثیر همسالان: بسیاری از افراد تحت تأثیر نظرات دوستان یا خانواده خود قرار دارند که ممکن است خودشان نیز بدون تحقیق درباره صحت خبرها اقدام کنند.

3. احساس تعلق: برخی افراد ممکن است احساس کنند که با دنبال کردن اخبار در شبکه‌های اجتماعی، بخشی از یک جامعه بزرگ‌تر هستند و این احساس تعلق آن‌ها را ترغیب می‌کند تا بیشتر به این نوع اطلاعات اعتماد کنند.

4. عدم آگاهی: بسیاری از کاربران ممکن است آگاهی کافی درباره روش‌های اعتبارسنجی اطلاعات نداشته باشند و نتوانند بین خبرهای واقعی و جعلی تمایز قائل شوند.

در نهایت، برای حفظ سلامت ذهنی و اجتماعی خود، ضروری است که همه ما نسبت به انتخاب منابع خبری خود دقت بیشتری داشته باشیم و تنها به منابع معتبر مراجعه کنیم تا بتوانیم تصمیمات آگاهانه‌تری بگیریم.
@journalistsir
📍@commac

بسیاری از کارکنان «رادیو فردا» تخصصی در کارشان نداشتند

فرشید منافی، یکی از گویندگان رادیوفردا:

🔹اولین استخدام‌هایی که در رادیو فردا، دست‌کم در سال‌های آغازین آن، انجام می‌شد به‌گونه‌ای بود که افرادی را به‌کار می‌گرفتند که تنها زبان فارسی می‌دانستند. یعنی حتی کسانی که پیش‌تر در یک رسانۀ شنیداری کار کرده بودند، در آنجا حضور نداشتند.

🔹من نزدیک به چهارده-پانزده سال در رادیو فردا فعالیت داشتم و از نزدیک شاهد بودم که این رسانه چگونه اداره می‌شد. یکی از مشکلات اصلی آن، استخدام‌هایی بود و همچنان هست که بیشتر مواقع واقعاً براساس تخصص صورت نمی‌گرفت.

🔹می‌دانم که هزینه‌های هنگفتی صرف می‌شود. افرادی در آنجا مشغول به کارند که شاید صرفاً به‌دلیل آشنایی با زبان فارسی جذب شده‌اند، بی‌آنکه تخصص لازم را داشته باشند. به هر حال، مجموعه‌ای از فرصت‌ها و منابع مالی در این رسانه‌ها هدر رفته است که با توجه به تخصصی که خودشان ادعا می‌کنند، حتی تصورش را هم نمی‌توانستم بکنم.

روبیکا | اینستاگرام | بله | تلگرام | توییتر

@charsoofarhang
📍@commac

🔹مغز ما چگونه واقعیت را از توهم تشخیص می‌دهد؟

🔹مغز ما هر لحظه در حال پردازش اطلاعاتی است که از جهان اطراف دریافت می‌کند، اما تحقیقات نشان می‌دهند که بخش زیادی از ادراک ما بر اساس پیش‌بینی‌های ذهنی و مدل‌های درونی شکل می‌گیرد.

🔹شاید تصور کنید آنچه می‌بینید یا می‌شنوید همیشه بازتابی از دنیای واقعی است، اما علم نشان می‌دهد که ادراک ما بیش از آنکه به داده‌های بیرونی وابسته باشد، به پیش‌بینی‌های مغزمان متکی است. از توهم‌های بصری گرفته تا شنیدن صداهای غیرواقعی، ذهن ما گاهی مرز میان خیال و حقیقت را محو می‌کند. اما چگونه مغز تصمیم می‌گیرد که چه چیزی واقعی است و چه چیزی ساخته‌ی خودش؟ پاسخ این پرسش می‌تواند در تحقیقات علوم اعصاب و حتی مدل‌های هوش مصنوعی نهفته باشد.

لینک خبر
@IRNA_1313
📍@commac