دوست داشتم انقدر پولدار بشم که قیمت دلار رو دنبال نکنم. ولی دیدید می گن همیشه قبل آرزو کردن فکر کن؟ ناقص آرزو کردم. انقدر بی پول شدم که واقعا خیلی وقته قیمت دلار دنبال نمی کنم.

پناه می برم به تخیل خودم.

همش توی جنگ و ستیز. برای صلح هم باید جنگید.


کاش می شد آدم مبارزه هاش رو خودش انتخاب کنه، برای چیزی بجنگه که می خواد نه چیزی که تحمیل شده.

ما چیز هایی رو به بقیه توصیه می کنیم یا ازش دفاع می کنیم که توی اون لحظه فکر می کنیم درسته. این بد نیست. بد اینه که اون لحظه به این فکر نمی کنیم که چیزایی که قدیم فکر می کردیم درستن الان توی ذهنمون در چه وضعین؟

بیرون رو نگاه کردم و از زیبایی برفی که می بارید خوشحال شدم.
از معدود خوشحالی های ساده.

از ریختن دارچین تو چایی خوشم میاد. کلا از قدیم به صنایع دستی علاقه داشتم.

ایشالا که قصه ما به سر رسه، کلاغه به خونه‌ش نرسه.

یه تک خوانی از مونا فرجاد (بازیگر مورد علاقه من با در نظر گرفتن نیت کثیف قلبی خودم) هست که سیر بلوغ اعتراض کردن رو نشون می‌ده. نه که قصدش این بوده. ولی اینو هم نشون می ده.
باید پیداش کنم به اشتراک بذارم.

پیداش کردم:
https://www.youtube.com/watch?v=23EewLEqGh0

ما برای بردن اومدیم ولی کسی نگفته اگه با باخت رفتیم هم ناراحتیم. بازی خودش قشنگه.

«تو به من خندیدی و نمی‌دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم»

تو به اکست پیام نده مراقب خودش باشه. آیدیش رو بده من بهش پیام بدم مراقب خودش باشه.

حالا یه قاشق چایخوری فرار رو به جلو اضافه می کنیم.

پدسگ پات رو از شلنگ اینترنت بردار.

ولی خداشاهده تعطیلی بخاطر گرما منطقی تر از تعطیلی بخاطر سرماست.

در مورد نظر سیاسی، فعلا نمی گم چون نظری ندارم. برای من هر طرف نگاه می کنم وحشته.گذشته؛ حال.
آینده رو هم بهش فکر نمی کنم.

کلا از نظر فرگشتی موقع درگیری مرد ها میل به سکس بیش تری پیدا می کنن چون دوست دارن نسلشون باقی بمونه، زن ها هم میلشون کمتر می شه چون بارداری موقع درگیری احتمال زنده موندنشون رو کم می کنه.

خواستم بگم اون مراقب خودت باش آخر شب رو اگه به اونی بگی که بیخیاله و اصلا نیاز نداره مراقب خودش باشه بهتر جواب می گیری.

امان از کلیشه های جنسیتی که تصورم اینه که حتما پسره به دختره می گه مراقب خودت باش که این نتیجه رو گرفتم.

عادت دارم به دیدن فیلم های قدیمی ایرانی، قدیمی که نه اونقدرا قدیمی. بیشتر دهه ۵۰ و ۶۰ و ۷۰.

یکی پرسید چرا. در واقع اکس اومد گفت واقعا این کسشعرا چیه نگاه می‌کنی؟

که گفتم اگه اینارو نبینم، چطوری ببینم مردم چه شکلی زندگی می‌کردن، چطوری ببینم شهر چطور بوده، یا از کجا بدونم وقتی گوشی نبود مردم مشغول چی بودن. ماشین ها چی بود، آرزو ها چی بود. اصلا داف کی بود.


نمی‌دونم این بیماری چیه ولی علاقه شدید پیدا کردم به دیدن فیلم ها و عکس های مستند که زندگی آدم هارو نشون می‌ده. انگار که معنا توی زندگی خودم رو پیدا کردم حالا دنبال پیدا کردنش تو زندگی بقیه‌م. ولی منطقی تر اینه که، دارم دنبال الگو می‌گردم.

فردا دوتا مصاحبه کاری دارم، اگه اوکی بشن چون تعدادتون کمه می‌تونم به همتون شیرینی بدم. شاید تلگرام پرمیوم.

May the force be with me.

دلم تعامل سازنده در راستای آرمان های نیچه می‌خواد.