آشنایی با #مفاهیم و #اصطلاحات

دنیای ما انسان‌ها، دنیایی اجتماعی و پیچیده است. موقعیت‌ها، کارها، اتفاقات و روابط بین انسانی در شبکه‌ای‌ تودرتو هستند و همین باعث می‌شود برای فهم این دنیا و گفت‌وگو درباره آن و پیچیدگی‌هایش مفاهیم جدید بسازیم. البته مفاهیم بی‌طرف نیستند و هر مفهومی، سیاست و جهتی دارد و خنثی نیست.

در حوزه مطالعات و کنش‌گری معلولیت اصطلاحات و مفاهیم مهم و متعددی وجود دارند که بدون آن‌ها دشوار خواهد بود که بتوانیم جهان معلولیت و پیچیدگی‌هایش را درک کنیم. برخی از این مفاهیم کاربردی عام‌تر دارند یا در سایر حوزه‌ها مانند در مطالعات و کنش‌گری فمنیستی، LGBTQIA، مطالعات نژاد و مطالعات طبقه و اقتصاد سیاسی انتقادی پیش‌تر وضع شده‌اند.

در این بخش که شبیه نوعی فرهنگ‌نامه مختصر است، سعی می‌کنم با استفاده از منابع مطالعات انتقادی معلولیت این مفاهیم را معرفی کنم. این لیست به روز خواهد شد.

https://telegra.ph/%D9%85%D9%81%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%D9%88-%D8%A7%D8%B5%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AA-10-29

#مفاهیم و #اصطلاحات مطالعات معلولیت

🖋 #بهنجاربودگی [جسم و ذهن] (Normate):
اصطلاحی جدید که رزماری گارلند-تامسون، پژوهشگر مطالعات معلولیت از آن در کتاب بدن‌های زائد استفاده می‌کند. این اصطلاح «به موقعیت-سوژهٔ پنهانِ خودِ فرهنگی اشاره دارد؛ پیکر بهنجاری که بر اساس [مقایسه با] شمایلِ دیگرانِ کژدیسه و ناهنجار تعریف می‌شود؛ بدن‌های لکه‌دار این دیگران مرزهای [جسم و ذهن] بهنجار را متعین می‌کند ...» بنابراین بهنجاربودگی هویت برساخته شده آن‌هایی است که به میانجی نوع و شکل بدن و سرمایه‌ فرهنگی‌ای که برای خود فرض می‌کنند در جایگاه قدرت و تسلط قرار می‌گیرند و یا از قدرتی که این جایگاه به آن‌ها می‌دهد بهره می‌برند.

به بیانی دیگر بهنجاربودگی نه به واسطه اشتراکی ایجابی میان اکثریت، بلکه به واسطه اشتراک میان اکثریت در کژدیسه و زائد نبودن، یعنی نوعی اشتراک سلبی تعریف می‌شود. این مفهوم نه فقط در موضوع معلولیت، بلکه در موضوع نژاد، گرایش‌های جنسی و جنسیتی و مباحث مرکز و حاشیه نیز کاربرد دارد.

یک اصل ساده راهنما:

هر گفتار و کرداری که عارضه‌مندی (impairment) را سطحی پایین‌تر، کمتر، پست‌تر یا حقیرتر از نداشتن عارضه بداند یا جا بزند،
و
هر گفتار و کرداری که معلولیت را سطحی پایین‌تر، کمتر، پست‌تر یا حقیر‌تر از معلولیت‌ نداشتن بداند
تواناسالارانه و معلولیت‌ستیز است.

همان‌طور که:
هر گفتار و کرداری که زن بودن را پایین‌تر، پست‌تر یا حقیرتر از مرد بودن بداند، زن‌ستیزانه و مردسالارانه است.

همان‌طور که:
هر گفتار و کرداری که تعلق به جامعه LGBTQIA داشتن را پایین‌تر، کمتر، پست‌تر یا حقیر‌تر از سیس و استریت بودن بداند، ترنس‌ستیز و هموفوب است.

همان‌طور که:
هر گفتار و کرداری که رنگین‌پوست بودن را پایین‌تر، کمتر، پست‌تر یا حقیرتر از سفیدپوست بودن بداند، نژادپرستانه است.

‏حالا این نکات مربوط به بخش خیلی خیلی بدیهی موضوع است. یعنی پیچ‌ها و پیچیدگی‌هایی را که گاهی بحثش بین اعضای خود این گروه‌ها پیش می‌آید و ممکن است روی آن توافق نظر نداشته باشند یا اختلاف داشته باشند، شامل نمی‌شود.

درباره بهره هوشی

چرا بهره هوشی، بالاخص از حیث کاربردش جنس‌پرستانه، معلولیت ‌ستیز، طبقاتی و تاریخی است؟

https://telegra.ph/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A2%DB%8C%E2%80%8C%DA%A9%DB%8C%D9%88-11-02

#مفاهیم و #اصطلاحات

#انسان‌مرکزپنداری (Anthropocentrism):

این مفهوم اشاره به آن دارد که انسان را محور و کانون همه چیز بدانیم. فعالان، پژوهشگران رادیکال و کنش‌گران محیط زیست با این مفهوم همه فعالیت‌ها و سامان جامعه بشری را که در هر اقدام خود انسان را به عنوان مبنا و برتر از سایر جانداران در نظر می‌گیرد به چالش کشیده‌اند.

این چالش مشروعیت انسان به عنوان کانون امور را از میان می‌برد و در مطالعات انتقادی معلولیت نیز اثرگذار بوده زیرا یکی از مقولات مهمی که در این مطالعات نقادی می‌شود تعریف هنجارین از انسان به عنوان موجودی با بدن و ویژگی‌های شناختی مشخص (ن.ک به بهنجاربودگی) است. مفهوم Dishuman در همین نقطه متولد می‌شود (موقت: بعدتر مدخلی درباره این مفهوم اضافه می‌شود).

آدرس کانال:
http://T.me/CriticalDisabilityStudies1

آرام باش، من یک آسپرگر هستم.
یک خودنگاری از یک فرد آسپرگر

(آسپرگر نوعی معلولیت شناختی است که برخی آن را دارای شباهت با اتیسم با عملکرد بالا اما متمایز می‌دانند و برخی آن را ذیل آن قسمت از طیف اتیسم که با عنوان اتیسم با عملکرد بالا شناخته می‌شوند می‌دانند.)
https://virgool.io/@baraary/asperger-et8fscyasfgp

برای آشنایی اولیه و کلی با اتیسم این ویدئوی نسبتاً خوبی است. البته یک اشتباه دارد.
این که مغز و حس‌ها در افراد اتیستیک «به درستی با هم ارتباط ندارند» باوری نادرست و جهت‌دار است. در افراد اتیستیک با عملکرد بالا (در مقایسه با افراد غیراتیستیک) ارتباط بین مغز و حس‌ها ارتباطی «متفاوت» است.
البته این هم در ویدئو از قلم افتاده که در میانه و سوی دیگر طیف میزان عارضه‌های شناختی بیش‌تر است و لازم است که همراهی‌های بیشتری با فرد اتیستیک شود (مثلا گاهی فرد اتیستیک نیاز به همراه تمام وقت دارد) و یا لازم است امکانات بیشتری برای مناسب‌سازی در همه بخش‌های زندگی روزمره به او عرضه شوند.

تجربه قرنطینه خانگی، محدودیت‌ها در رفت و آمد و ...، تجربه مشترک عمومی‌ای شده است. تجربه‌ای که افراد را به هم نزدیک کرده است. اما آیا این نزدیکی به معنای پذیرش کسانی که پیش از این نیز محدود بوده‌اند نیز هست؟

https://virgool.io/@i.the.Autistic/%D9%82%D8%B1%D9%86%D8%B7%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%A6%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D9%88-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D8%B3%D9%BE%D8%B1%DA%AF%D8%B1-%D9%88-%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%87%D8%A7-wu6npqk3tzsq

📍ادعای دروغین ارتباط واکسن با اتیسم

خلاصه‌ای از یک مقاله که با بررسی و مرور جامع کلی مقاله، دروغ بودن ارتباط بین ‎#اتیسم و ‎#واکسن رو ثابت می‌کنه.


https://telegra.ph/%D8%A7%D8%AF%D8%B9%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%BA%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7-%D9%88%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D9%86-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D8%B3%D9%85-11-07

📍معلولیت و بدن افراد دارای معلولیت ابژه تماشا و کنجکاوی و نمایش نیست.

یکی از مسائل هم اینه که از پزشک و مشاور گرفته تا تراپیست و مددکار و دوست، با فرد دارای معلولیت مثل یه شی برخورد می‌کنن. ابژه نمایش، ابژه تماشا، ابژه کنجکاوی ...

فرقی نمی‌کنه از کنجکاوی‌های مسخره در ابزارها یا تمرینات تخلیه استرس گرفته تا داروها گرفته تا پروتزها، عصا‌ها، ویلچر و ... .

تو این ویدئو طرف یهو می‌ره پروتز بچه دارای معلولیت رو در بیاره که نشون بده بگه گرون شده.
بدون این کار هم بقیه می‌تونن درک کنن گرون شده حضرت آقا‌.

اگر این اندام برای برخی اندام مصنوعی و یه تکه آهن و پلاستیکه، برای اون بچه بخشی از بدنشه. ضمن این که ببینید بچه بعدش برای تنظیمش چه دردسری می‌کشه.

درباره توان‌بخشی

چرا رویکرد حاکم بر توان‌بخشی، خصوصاً در ایران، رویکردی معلولیت‌ستیز و تواناسالار است؟

ادامه متن را با زدن روی Instant View بخوانید.





https://telegra.ph/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%A8%D8%AE%D8%B4%DB%8C-11-12

#مفاهیم و #اصطلاحات

📍#توضیحِ_تواناسالارانه (ablesplain):
این اصطلاح همانند اصطلاح مردفهم کردن (mansplain) از ریشه -splian ساخته شده است. در چند ساله اخیر چند مطالعه با موضوعاتی مانند طنز و معلولیت، آموزش درباره معلولیت، اتحاد با معلولان به میانجی هنر، و هنردرمانی و معلولیت برای اشاره به رفتارها، گفتارها و اظهارنظرهای ترحم‌آمیز، بدون اطلاع، توجیه‌گرانه و قیم‌مآبانه نامعلولان درباره معلولیت استفاده کرده‌اند. در «#توضیح_تواناسالارانه» فرض بر این است که افراد دارای معلولیت صلاحیت و فهم کافی برای اظهار نظر درباره معلولیت ندارند.

پ.ن: اگر معادل فارسی بهتری به نظرتان می‌رسد حتماً پیشنهاد کنید. این معادل خیلی روان نیست.

آدرس کانال:
http://T.me/CriticalDisabilityStudies1

مرضی‌سازی ‎#اوتیسم چه شکلی است؟

عکس چیزی که دختری اتیستیک با الگویی تکرار شونده ساخته را در ۴ گروه ۱. مادران (عمومی)، ۲.مادران کودکان نوروتیپیکال، ۳.مادران کودکان اتیستیک ۴.متخصصان گذاشته‌‌ و پرسیده‌اند چه می‌بینید؟ واکنش‌های غالب در یک چیز مشترک بودند: «نقصانی وجود دارد».
‏
گروه اول بیشتر تعریف‌های مبالغه‌آمیز کرده‌اند. نام این کار ماسک سفید است. اغراق می‌کنند تا جای چیزی که فکر می‌کنند نقصان و کمبود است بپوشانند.
‏گروه دوم ابراز تاسف کرده‌اند که این بچه نمی‌تواند به شکل بهنجار بازی کند و این قدر «درخودمانده» است.
‏گروه سوم هم مانند گروه اول تعریف کرده‌اند و همان ماجرای ماسک سفید.
‏گروه متخصصان هم گفته‌اند علاقه کودک اتیستیک به چیدن و به خط کردن را به عنوان ابزاری برای اجتماعی کردنش استفاده می‌کنند.یا این‌که ابزارها و تکنیک‌های اصلاحی روان‌شناختی-تجاری ‌شده مثل فلورتایم و ABA برای اصلاح این بازی به زعم خود نابهنجار پیشنهاد داده‌اند. یا گفته‌اند چیدن و‏ به خط کردن نشان‌دهنده فقدان تفکر نمادین و شهودیه.
توضیح: در بین واکنش‌ها، واکنش‌های مناسب هم بوده و این‌ها واکنش‌های اکثریته.
@CriticalDisabilityStudies1

#مفاهیم و #اصطلاحات

پورن انگیزشی (inspiration porn):
این اصطلاح را استلا یانگ، کنش‌گر حقوق معلولان برای اشاره به نوعی از مواجه اغراق‌آمیز با معلولیت برای الهام‌بخشی به نامعلولان، پیشنهاد می‌کند. منظور از #پورن_انگیزشی این است که افراد دارای معلولیت را صرفاً به خاطر معلول بودن الهام‌بخش بدانیم.

یانگ همچنین این باور که انجام فعالیت‌های معمول را صرفاً به خاطر معلولیتْ کاری خارق‌العاده بدانیم هم رد می‌کند.
پورن انگیزشی افراد دارای معلولیت را با گفتن این که بر محدودیت‌ها غلبه کرده‌اند افرادی خارق العاده و ایدئال جلوه می‌دهد و این کار از افراد دارای معلولیت انسانیت‌زدایی می‌کند. آن‌ها نه به خاطر خودشان، بلکه به خاطر کارهایی که به عنوان فردی ناقص (از نظر عموم) انجام می‌دهند و جامعه به صورت کلی انتظارش را ندارد دیده و ارزشمند دانسته می‌شوند: از فعالیت‌های عادی روزانه مثل غذا خوردن و کار کردن و ... تا نوازندگی، نقاشی و .... . آن‌ها قرار نیست خودشان باشند، بلکه از آن‌ها انتظار می‌رود الهام‌بخش انسان‌های نامعلول باشند. این در حالی است که محدودیت‌ها از طرف جامعه به آن‌ها تحمیل می‌شود و خود این جامعه با برجسته کردن معلولانی که بر بخشی از این محدودیت‌ها غلبه کرده‌اند، خود را به صورت غیرمستقیم از ایجاد این محدودیت‌ها بری می‌کند.
پورن انگیزشی احساسی‌گری و ترحم را بر می‌انگیزد و مایه شکرگذاری افراد نامعلول از درگاه خدا به خاطر معلول نبودن است. در واقع با نشان دادن معلولی که «موفق» شده، این پیام به مخاطب داده می‌شود که شکرگذار پروردگار باش و بیشتر تلاش کن، یک معلول توانسته است، تو هم بیشتر تلاش کن تا بتوانی.

با وجود این که گاهی نیت بدی در کار نیست، انگیزش پورنوگرافیک نگاه ابزاری به افراد دارای معلولیت دارد، گویی اینان ارزش و نقشی ندارند جز الهام‌بخش و انگیزه‌ دادن به نامعلولان.

پورن انگیزشی تمامیت موضوع معلولیت را از زبان و نگاه نامعلولان بازگو می‌کند.
این نگاه شبیه به نگاهی است که در مورد دیگر گروه‌ها هم وجود دارد: کودک فقیری که دکتر شده یا زنی که ثابت کرده از مردان کمتر نیست یا جهان سومی‌ای که در ناسا به سمت مهمی دست‌یافته است.
پورن انگیزشی فقط سویه‌ای تواناسالار ندارد، بلکه سویه‌ای معلولیت‌ستیز نیز دارد
هم معلولیت را به صورت کلی نقصان می‌داند. هم این که فشار بر افراد دارای معلولیت را بیش‌تر می‌کند. مثلاً تبلیغاتی که شناگری را با پروتز پا یا دست نشان می‌دهد و جملاتی شبیه خواستن توانستن است روی آن نوشته شده به خود افراد دارای معلولیت این پیام را می‌دهد که اگر شما موفق نشوید، مقصر خودتانید. این موضوع پیوندی عمیق با سرمایه‌داری نیولیبرال نیز دارد: سوژه مطلوب نئولیبرالیسم خودبسنده است و برای رسیدن به موفقیت فردی باید تلاش کند.
آدرس کانال:
http://T.me/CriticalDisabilityStudies1

#مفاهیم و #اصطلاحات
فایل بالا ترجمه مدخل #تواناپرستی (Ableism) به قلم ساندرا جِی لِوی از #دانشنامه_معلولیت است.
تواناپرستی در معنای کلی خود به نگرش‌های پیش‌داورانه و رفتارها (behaviours)، کردارها (practices) و ساختارهای (structures) تبعیض‌آمیز علیه افراد معلول اشاره می‌کند. برای آشنا شدن بیشتر با این مفهوم و مصداق‌هایش می‌توانید فایل را دانلود و مطالعه کنید.
#ترجمه

آدرس کانال
http://t.me/CriticalDisabilityStudies1

📍نقدی بر پادکست «در ستایش اوتیسم»

پنجاه دقیقه و بیست ثانیه محتوای درآمیخته با اطلاعات غلط، جانبدارانه و تحریف‌شده

📍اخیراً رادیو سگ سیاه پادکستی درباره اتیسم با نام «در ستایش اتیسم» منتشر کرده است. متاسفانه محتوای این پادکست سرشار از اطلاعات غیرعلمی، سطحی، بی‌توجه به نظرات جامعه افراد دارای اتیسم و در مواردی تحریف‌آمیز است. در ادامه موارد را یک به یک شرح می‌دهم. مخاطب این نقد در وهله اول سازندگان رادیو سگ سیاه هستند که لازم است اگر هم راضی به حذف و تولید مجدد پادکست «در ستایش اتیسم» نمی‌شوند، دست کم این نقد را هم در اختیار مخاطبان بگذارند...

ادامه متن را در فایل بالا ببینید.

پانوشت: چون پادکست حاوی تعداد زیادی اشتباه است، آن را به اشتراک نمی‌گذارم. در صورت تمایل می‌توانید آن را از صفحه اینستاگرام یا ساوندکلاود این رادیو با نام Radio Black Dog بشنوید.

@CriticalDisabilityStudies1

📌یادداشت

🖋 یکی از بی‌مسئولیتی‌های سازمان‌هایی که در ایران با کودکان و افراد اتیستیک کار می‌کنن بی‌توجهی به موضوعات مورد بحث درباره اتیسم در جهانه.

بخواهیم یا نخواهیم در ایران، سازمانی که مرجع ارایه خدمات به افراد دارای معلولیت بوده یعنی بهزیستی دهه‌ها زیرمجموعه وزارت بهداشت بوده و رویکردی صرفاً پزشکی-درمانی داشته و ساختار مواجه با معلولیت در ایران بیشتر متاثر از پزشکی بودن. از طرفی در ایران رویکرد خیریه‌ای رویکرد غالب در خدمات اجتماعیه. یعنی نهادهای غیردولتی و دولتی بیشتر از این که نگاه اجتماعی داشته باشن، نگاه خیریه‌ای دارن. در نگاه خیریه‌ای، کسی که خدماتی می‌گیره، فارغ از کیفیت خدمات، درست بودن خدمات و اثربخشی اون، باید ممنون بخشش ملوکانه خیران باشه. حتی زمانی که کاری انجام می‌شه که ضرورت اجتماعی داره یا بخشی از قانون و در واقع وظیفه نهادهاست، می‌بینیم که برای اون نهاد و مدیرانش مراسم پاسداشت و قدردانی برگزار می‌شه. مثلا مناسب‌سازی یا ارایه خدمات ویژه معلولین در یک دانشگاه، وظیفه اون دانشگاهه، اما می‌بینیم که چون چند اقدام برای مناسب‌سازی انجام شده، برای رییس اون مجموعه مراسم قدردانی برگزار می‌شه، در حالی که مناسب‌سازی وظیفه اون نهاده، طبق قانون.

این دو موضوع، یعنی رویکرد پزشکی و رویکرد خیریه‌ای درباره معلولان همیشه دست‌اندرکار به حاشیه راندن صدای معلولان بودن. ...

با زدن روی instant view ادامه متن رو بخونید

https://telegra.ph/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-11-22

خشونت علیه زنان یعنی از دخترا انتظار بره گوشه‌گیر باشن و این «نجابت» طبیعی قلمداد بشه، و به همین خاطر هرگز معلمان/والدین شک نمی‌کنن ممکنه اون دختر اتیستیک باشه.
به خاطر این کلیشه، میلیون‌ها دختر دارای ‎#اتیسم های‌فانکشنال در سراسر دنیا هرگز تشخیص ‎#اوتیسم های‌فانکشنال نمی‌گیرن.
‏نگرفتن تشخیص تبعات روانی و اجتماعی زیادی داره: آگاه نشدن به وضعیت خود و در نتیجه سرزنش خود، کاهش اعتماد به نفس، سرکوب خواسته‌ها و نیازها، تحمل فشارهای جسمی و روانی ناشی از تلاش برای شبیه کردن خود به اکثریت و ... .
البته با گرفتن تشخیص الزاماً همه این‌ها حل نمی‌شن، اما شانس حل شدن اینا بیشتر می‌شه و گاهی، دست کم در نظام‌های حمایتی برخی کشورها، ممکنه برخی امکانات و مناسب‌سازی ها برای فرد اتیستیک های‌فانکشنال فراهم بشه.
در این باره پست زیر رو بخونید 👇🏾



@CriticalDisabilityStudies1

در سال ۱۹۹۵، افراد دارای معلولیت چندین بار برای اعتراض به خیابان آمدند و تخمین زده می‌شود که دست‌کم ۱۰۰ هزار نفر از افراد داری معلولیت در این اعتراضات شرکت داشتند. آن‌ها خود را به در ادارات، اتوبوس‌ها، قطارهای شهری زنجیر کردند، جلوی اتوبوس‌ها خوابیدند، خیابان‌ها را بندآوردند و شهر های انگلستان را «فلج» کردند تا به جامعه‌ای که سرتاپا و تا بن‌ دندان برای نامعلولان ساخته شده است نشان دهند نداشتن امکان برای رفتن به سرکار و انجام فعالیت‌های روزمره چگونه است. و نشان دهند که اگر معلولیت‌ستیزی و تواناسالاری عقب‌نشینی نکند، با بدن‌های موسوم به «ناتوان» خود می‌توانند بازی را به هم بریزند.

در ویدئوی زیر بخش‌هایی از این اعتراضات را می‌توانید ببینید.

در همان سال در انگلستان و در پی این اعتراضات عظیم، قانون منع تبعیض علیه معلولان به تصویب رسید. بسیاری از کشورها نیز به ضرورت وجود چنین قانونی پی بردند. اما این پایان کار نبوده و نیست و جامعه بشری راه زیادی تا به زباله‌دانی تاریخ فرستادن معلولیت‌ستیزی و تواناسالاری دارد.

اگر امروز حقوق معلولان در برخی کشور‌ها دست‌کم روی کاغذ به رسمیت شناخته شده است، نه نتیجه بذل و بخشش دولت‌ها و حکومت‌هاست، نه نتیجه الطاف کاسبان خیریه‌ای که با وجیزه‌های ناچیز و تحقیر آمیز، برخورداری از حقوق اجتماعی را تبدیل به موضوعی خیریه‌ای کرده‌اند.

این پیروزی‌ها و قدم‌ها ی کوچک نتیجه کنش‌گری افراد دارای معلولیت بوده است و باید در کنار همه گروه‌های ستمدیده به تلاش و مبارزه برای پایان دادن به هر نوع ستم، تبعیض، حذف و طرد ادامه داد.

https://youtu.be/7ERL3AVPrjY


@CriticalDisabilityStudies1

در جشنواره فیلم چشم‌انداز ایران- کلن، بخشی اختصاصی برای آثار کوتاه فیلم‌سازان زن ایرانی در نظر گرفته شده است که به صورت آنلاین با خرید بلیط در لینک زیر در دسترس است.

در این بخش انیمیشن «ایکی» از پرستو کاردگر به نمایش در آمده است.

این انیمیشن کوتاه را چند ماه پیش رفیقی که آن را قبلاً در فستیوال بیلبائو دیده بود معرفی کرد و اصرار داشت آن را حتماً ببینم.

این انیمیشن کوتاه و نمادین روایتی از زندگی کودکی متفاوت است در دنیای انسان‌های نوروتیپیکال.

https://visionsofiran.onlinefilmfestival.de/movies/women-in-iran-short-films-2

@CriticalDisabilityStudies1

چرا باید با روش ABA مخالفت کنیم و مانع ترویجش بشیم؟

‏۱. روش موسوم به ABA یا Applied Behavioral Analysis یا تحلیل رفتار کاربردی که روان‌شناسا ادعا می‌کنن درمانیه برای ‎#اتیسم، هم کلاهبرداریه و هم ‎#کودک‌آزاری و هم ‎#معلولیت‌ستیز.
این نظر بسیاری از کنش‌گران اتیستیکه.
اما خوب متخصصان عزیز با چی پول دربیارن؟
‏۲. تو این روش هدف اینه: همشکل کردن کودک اتیستیک با اکثریت نوروتیپیکال از طریق آموزش و ابزار انضباطیش هم اینه: «محرومیت» و اقدام به «تنبیه» (گرچه نرم! و از نوع روانشناختی) برای رفتاری که از نظر تراپیست/روان‌شناس/کاردرمان‌گر مطلوب نیست و تشویق رفتاری که به نظرشون مطلوبه.
‏۳. استفاده از بازی در آموزش از منطق کثیف و آزاری که به بچه‌ها می‌رسه و فشاری که به بچه‌ها وارد می‌شه تا خودشون نباشن کم نمی‌کنه.
بچه اتیستیک رفتار ‎#اتیستیک رو انتخاب نکرده/یاد نگرفته. درک این سخت نیست. ABA مثل اینه که با آموزش و تنبیه و تشویق بخوان فرد نابینا رو غیرنابینا کنید.
۴. ممکنه یکی بگه خوب یادگرفتن و اجتماعی شدن بخشی از فرایندیه که هر کودکی طی می‌کنه. درسته. اما مسأله این‌جاست که:
اولاً سیستم انضباطی تنبیه/محرومیت و تشویق در همین آموزش عام که هر کودکی می‌بینه هم غلطه.
ثانیاً چرا اصول، روش و محتوای این آموزش خاص باید بر اساس معیارها و اصولی باشه که معیارهای بیرونی نوروتیپیکال رو تحمیل بکنه به بچه‌ها؟
ثالثاً، چرا باید برای این روش پول پرداخت؟
رابعاً، چرا این آموزش هدفش یک‌دست کردن بچه‌های اتیستیک با اکثریته؟
خامساً، چرا محتوای این آموزش بیشتر روی تفاوت‌ها و تغییرشون تمرکز داره، نه روی چیزها و مسایل عام و عمومی؟


@CriticalDisabilityStudies1