هکتور با لبخند صمیمانه‌اش پاسخ او را داد و سپس او را بوسید. ریتا نفسش را حبس کرد. عشق؟!
متوجه نشد چگونه خودش را به پشت بام رساند. آسمان به رنگ نارنجی آتشینی درآمده بود و ابرها مانند فلس اژدها در هم تنیده بودند. از آن بالا می‌شد همه‌ی شهر را دید. تک‌تک خیابان‌ها با خنده‌های او و هکتور نشانه‌گذاری شده بود. کنار خانه‌ی آلفرد پیر بینی یکدیگر را نیشگون گرفته، در فضای سبز مرکز شهر روی چمن‌ها دراز کشیده و از شیرینی فروشی کیک‌فنجانی با طرح گربه خریده بودند. این شهر مال آن‌ها بود. اما آن‌ها مال هم نبودند.
هکتور را تصور کرد که لباس کارش را پوشیده و درحالی که بیل کوچکی در دست گرفته است، احساسات درون قبلش را کنار می‌زند و پیچک می‌کارد. و بعد هم پیچک‌های غم رشد می‌کنند و تمام وجودش را می‌گیرند.
این انصاف نبود. او با همه خوب رفتار کرده بود. با هکتور خوب رفتار کرده بود و هیچ وقت اجازه نداده بود آب توی دلش تکان بخورد. همیشه برایش وقت داشت. همیشه به لطیفه‌هایش می‌خندید، حتی اگر بامزه نبوده باشند. پس چرا هکتور رهایش کرد؟
ریتا هیچ‌گاه در زندگی‌اش رها نشده بود.
اما یک بار اژدهایش را رها کرده بود.
با خودش فکر کرد شاید عروسک زنده شده و از طریق هکتور دارد انتقامش را می‌گیرد. یا شاید هم عروسک، خود هکتور بود؟ با سردرگمی حلقه‌ای موی پریشان را لمس کرد. نه. این‌ طرز فکر برای یک دختر هجده ساله مناسب نبود.
اما گاهی هجده ساله‌ها هم دلشان می‌خواست خیال‌بافی کنند. ریتا چشم‌های طلایی اژدها را به یاد آورد. و همین‌طور چشم‌های هکتور را. هر دو یک رنگ بودند. اگر او دل اژدهایش را شکانده بود، پس اژدها هم حق داشت عصبانی شود و با آتشش دل ریتا را بسوزاند. احساس می‌کرد هنوز بچه است. هنوز در گذشته و خاطرات اژدهای باشکوهش گیر افتاده و هر چقدر تلاش می‌کند، نمی‌تواند از آن بیرون بیاید.
ریتا هجده سال داشت، هیچ‌گاه رها نشده بود و می‌دانست نباید خیال‌بافی کند.
اما قلبش مدام یک جمله را فریاد می‌زد.
اژدها انتقامش را گرفته بود.

مثلا قرار بود استاد درس دانش خانواده رو عوض کنم. ولی چی‌کار کردم؟ رفتم اخلاق رو هم با همین استاد برداشتم و حالا هفته‌ای دوبار باید چشمم به جمالش روشن بشه

انتخاب بین این دو نفر مثل وقتیه که ازت می‌پرسن مامانت رو بیش‌تر دوست داری یا بابات رو

نوشتن توی کتاب از بهترین بخش‌های هر روزمه. جدی می‌گم! تمیز و سالم نگه‌داشتن کتاب به‌هیچ دردی نمی‌خوره؛ نوشتن و «ابراز کردن» خیلی خیلی قشنگ‌تره. این‌جوری منم با نویسنده صحبت می‌کنم و هیچ‌وقت حرفاش یک‌طرفه نمی‌مونه. نگرانی‌هامو می‌نویسم، با شخصیت‌ها حرف می‌زنم، بهشون دل‌گرمی میدم و می‌گم نگران نباشین همه‌چی درست میشه. بعضی‌وقت‌ها که شخصیت‌ها با دردهاشون تنها می‌شن کنار اسمشون می‌نویسم من می‌خونمت و درکت می‌کنم و حس می‌کنم اون شخصیت چیزی بیشتر از چندتا حرفِ چاپ‌شده‌ست؛ وجود داره و حرفای من بهش امید میده. من این‌جوری با داستان‌هام زندگی می‌کنم و بخشی از دنیاشون می‌شم. آرزو می‌کنم کاش من هم یه شخصیت داستانی بودم، یا کاش اونا توی دنیای واقعی بودن.

چطور میتونی این کار رو با کتاب بکنییییی😭😭😭
این جنایته😭😭😭😭

کتاب شلوغ پلوغ فقط کتاب و جزوه‌ی درسی

- کل شهریه‌ی دانشگاه رو دادی؟
- آره.
- خسته نباشی.
- این رو باید به بابام بگی.

واقعا کسی هست به ماوس بگه موشواره؟

من می‌گم. اتفاقا همین الآن هم دارم با موشواره‌ی TSCO کار می‌کنم

خیلی هم خوش می‌گذره

توی یه جهان فانتزی جادو در خام ترین و پاک ترین حالتش برای درمان گر هاست
بخاطر همین کسایی که درمانگر هستن معمولا با افرادی که تایپ های دیگه ای از جادو دارن وصلت نمیکنن، تا ژن(؟) جادوشون پاک و سالم بمونه و به نسل بعد منتقل بشه
ولی قطعا همیشه افرادی بودن که به این موضوع اهمیتی نمیدادن و از موجودات با جادوهای دیگه بچه دار میشدن
این ناخالصی که وارد خونشون میشه رفته رفته زیادتر میشه تا جایی که بالاخره داخل یه دختر چند نسل بعد خودشو نشون میده
چطوری؟

جادوی درمانگرها زندگی بخشه، از سمت درمانگر حرکت میکنه به سمت کسی که نیاز به درمان شدن داره
حالا این دختر جادوش بخاطر ناخالصی دچار جهش شده، و بعضی وقت ها در جهت برعکس حرکت میکنه

یعنی مثلا دستتو میذاری روی زخم بازوی بیمارت، و بعد بجای اینکه زخم درمان بشه، یه دفعه به شدت بزرگ و عفونی میشه، تا جایی که کل دست طرف رو کاور کنه

یا مثلا اگر دست کسی که کلا سالمه رو لمس کنه، تمام زخم هایی که روی پوستش داره و خوب شدن، یه دفعه از اول باز میشن و بزرگ تر از حالت اصلیشون ظاهر میشن

بعد از اونجایی که داستان بدون انگست نمیشه، این دختر بار اول جهش جادوش رو وقتی کشف میکنه که بچه بوده و هنوز اونقدرها توی کنترل جادوش ماهر نبوده و داشته سعی میکرده زخم روی زانوی دوست صمیمیش که موقع بازی زمین خورده رو خوب کنه

اون قدر زور میزنه که بتونه اون زخم کوچولو رو درمان کنه که جادوش یه دفعه بروز میکنه و کل پوست دوستش از بدنش کنده میشه و درجا میمیره

گاااااد✨✨
چرا تبدیل به کتابش نمی‌کنی؟ خیلی خوفه!

که اینقدر از اتفاقی که افتاده شرمندست که از خونه فرار کرده و بنظرش راه و رسم مقدس درمانگرهارو خدشه دار کرده
بخاطر همین الان فقط از بخش reverse جادوش استفاده میکنه به عنوان مجازات برای خودش، و تهش بدون اینکه بدونه دقیقا چطوری، به bounty hunter تبدیل شده

این جا موند