نمی‌دونم توجه کردین یا نه؛ ولی حتی آهنگ‌ها هم مثل یه دفترچه خاطرات کوچولو‌ تک‌تک چیزهایی که توی دوره‌ی گوش دادن بهش تجربه کردیم رو داخل خودشون ثبت می‌کنن.

مثلا من با آهنگ Love For All Saesons کریستینا آگوییلرا یاد فیلم‌های هری‌ پاتر می‌افتم. با این که هیچ ربطی به هم ندارن و فقط همزمان رفتم سراغشون.

یه افتخار به کلکسیون افتخاراتم اضافه شد. بیش از صدتا لایک!

با تشکر از توت فرنگی کوچولو که من رو در این مسیر سخت همراهی کرد.

وضعیت مامانم این جوریه که خاله‌هام تلفن می‌کنن بهش غر می‌زنن، همسایه‌مون باهاش می‌ره بیرون غر می‌زنه، بابام از سر کار می‌آد خونه غر می‌زنه، منم تا از دانشگاه برمی‌گردم از دوستی‌های تاکسیک دانشگاه و بدبختی‌های رشته‌ام غر می‌زنم.
عملاً جونی براش نمونده.
یادم رفت بگم! امشب خواستم قفس بلبمون رو تمیز کنم اون هم غر زد. ولی خوبیش اینه که به من غر می‌زد چون توی اتاق تاریک تنها مونده بود.
فکر کنم بلبمون تنها کسیه که به مامانم غر نمی‌زنه.

اصلا هم دلیل فعالیت کمم دل گرفته و اعصاب داغونم نیست. اصلاً. وقتی حالم آشفته‌اس نمی‌تونم توی مجازی فعالیت خاصی داشته باشم و فکر کنم ویژگی خوبی برای مخاطب‌هام باشه. حداقل مغزشون رو نمی‌خورم.

چه سیم‌سیار گرد خوشگلی.

طبق جلسه‌ای که با یکی از دوستان داشتیم، به این نتیجه رسیدیم که آدم توی بیست سالگی از استرس خسته‌اس؛ و توی سی سالگی از چیزی که قبلا استرسش رو داشته.

لطفا روز تکریم همسایگان، همسایگان را تکریم کنید. سرم رفت. با تشکر.

از حقایق تلخ 7th time loop