اهم اهم. البته فردا.

امروز رادیو گفت دیگه هیچ ماشینی زیر چهارصد میلیون توی ایران فروخته نمی‌شه.
من کتاب می‌خوام.

یه جاهایی اشتباه کردی چون برات لازم بود، یه روزایی اعتماد کردی و ضربه خوردی چون باید درس میگرفتی، یه موقع هایی به روابط سمی و نامناسب وارد شدی و دلت شکست چون نیاز به تجربه داشتی... ولی نباید خودتو به خاطرش سرزنش کنی؛ چون تمام اشتباهات بخشی از مراحل رشد تو بوده! مراحلی که باید ازشون عبور کنی تا شخصیتت رشد کنه و به کسی که میخوای و واقعا باید باشی تبدیل بشی. پس لطفا خودتو سرزنش نکن چون تو با اشتباهاتت تعریف نمیشی و تمام این مسیر بخشی از مراحل رشد و تکامل توعه تا خودتو بشناسی و بدونی از زندگیت چی میخوای... پس سخت نگیر رفیق، قدرِ خودت و لحظات زیبای زندگی رو بدون و ازش لذت ببر

چرا هیچ‌کس به من نگفته بود توی فصل اول شصت رو شست نوشتم؟💀

فک کنم کسی نخونده😔😔

چرا برای خیلی‌ها فرستادم و کلی هم نقدش کردن. ولی این از دستشون در رفته انگار😂

مردم انقدرررر غلط های تایپی دارن که من اصلا همچین چیزی ببینم دقت نمیکنم😂

خب خداروشکر که بعضی‌هاتون هم اصلا توجه نمی‌کنید. خوشحال شدم

میدونی من کلا حس خوبی ندارم که غلط املایی کسی رو بهش گوشزد کنم.
فکر میکنم اینطوری ملا نقطه ای و ایراد گیر بنظر میام.
به هرحال یه وقتایی از دست آدم در میره دیگه.. هرچند که واقعا چیز رو مخیه اشتباه نوشتن بعضی کلمات😂🤦‍♀

آره. منم وقتی نوشته‌ی کسی رو می‌خونم سعی می‌کنم خیلی به غلط املایی و ایراد نگارشی اشاره نکنم. البته قبلا بیش‌تر به نویسنده‌هاشون می‌گفتم؛ ولی الآن می‌گم خودش بعدا درستش می‌کنه.
اما هنوز سر نیم‌فاصله و جاهایی که باید به کار ببرمش مشکل دارم و خوش‌حال می‌شم یکی بهم یادآوریش کنه.
همین الآن نشستم پای فصل اول کتابم و خیره شدم به نیم‌فاصله‌ها🫠

منکه انقدر غرق داستان شدم که دیگه به غلط املایی و اینا توجه نداشتم😂
بیشتر حواسم به محتوا بود...👌

روش جدید برای ندادن پول به ویراستار:
محتوای خوب بنویسید :))

محتوا:
حمله به لرد دامون با یه جفت مار سگ اخلاق.

وقتی ایتا تلگرامت رو هک می‌کنه:

واقعاً امروز ۲۹ اسفنده؟!

چرا همه از آخرین روز ۱۴۰۲ عکس می‌دن؟ من که روزه بودم و مهمون هم داشتیم. اصلا جایی نرفتم. فکر کنم باید از عکس‌های طبیعت توی اینترنت عکس بدم و بگم آخرین روز ۱۴۰۲، من این جا نرفتم💀

به نام خدا: من این جا نرفتم. می‌تونستم برم ولی نرفتم.
(به سلطان سفر بالای عکس توجه نکنید.)

این جا هم نرفتم.کی به کیه.

سال هزار و چهارصد و دو به اندازه‌ی عددش پربار نبود. اما بد هم نبود. توانستم آشپزی یاد بگیرم، کتابم را شروع کنم، این جا را بسازم و به وزن دلخواهم دست یابم. دوست‌های جدیدی در مجازی پیدا کردم و فهمیدم در دنیای واقعی فقط و فقط یک دوست دارم که به من اهمیت می‌دهد. مشکلات آداب معاشرتم را تشخیص دادم. دیدم نسبت به دنیا و خودم بازتر شد و بعد از یک سال، بالاخره به رشته‌ی دانشگاهم علاقه‌مند شدم.
متوجه شدم اشتباه نکرد‌ه‌ام. متوجه شدم که دارم راه درست را می‌روم.
راهی که ترسناک است. اما بالاخره یک راه است.

یکی از ضایع‌ترین خاطرات امسالم مربوط می‌شه به روزی که دنبال کاغذ‌بازی‌های کارآموزیم بودم.
از ساعت نه و نیم صبح تا دوازده ظهر کل دانشگاه رو چند بار طی کردم تا بتونم معرفی‌نامه بگیرم.
این‌قدر همه جا دور خورده بودم، که اون آخرهاش مغزم کامل رد داده بود. وقتی خواستم وارد یه اتاق بشم، همین‌جوری بی‌هوا دستگیره رو گرفتم و یه کمی در رو باز کردم. بعد یادم افتاد که عه! من که در نزده بودم!
در رو بستم و در زدم. اون وقت دوباره بازش کردم...
بار بعدی هم برخوردم به یه در فلزی. به خودم گفتم: «این بار دیگه در می‌زنم!»
خلاصه در زدم. در رو که داشتم باز می‌کردم از اون طرف یه آقا پسر هم در رو سمت خودش کشید. بعد من این جوری تو شوک بودم چقدر مهمم که در رو برام باز می‌کنن✨
ولی بعدش فهمیدم یه در چوبی هم بعد از این در هست و اون قسمت یه چیزی شبیه اتاق انتظاره!

حالا جالب این جا بود که اون در فلزی هم اصلا صدای درست و حسابی‌ای نمی‌داد و من سفت و سخت درگیر این بودم که مشت‌ می‌زنم بهش صدا بده.