جوری که من ساعت گوشیم رو می‌خونم:
الان ساعت چهارده‌ و نیمه!

این پیام کلا چهارتا پرایوت شر خورده.
سوال این‌جاست که چرا ویوهاش این‌قدر بالاتره؟

من: ازت متنفرم!
فصل سوم کتابم: من بیش‌تر!

مشکل چیه؟😂 چرا درگیری با فصل سوم

قشنگ نیست... یه حالت مریض‌گونه داره...
و حس می‌کنم بعضی قسمت‌هاش خسته‌کننده‌اس. اما می‌شه گفت حتی بی‌مزه‌ترین دیالوگ‌هاش هم قراره توی فصل‌های آینده نقش داشته باشه.
خلاصه که، یه جوریه.

یه سری چیزهای بدیهی که مخاطب می‌دونه رو دارم دوباره تکرار می‌کنم.
ولی انگار نمی‌تونم حذفشون کنم.

ما لیاقتمون خیلی بیشتر از استرس‌های دائمی بود.

فکر کنم چند روز باید تلگرام رو ببندم. همه‌اش استرس جنگ بهم وارد می‌شه. چنل‌ها از هیچ چیزی واسه جذب ممبر دریغ نمی‌کنن و روان آدم نابود می‌شه.
تنها چیزی که کم دارم یه استرس جدیده.

تازه جنسیتت هم دست خودت نیست. توی جنگ و درگیری، دختر بودن خطرش بیش‌تره. نمی‌گم پسرها و مردها در امانن؛ اما احتمال این‌که کسی بلایی سرشون بیاره یه ذره کم‌تر می‌شه.
اگه دست خودم بود یه پسر داف نابغه بودم وسط اروپا. کسی که حتی نمی‌دونست کشوری به اسم ایران توی نقشه وجود داره و داشت عشق و حالش رو می‌کرد.

اگه عمری باقی بود شاید از این جمله توی کتابم استفاده کردم...

اگه جنگ نشه من قول می‌دم تابستون هر روز هفت صبح برم سرکار و غر هم نزنم.

قاصدک امده تو اتاقم🌸

به ناخن‌هام توجه نکنید. ممنون.

سرویس کردن پشتیبانی آذرباد: قسمت پونصد و هفتادم

الان با خودشون می‌گن آخی، ما داریم برای یه دختر دوازده‌ساله جناح چهارم رو می‌فرستیم.

وقتی به عنوان مهمان سفارشت رو ثبت کردی و به اس‌ام‌اس و پنل کاربریت اعتماد نداری:

ادامه‌ی همین قضیه‌اس

بالاخره پست شد.

اگه تو برنامه می‌ریزی ولی حوصله‌ نداری بهش عمل کنی؛ من حوصله‌ی خود برنامه ریختن رو هم ندارم.
ما مثل هم نیستیم.