یه سری چیزهای بدیهی که مخاطب می‌دونه رو دارم دوباره تکرار می‌کنم.
ولی انگار نمی‌تونم حذفشون کنم.

ما لیاقتمون خیلی بیشتر از استرس‌های دائمی بود.

فکر کنم چند روز باید تلگرام رو ببندم. همه‌اش استرس جنگ بهم وارد می‌شه. چنل‌ها از هیچ چیزی واسه جذب ممبر دریغ نمی‌کنن و روان آدم نابود می‌شه.
تنها چیزی که کم دارم یه استرس جدیده.

تازه جنسیتت هم دست خودت نیست. توی جنگ و درگیری، دختر بودن خطرش بیش‌تره. نمی‌گم پسرها و مردها در امانن؛ اما احتمال این‌که کسی بلایی سرشون بیاره یه ذره کم‌تر می‌شه.
اگه دست خودم بود یه پسر داف نابغه بودم وسط اروپا. کسی که حتی نمی‌دونست کشوری به اسم ایران توی نقشه وجود داره و داشت عشق و حالش رو می‌کرد.

اگه عمری باقی بود شاید از این جمله توی کتابم استفاده کردم...

اگه جنگ نشه من قول می‌دم تابستون هر روز هفت صبح برم سرکار و غر هم نزنم.

قاصدک امده تو اتاقم🌸

به ناخن‌هام توجه نکنید. ممنون.

سرویس کردن پشتیبانی آذرباد: قسمت پونصد و هفتادم

الان با خودشون می‌گن آخی، ما داریم برای یه دختر دوازده‌ساله جناح چهارم رو می‌فرستیم.

وقتی به عنوان مهمان سفارشت رو ثبت کردی و به اس‌ام‌اس و پنل کاربریت اعتماد نداری:

ادامه‌ی همین قضیه‌اس

بالاخره پست شد.

اگه تو برنامه می‌ریزی ولی حوصله‌ نداری بهش عمل کنی؛ من حوصله‌ی خود برنامه ریختن رو هم ندارم.
ما مثل هم نیستیم.

از دانشگاه امدم دیدم مامانم یه کاغذ رو با مگنت چسبونده به در یخچال که من با خانم همسایه‌ رفتم بیرون.
چند دقیقه‌ایه که طبق عادت دارم دنبال ساعت ارسال این پیام می‌گردم تا بفهمم کی از خونه بیرون رفته.

هنوز زنده‌ام.

فقط پروکسی‌هام درست کار نمی‌کردن. توی این دو سه روز که نبودم حرف‌هام همه جمع شدن. بعدا می‌آم می‌گم🙈

من وقتی می‌خوام درمورد داستان‌هام حرف بزنم، یک:

در ادامه وقتی می‌بینم بازم نمی‌دونم قراره با داستان‌هام چی‌کار کنم، دو: