البته باز بهتر از این بود که خودم جا بمونم و گوشیم تنهایی بره دانشگاه.

وضعیت جوریه که یه چیز می‌نویسم و می‌گم: «عه! این که شبیه شش کلاغه!»
یکم تغییرش می‌دم و یاد شاهکش می‌افتم. یکم دیگه ایده‌پردازی می‌کنم و می‌گم: «اینم که اتک آن تایتانه!»
پاک می‌کنم و می‌رم توی نت می‌چرخم. بعد برمی‌گردم و می‌بینم دارم ایده‌ی هازبین هتل رو می‌نویسم.
دنیا دیگه ایده‌ی ننوشته نداره.

ویار موز کردم.

کاشکی چنل ری‌اکشن موز داشت.

داره ولی شرم و حیا اجازه نمی‌ده بذارم.

ولی موز و ساقه‌طلایی خیلی خوشمزه‌اس.

جدی می‌گم، ساقه‌طلایی و پرتقال هم همزمان بذاری دهنت خیلی کیف می‌ده.

وجود ری اکشن پوکر فیس توی چنل خیلی نامأنوسه :))
اولین ری‌اکشن پوکر فیس چنل بود.

دیشب شاهد انفجار ری‌اکشن‌ها بودیم. اینجا چه خوشگل شده.

سقف سلف دانشگاه چراغ‌چشمک‌زن داره. آدم حس می‌کنه رفته تالار عروسی.

توی کامنت های این پست جوری حرف بزنید انگار قراره رتبه یک تا ده کنکور باشید.

کامنت‌های این پست به شدت عالیه

داشتم به این فکر می‌کردم کامنت‌ها رو باز کنم و یه تغییرات اساسی بدم. ولی نمی‌دونم چه تغییراتی.
فقط می‌دونم دلم می‌خواد اینجا جالب‌تر بشه.

باز کردم

در تلاشم سایت نمایشگاه کتاب رو باز نکنم. ولی یه صدایی تو سرم می‌گه اگه این‌کار رو نکنی، اژدها می‌خورتت.

خب انگار هنوز راه نیفتاده. بهتر.

اصلاً توان یه کلاس دیگه رو ندارم.

بهترین توصیف برای شخصیت وجود ندا...

تو کلاس دفاع مقدس یه دختر دماغ عملی نشسته کنارم و توی هر ثانیه پنج بار فین‌فین می‌کنه. تازه میگه جزوه‌ی درس چیه؟
یه دلیل بیارید که زنده‌اش بذارم.