توی کامنت های این پست جوری حرف بزنید انگار قراره رتبه یک تا ده کنکور باشید.

کامنت‌های این پست به شدت عالیه

داشتم به این فکر می‌کردم کامنت‌ها رو باز کنم و یه تغییرات اساسی بدم. ولی نمی‌دونم چه تغییراتی.
فقط می‌دونم دلم می‌خواد اینجا جالب‌تر بشه.

باز کردم

در تلاشم سایت نمایشگاه کتاب رو باز نکنم. ولی یه صدایی تو سرم می‌گه اگه این‌کار رو نکنی، اژدها می‌خورتت.

خب انگار هنوز راه نیفتاده. بهتر.

اصلاً توان یه کلاس دیگه رو ندارم.

بهترین توصیف برای شخصیت وجود ندا...

تو کلاس دفاع مقدس یه دختر دماغ عملی نشسته کنارم و توی هر ثانیه پنج بار فین‌فین می‌کنه. تازه میگه جزوه‌ی درس چیه؟
یه دلیل بیارید که زنده‌اش بذارم.

دانشگاه آزاد جاییه که تا جزوه رو درمی‌آری صد نفر ازت می‌پرسن جزوه رو از کجا گرفتی؟

طی یه حرکت انتحاری و کاملا مخفی، دارم بین دو کلاسم میرم کتابفروشی تا جلد اول پادشاه پریان رو بخرم.
قرار نیست هیچکس بفهمه😎

خریدمش

ولی چرا این قدر فقیرممم. فقط پول جلد اول رو داشتم

مامانم که چهارشنبه‌ی گذشته وقتی جناحم رسید گفته بود دیگه کتاب نخری:

احساس می‌کنم از اون موقع که کامنت‌ها باز شده کسی ری‌اکشن نمی‌ذاره.
گمونم باید ببندمش

امروز استاد اخلاق اسلامی‌مون می‌گفت من تا حالا کاری سخت‌تر از نویسندگی توی عمرم ندیدم. باید بارها و بارها نوشته‌ات رو بخونی، نقدش کنی، پاک کنی و دوباره از اول بنویسی.
نمی‌دونم از بین همه‌ی دخترهای کلاس کس دیگه‌ای هم بوده که مثل من قلبش به درد امده باشه؟
من واقعاً چیز زیادی از زندگی نمی‌خوام. فقط می‌خوام یاد بگیرم چطور رمان بنویسم و وقتی می‌رم کتابفروشی، مجبور نشم مجموعه‌ی مورد علاقم رو رها کنم و فقط جلد اولش رو بخرم.

اِ کِی هوا تاریک شد؟ همین الآن آقتاب بود که!

فقط می‌آم اینجا که از درس خوندن فرار کنم.
احساس می‌کنم کارها مثل آوار ریختن رو سرم و منم خیلی ملایم از زیر آوار خزیدم بیرون و کنج اتاق، گوشی رو گرفتم دستم. ولی یه گوشه نشستن باعث نمی‌شه که بتونم توی اون اتاق ویران نفس بکشم.

دوستان عزیزم، امیدوارم اگر فردا یا پس‌فردا کنکور دارید، براتون خوب بگذره. احتمالاً روزهای سخت و پر استرسی رو دارید می‌گذرونید، براتون آرامش و نتیجه‌ی خوب می‌خوام.❤️