دوستان اشتباه برداشت نکنین ها!
بعد کنکور خیلی هم خوبه. فقط من با نوشتن و استرسش دارم خرابش می‌کنم :)))

‌
یه افسانه ایرانی قدیمی هست که میگه:
ما قبل اینکه به دنیا بیایم صحنه های مهم زندگیمون رو بهمون نشون میدن و میگن میخوای به زمین بری یا نه؟ پس قطعا صحنه ی مهمی بوده که ما تصمیم گرفتیم بدنیا بیایم، یه چیزای قشنگی بوده که ارزششو داشته که اون همه سختی رو ببینیم و قبول کنیم که باز میخواییم بیایم اینجا پس عجله نکنید؛ امید داشته باشید و برای آرزوها و اهدافتون بجنگید چون‌ قطعا بهش میرسید.

بچه‌ها شاهزاده‌ی سنگدل بخونم براتون؟ تپق می‌زنم ولی

اسپیکر استودیو رو دارم ولی نمی‌دونم چجوری می‌شه روی وویس آهنگ انداخت.
تازه تایم آهنگ کمتر از تایم خود وویسه.

پشیمون شدم. صدای من مال این کارها نیست :))

ولی بیخیال من که نمی‌خوام پادکست‌ساز حرفه‌ای بشم✨

اگه کلمات رو جویده‌جویده تلفظ کردم معذرت می‌خوام

ویوی آیی کشید = ویوی آهی کشید

طوری که خودم خودم رو نقد می‌کنم😁

چقدر همه‌ی چنل‌ها از کیک و کروسان و قهوه عکس می‌ذارن.
وضعیت منی که دوباره تپل شدم:

مگه پسرها بعد کات کردن برمی‌گردن؟🤣

آخر این داستان من یک کلاهبردار حرفه‌ای میشم :)

باعث افتخارمه که یه دوست کلاهبردار دارم :)))

جزوه‌ی عزیزم، چرا این قدر خودت رو اذیت می‌کنی؟ اهرم همون میله‌ای که می‌تونی بکشیش تا مثلا یه در مخفی باز بشه. این لوس‌بازی‌ها چیه؟

بچه که بودم مامانم یه بار ازم پرسید دوست دارم خواهر یا برادری داشته باشم یا نه؟
می‌گه بهش جواب دادم تنها درصورتی راضی‌ام که اون خواهر یا برادر، از من بزرگ‌تر باشه. من نباید بچه‌ی اول باشم!
موندم این همه سیاست که توی بچگی داشتم کجا رفته؟ :))
(من تک فرزندم)

می‌دونید دیگه، بچه‌ی اول برای بچه‌‌های بعدی باید از خودش بزنه و فداکاری کنه.

تک‌فرزندی خیلی جالبه. همه چی مال خودته و نیاز نیست چیزی رو با کسی شریک بشی. (البته اگه امثال ما برن خوابگاه پدر هم‌اتاقی‌هاشون رو درمیارن D: )
فقط یه مشکل بزرگی که داره، اینه که پدر و مادر زیادی روت حساس می‌شن و ناخواسته کاری می‌کنن از بقیه‌ی همسن‌وسال‌هات عقب بمونی.
مثلا من مدرسه که می‌رفتم سرویس داشتم. هر روز صبح بابام باهام می‌امد دم در تا مطمئن بشه کسی نمیاد اذیتم کنه یا هرچی. تا سوار سرویس نمی‌شدم چشم ازم برنمی‌داشت. تازه دبیرستان هم بودم!
همین چند وقت پیش هم واسه شام خونه‌ی دوستم بودم و می‌خواستم ساعت هشت، نه شب برگردم خونه. مامانم گفت چون شبه نباید تنهایی اسنپ بگیری و اول برای خودم اسنپ بگیر تا بیام پیشت و بعد با هم از اونجا برگردیم :)))
آخرش موندم تا ساعت یازده و خورده‌ای که بابام از سرکار بیاد ببرتم.
دیگه... حتی اجازه نمی‌ده شب با دوستم برم سینما. می‌گه اگه دو پسر بد پیشتون نشستن چی؟
البته بهشون حق می‌دم. یه بچه بیش‌تر ندارن و اگه بلایی سرش بیاد، دیگه کسی رو ندارن که مایه‌ی خوشحالیشون باشه. اما این کارهاشون من رو شدیدا جامعه‌گریز کرده و نمی‌ذاره خودم رو باور داشته باشم. همین چهارشنبه که یواشکی رفتم شاهزاده‌ی سنگدل رو خریدم، نگران این بودم که گم بشم. توی تک‌فرزندی این‌قدر دیگران کارهات رو برات انجام می‌دن که کم‌کم باور می‌کنی از پس هیچ‌کاری برنمی‌آی، دنیا خطرناکه و نمی‌تونی روی پای خودت بایستی.
غافل از اینکه تو هیچ فرقی با بقیه نداری و فقط نحوه‌ی بزرگ شدنت متفاوت بوده.

دیگه خسته شدم. می‌خوام پاندای کونگ فوکار چهار رو با دوبله‌ی آلفامدیا ببینم.
بی‌خیال کوالیما.

این پیام رو به چنلتون فوروارد کنید و من هم از شما یکی فوروارد می‌کنم.

۳۰تا رندوم، اگر خیلی استقبال شد بیشتر هم می‌ذارم.🩷