یک صبح هایی هم هستند که آدم می چسبد به رختخواب و هرکار می کند ، چشم و دلِ لعنتی اش باز نمی شود که نمی شود ... !
من اسمشان را گذاشته ام؛ "صبح هایِ بی عشق" ‌.‌..
اصلاً آدم ، بدونِ عشق زندگی کند که چه ؟!
هر آدمی برای نفس کشیدن لازم دارد یک نفر عاشقش باشد ...
آن وقت حال و روزِ صبح هایش دیدن دارد ...
حال و روزِ صبح هایتان دیدنی ...

هرچيزى به اندازه جاى خاليش توى زندگيمون
ذهن و زندگيمون رو درگير خودش ميكنه
بعضى جاى خالى ها كوچیکن و
با چيزاى كوچیک پر مى شن!
مثل يه حبه قند كنار چاى
مثل يه چتر توی روز بارونى
مثل يه مسافرت بدون موسيقى
مثل يه حساب بانكى خالى...

امـــا...
امـــان از جاى خالى هاى بزرگ!
كه نميشه به راحتى اونا رو پُـر كرد...
مثل جاى خالى يه نفر كه حالا
تبديل به يه قاب عكس و كلى خاطره شده!
مثل جاى خالى یه لبخند
روى صورتى كه ديگه نميخنده!
مثل جاى خالى يه نفر كه ديگه نگرانت نيست...
مثل جاى خالى يه پيام شب بخير
مثل جاى خالى يه دست نوازشگر و آغوش مهربان
مثل جاى خالى يه مادر
مثل جای خالی یه پدر
مثل جاى خالى يه اميد
مثل جاى خالى يه اعتماد
مثل جاى خالى يه خيال شيرين
مثل جاى خالى يه زندگى نزيسته!

اميدوارم كه هیچ جای زندگیتون جایی خالی نشه و اگه جاى خالى هم وجود داشت فقط جاى خالى هاى كوچيک باشه :)

دلخور نباش!
تمامىِ آدم ها،
يك روز
يكجا
رنگ ميبازند و عوض ميشوند..!
تو، خودت باش
مهربانى ات، تو را ممتاز ميكند
حتّى اگر ديگران، سياستمندى زيرك شوند..!
تا بوده، همين بوده
دلخور نباش!
خودت باش!

#طاها_رحيميان

یک سازمانی هم تشکیل شود به اسمِ "سازمانِ کشفِ لذت‌های پیش‌بینی نشده"، شاملِ
معاونتِ "بوسه‌های بی‌هوا"،
معاونتِ "تلاقی‌هایِ ناگهانی نگاه"،
اداره کل "پیچاندن طره‌یِ گیسو وقتِ خواندن کتاب"،
اداره کلِ "لمس گودیِ پشت کمر با پشتِ بندِ انگشتِ شست"،
ستادِ "شمارشِ نفس‌ها به‌هنگامِ خوابِ صبح"
و شورایِ عالیِ "داغی چای روی لب‌هایِ مشتاق"... .
رییس همه‌یِ واحدهایش هم ، "طُ"💛

#حسين_وحدانی

من غم ‌انگیز ترین حالت یک انسانم !
به من آلوده نشو ...
من غریبم همه جا
و غریبی من آنست که از تنهایی
به هر آن کس که رِسم می گویم :
گفت و گو نیست مرا

من غم انگیز ترین حالت یک انسانم
با من از شور نگو
نور نگو
از دو سه تا آدم منصور نگو
من غریبم همه جا
با من از درد بگو
حالیا چند قدم دورتر
به من آلوده نشو ..!

#محمد_عوض_پور

مگه چن روزه کلش ؟
بلند شو یکم موهاتو شونه کنش !
یه آبی به سرو روت بزن
انقد غریبگی نکن تو خونه خودت
عصن بلند بلند بخند
بدونه اجازه ی هیشکی تو شهر بچرخ
چون خانومی صداتو نبر
هر حرفی داری تو جمع بزنو
لااقل خودت هوای خودتو داشته باش
از کمد درآر اون کفشتو که پاشنه داش
برو جلو آینه به خودت برس
اون دختر سرحاله قدیمو راش بنداز
فک نکن به هیچی عصن
یه مدت سر به هیشکی نزن
یه" صبر" ازت مونده فقط
نزاری اونم بگیرن ازت 💛

-دل به تو سجده ميكند
قبله اگرچه نيستى..!

-من از تو تنها ترم
تو منو داشتی ....

این موهارو میبینی؟
تو آسیاب سفید نشدن. ولی کم کمش بیست ساله دارم خطوط ممتد این جاده رو با چشام دنبال میکنم! فقط خیره شدن به این خطوط میتونست منو پیر کنه. خنده داره مگه نه؟ ولی همین خطوط چه بلاها که سرت نمیاره! روزای اول که چشمم به این جاده افتاد، شاگرد شوفر یه راننده‌ی سبیل کُلفتِ زبون نفهم بودم. منطق خودشو داشت. حالا تو بیا خودتو نشون بده و جون بِکَن. آخرشم زل میزد به چشات و وقیحانه میگفت تو هیچی یاد نمیگیری! بیست سال میگذره و یکی مثه تو کنارم میشینه، درست همون جا که من نشسته بودم و منم مجبورم از پیچ و خم جاده براش بگم.
این جاده خیلی چیزا بهم داد. یه چیزایی هم ازم گرفت. ولی یه چیز بیشتر عذابم داد. اونم این بود که فهمیدم منو به خودش عادت داده...
الان بیست دقیقه‌س دارم زیر گوشت قصه میخونم ولی یبارم چشمم سمت جاده نرفته! من پیچ و خم این جاده رو بلدم. حتی چاله چوله‌هاش رو... جالب اینجاست، اگه یه از خدا بی‌خبری یه چاله جدید صبی بکنه، من به شب نرسیده بهش عادت میکنم!
هیچ وقت نذار این زندگی لعنتی تو رو به پیچ و خمش عادت بده! وگرنه هر بلایی بخواد سرت میاره...
اونوقت میشی یکی مثه من. مجبوری یکیو بنشونی وَردستت و برای فرار از جاده زندگیت بیست دقیقه بهش زل بزنی ..!

#مهران_رمضانیان

زندگی یک چمدان است که می آوریش
بار و بندیل سبک میکنی و میبریش
خودکشی مرگ قشنگی که به ان دل بستم
دست کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم
گاه و بی گاه پر از پنجرهای خطرم
به سرم میزند این مرتبه حتما بپرم
گاه و بی گاه شقیقست و تفنگی که منم
قرص ماهی که تو باشی و پلنگ ی که منم
چمدان دست تو و ترس به چشمان من است
این غم انگیز تین حالت غمگین شدن است
قبل رفتن دو سه خط فحش بده داد بکش
هی تکانم بده نفرین کن و فریاد بکش
قبل رفتن بگذار از ته دل آ ه شوم
طوری از ریشه بکش اره که کوتاه شوم
مثل سیگار خطر ناک ترین دودم باش
شعله آغوش کنم حضرت نمرودم باش
مثل سیگار بگیرانم و خاکستر کن
هرچه با من همه کردند از آن بدتر کن
مثل سیگار تمامم کن و ترکم کن باز
مثل سیگار تمامم کن و دورم انداز
من خرابم بنشین زحمت آوا ر نکش
نفست باز گرفت اینهمه سیگار نکش
آن به هر لحظه تبدار تو پیوند منم
آنقدر داغ به جانم که دماوند منم
توله گرگی که در اندیشه شریان منی
کاسه خونی جگری سوخته مهمان منی
چشم بادام دهان پسته زبان شیر و شکر
جام معجون مجسم شده این گرگ پدر
تا مرا مینگرد قافیه را میبازم
بازی منتهی العافیه را میبازم
سیب سیر است تن انگیزه هر آه منم
رطب عرش نخیلو قد کوتاه منم
ماده آهوی چمن هوبره سینه بلور
قاب قوسین دهن شاپری قلعه دور
مظهر جان پلنگ ام که به ماه میبندم
و بجز ماه دل از آدم و عالم کندم
ماه بیرون زده از کنگره پیرهنم
نکند خیز برم پنجه به خالی بزنم
خندهای نمکین ات تاب دریاچه قم
بغضهایت رقمی سرد تر از قرن اتم
موی برهم زده ات جنگی انبوه از دود
و دو آتشکده در پیرهنت پنهان بود
قصه های کهن از چشم تو آغاز شدند
شاعران با لب تو قافیه پرداز شدند
هر پسر بچه که راهش به خیابان تو خورد
یکشبه مرد شد و یکه به میدان زد و مُرد
من تورا دیدم و آرام به خاک افتادم
و از آن روز که در بند توام آزادم
چشممان خورد به هم صاعقه زد پلکم سوخت
نیزه یی جمجمه ام را به گلوبند تو دوخت
سرم انگار به جوش آمد و مغزم پوسید
سرطانی شدم و مرگ لبم را بوسید
دوزخ نی شدم و شعله دواندم به تنت
شعله پوشیدم و و مشغول پدر سوختنت
خودم آمدم انگار تویی در من بود
این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود
پیش چشم همه از خویش یلی ساخته ام
پیش چشمان تو اما سپر انداخته ام
ناگهان دشنه به پشت آمد و تا بیخ نشست
ماه من روی گرفت و سر مریخ نشست
آس در مشت مرا لاشخوران قاپ زدند
کرکسان قاعده را از همه بهتر بلدند
چای داغی که دلم بود به دستت دادم
آنقدر سرد شدم از دهنت افتادم
و زمینی که قسم خورد شکستم بدهد
و زمان چمبره زد کار به دستم بدهد
تو نباشی من از آینده خود پیر ترم
از خر زخمی ابلیس زمین گیر ترم
تو نباشی من از اعماق غرورم دورم
زیر بیرحم ترین زاویه ساتورم
تو نباشی من این پنجره ها هم زردیم
شاید آخر سر پائیز توافق کردیم
هرکسی شعله شد و داغ به جانم زد و رفت
من تورا دود دهن روی دهانم زد و رفت
همه ی شهر محیاست مبادا که تورا
آتش معرکه بالاست مبادا که تورا
این جماعت همه گرگند مبادا که تورا
پی یک شام بزرگند مبادا که تورا
دانه و دام زیاد است مبادا که تورا
مرد بدنام زیاد است مبادا که تورا
پشت دیوار نشستند مبادا که تورا
نا نجیبان همه هستند مبادا که تورا
تا مبادا که تورا باز مبادا که تورا
پرده بر پنجره انداز مبادا که تورا
دل به دریا زده یی پهنه سراب است نرو
برف و کولاک زده راه خراب است نرو
بی تو من با بدن لخت خیابان چه کنم
با غم انگیز ترین حالت تهران چه کنم
بی تو پتیاره پائیز مرا میشکند
این شب وسوسه انگیز مرا میشکند
بی تو بی کار و کسم وسعت پشتم خالیست
گل تو باشی من مفلوک دو مشتم خالیست
بی تو تقویم پر از جمعه بی حوصله هاست
و جهان مادر آبستن خط فاصله هاست
پسری خیر ندیده م که دگر شک دارم
بعد از این هم به دعاهای پدر شک دارم
میپرم دلهره کافیست خدایا تو ببخش
خودکشی دست خودم نیست خدایا تو ببخش

#عليرضا_آذر

مردم میگویند كه درد كشیدن آدم را شریف و پاك میكند؛ این یك دروغ است، درد فقط آدمی را بی رحم میكند.

📚 پیروزی عشق
👤 سامرست موام

دوست داشتن را؛
درچشمی بجوی
که حتی وقتی بسته است
رویای تو را ببیند...♡

آشتی های بعدِ قهرمون خیلی برام شیرین بود
آخه روزی نبود که ما پیشِ هم نباشیم
تقریبا کوچه به کوچه ی شهرمون خاطره ساخته بودیم
حداقل برای من تحملِ دوریش حتی واسه یکروز هم خیلی سخت بود
چه برسه به وقتایی که قهر میکردیم و انقدر مغرور بودیم که نه من میرفتم جلو نه اون میومد...
و آخر یه شب دلتنگی تا بیخِ گلومون میومد و
تله پاتیمون میکشوندمون سمت هم و آشتی میکردیم
و بلافاصله قرار میزاشتیم که همو ببینیم...
بعد هم که همیدیگرو میدیدیم حدود ده دقیقه فقط همو بغل میگرفتیم و
بهم دری وری میگفتیم که چرا این کاراتو میکنی آخه،
حیف نیست روزامون بدون هم بگذره و تلف بشه....!
تا اینکه آخرین قهرمون هرچقدر منتظرش موندم نیومد
حتی دیگه هیچ تله پاتی باهم نداشتیم،
باتموم وجودم بی تفاوتیشو حس میکردم...
گفتم بزار اینبار من پا پیش بزارم
دیگه نمیتونستم بیشتر ازین دوریشو طاقت بیارم...
درست حدس زده بودم!
انگار یه آدمِ دیگه تو دلش خونه کرده بود...
ده روز گذشته بود اما دلتنگم نشده بود
انگار توی همین ده روز جنسِ دلش عوض شده بود!
من و از خودش روند و تنهام گذاشت...
روزهای روز بود که تو یخبندون دلم لرزیدم اما خیالش هم نبود...
اما میدونستم یکروز برمیگرده و میفهمه کسی مثل من قدرِشو نمیدونه و دوستش نداره...
میدونستم آدم های این دوره زمونه دلشون یخی شده و یکی دو ماه بیشتر پای کسی نمیمونن...
آخرش هم همین شد
بعدِ این همه مدت به قولِ خودش دلش برام تنگ شده بود...
اما دیگه نتونستم بهش بگم منم مثل همون روزا دلتنگی تا بیخِ گلوم اومده و هر روز اشک میشه رو گونه هام!
نتونستم بگم از وقتی تو نیستی دنیام شب شده و خنده هام پیشه تو جا مونده...
نتونستم بگم هنوزم آرزوم تویی و هر لحظه توی رویاهام مثلِ اون روزا دمِ گوشم زمزمه میکنی...
" تو حصارِ بغلت
زندگی به کاممِ
همه چیت مالِ منه،
سندش به ناممِ ... "
نتونستم بگم هرشب جای تو بالشتمُ بغل میکنم و برای پیچیدن بوی عطرت توی بینیم دلم پر میزنه...
نتونستم بهش بگم چطور دلت اومد من رو که جرعه جرعه عشقت تو چشمام دیده میشد و برنجونی...
نتونستم حرفی بزنم و در برابر حرفاش سکوت کردم
دلم سوخت واسه اون همه دوستداشتنی که باید توی دلم دفنشون میکردم!
دلم سوخت واسه روزای خوبی که باهم داشتیم و میتونستیم بهترشو داشته باشیم...
یه چیزیم ته دلم میگفت همه چیزو فراموش کن و برگرد...ارزششو داره
ولی...
آدمی که بتونه بعدِ اون همه خاطره چند ماه نبینتت و دلش بی قرارت نشه
مطمئنا بازهم بهت پشت میکنه و میره...!

#المیرا_دهنوی

ايهام
يعنى يك بغض!
يك بغض كه نه گريه ميشود و نه خورده ميشود
نه خنده ميشود و نه اشك ميشود
نه دود ميشود و نه ميبارد
بغض، دردى ست بى انتها كه در گلويمان، هق هق ميزند
خودش را به هر درى ميزند كه ببارد
ايهام
يعنى سرد!
يعنى دست هايت كه گرمى دست هايم را پس ميزند
يعنى تو،
كه ميروى و جانم را به ناكجاآباد هاى سرزمين دلتنگى ميكشانَد
ايهام
يعنى تلخ!
يعنى دچار بودن به شيرين ترين اشتباهِ تلخِ زندگى
يعنى پاييز، بى تو بدونِ چتر، زير باران قدم بزنم
مثل تيرِ تلخى نگاهت كه تمامم را آب ميكند
ايهام
يعنى تو!
كه دوستت دارم و ندارَمَت

#طاها_رحيميان

يه روزايى ميگى ميخواى براى چند روز برى.
ميگى "به آرامش نياز دارى". همون روزايى كه يكى حالتو به هم ميريزه.
يه روزايى كه حرفايى كه ميزنى، دست خودت نيست. بس كه دلت رو شكوندن، حرفاى تلخى بهم ميزنى.
دوست دارم تو اين شرايط، باهام حرف بزنى. درد دل كنى. بگى چيشده كه اينطور، پريشون حالى.
ميدونى چيه؟
دوست دارم اون آرامشى كه ازش حرف ميزنى، من باشم.
من باشم كه آرومت كنم.
من باشم كه سنگ صبورت باشم.
من باشم كه همدمت باشم.
اصلاً من اومدم تو زندگيت كه همه ى اينا باشم. اومدم كه هم شاديات رو باهام تقسيم كنى، هم غصه هاتو.
اصلاً تو هرروز غم و غصه هاتو برا من بيار. من اگه غُر زدم، نامردم.
اصلاً فلسفه ى دوتايى شدن، همينه كه همه چيزِ طرف مقابلت، برا تو هم باشه.