‏اینکه ادم از همه ی شبکه های اجتماعیش میره، از همه ی عکسهاش همه ی حرفهاش، همه ی بودنش، شبیه خودکشی نیست؟ شبیه میل به نبودن و از یاد رفتن و در فراموشی زندگی کردن؟

#محیکس

آدمیزاد، فقط با آب و نان و هوا نیست که زنده است. این را دانستم و می‌دانم که آدم، به آدم است که زنده است؛ آدم به عشق آدم زنده است…

#محمود‌دولت‌آبادی/کلیدر

-نیست حرف خشکیدن یک برگ
کله جنگلم بیابونته !

آدم فقط کسیُ که دوس داره میبخشه...
حتی اگه تو اون آدمی باشی
که چن سال قبل با کارات و رفتارات باعث شدی که من برم از پیشت...
حتی اگه تو این چن سال جایِ خالیم کنارت تو ذوق میزد...
حتی اگه لبات هزار نفرِ دیگه رو بوسیده باشه ...
حتی اگه هرشب با یکی خوابیده باشی و من تو خوابت بوده باشم...
باز به این رسیدی که تهِ همه حال خوبات من بودم من هستم...
من فقط نمیدونم چجوری ببخشمت که خدا دردش نیاد...
تو دیر رسیدی خیلی دیر اونقد که من توانِ بخشیدنت رو هم ندارم حتی...

😔

اولین بار که فهمیدم دوستش دارم دل و جانم آشوب شد!
میترسیدم از دوست داشتنِ کسی که از قلبَش خبر نداشتم
میترسیدم دوستَت دارم هایم تئوری‌های بی عمل شود..
قانونِ زندگیم شده بود دهنِ دلم را بستن و من هم آدمِ قانون شکنی نبودم!
یک بار نیمه شب از خواب بیدار شدم گوشیِ تلفن را برداشتم شماره‌اش را گرفتم گوشی را که برداشت گفتم « دوسِت دارم» ..
تلفن را گذاشتم و خوابیدم .. زمانِ زیادی از ساعتِ عاشقی گذشته بود!
گفتم و پایِ حرفم ماندم ! آنجا بود که فهمیدم دوستَت دارم گفتن به کسی که دوستش داری چقدر خوب است.. چه کیفی دارد!
هر روز قبل از شروعِ روزم دمِ گوشَش تکرار کردم حرفِ دلم را!
هر شب قبل از خواب دمِ گوشَش تکرار کردم دردِ دلم را!
انقد تکرار کردم که «تکراری» شد برایَش !
رفت ..یعنی فرار کرد از تکرارِ مکررات !
عادَت کرده بودم به دوست داشتنَش!
مادرم همیشه میگفت: « ترکِ عادت موجبِ مرض است»
ترک کردم عادتِ دوستَت دارم گفتن را..
مرض آمد سراغَم . مرضِ بیدِلی!
حالا من یک دخترِ قانون مندِ بی دل شده‌ام که فقط برایِ یک نفر قانونَش را میشکند!
برایِ کسی که
امد
دلش را برد
و رفت..!

كاش كمى بيشتر دوستم داشتى،
تا اگر روزى از من بى خبر بودى
فكرت به زمين و زمان مشكوك ميشد،
كه تاب نمياوردى دوريم را...
كاش كمى بيشتر دوستم داشتى،
تا به جز من كس ديگرى را نميديدى
صداى كسى را نميشنيدى،
هواى كسى را نفس نميكشيدى...
كاش كمى بيشتر دوستم داشتى...
تا از چشمانم بى تابى ام را ميخواندى،
لكنت زبانِ هنگام گفتن "دوستت دارم"
را ميديدى ...
تو،
مرا دوست دارى، اما كم...
آنقدر كم كه هيچ چيز از دلتنگى هاى شبانه ام
نميدانى...

#ترانه_حنيفى

-‏امپراتور دلبری بود او
من یه سرباز رونده از دربار....

حس کردنی‌ست قصه ‌ی عشقم نه گفتنی
ای قاصر از حکایت حسنت بیان من

#حسین_منزوی

گیسوان تو شبیه است به شب اما نه
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد

#فاضل_نظری