باری دیگر میخواهم در خوابی عمیق فرو روم، خوابی به بلندای تمامی حسرتهایم، تمامی لحظه های بینظیری که حسرت بودنت را خوردم، حسرت گرفتن دست هایت زیربارانی که هردو بی صبرانه منتظرش بودیم‌، حسرت آغوش گرمت در سوز زمستان، میخواهم بالهای خیالم را به سوی تو بگشایم، پرواز کنم به حریم نگاهت، غرق شم در عطر تنت، در فراسوی زمان پرواز کنم و بازگردم به نقطه ی شروع همه چیز و عاشقانه هایم ... این بار حتما عاشقت میکنم...

#محیکس

2:2
۰Find happiness through your heart

- ‏یه روزیم باید برم ژاپن سوار قطار توکیو به یه روستای کوچیک دور افتاده بشم و همونجا مشغول کاشتن سیب زمینی بنفش و ترب سفید و برنج بشم و شبا هم بشینم توی ایون چوبی خونه و شراب برنج گرم بخورم و خیره بشم به ته باغ و اون کرمای شبتابی که دارن برای خودشون روی حوض ماهیای طلایی میچرخن

۰Now ✨

"فقط خواستم حالت رو بپرسم" ،
ترجمه‌ اش ميشه :
"فقط خواستم ببينم
هنوز منو يادت هست يا نه" ..
جوابش هم "خيلی ممنون" نيست ،
جوابش اينه : "مگه ميشه تورو يادم بره" ..

#مهتاب_خلیفپور

اما نیمه شبی من خواهم رفت
از دنیایی که مال من نیست
از زمینی که مرا بیهوده بدان بسته ‌اند
و تو آنگاه خواهی دانست که جای چیزی در وجود تو خالیست …

#احمد_شاملو

- ادم دوست داره اونجا که شهریار میگه «از من گذشت و من هم از او بگذرم ولی، با چون منی به‌غیر محبت روا نبود» سر به بیابون بذاره ..

بعدِ تو
دنبال نشونى هاى تو افتادم
تو آدماى ديگه
كه يكيش اسمت بود.
هنوز كه هنوزه
كافيه بفهمم يكى هم اسم توئه...
يهو بايد حواسم به خودم باشه
اولش بايد سعى كنم،
زياد مكث نكنم وقتى اسمش رو ميگه
و دوم اينكه
جورى صداش نكنم
كه تو رو صدا ميكردمت...

#اميرعلى_ق

- خیلی وقتا آدم یکیو میخواد که وقتی درمونده و مستاصل شد از همه، بهش پناه ببره، اون بشه درمون دردایه داشته و نداشتش، یجورایی یه #خورشید، واسه دنیای سیاه و کدر و پرمحنتش .

#محیکس

- غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

-میگفت صدای داد کشیدن دریا موذبش میکنه

اگه شعر بودی ؟
.
بفرستین جواباتونو ...
قشنگاشو میزارم تو کانال :)
👇
@Mohix

تو اگر شعر بودي
اهنگ وجودت را
از زوزه ي باد سرد زمستان در پنجره اتاق
از صداي آتش هيزم
و از صداي گژ گژ صندلي
ميسرودم
تا هميشه به يادم باشد
ارامش آغوشت
و گرمي دستانت
ناجي من
در شبهاي هميشه سرد و تاريكم بود

نه غزل نوشته بودم
نه ترانه ای سرودم
که به حُرمتِ سکوتم تو به دیدنم بیایی
نه سراغ من گرفتی
نه سخن به نامه گفتی
به همان بهانه ای که نشنیده ای ندائی
"فریدون مشیری"

اگر شعر بودی...
نیگا میکردم به خیابون دستمو میکردم تو جیب گشادِ سویشرت بنفشی که بابا سال پیش برام خریده بود
و زل میزدم به برگای پاییزی روی جاده
غروب از این سمت جاده خیلی خوشگله
اما تو از همه ی اینااااااا خوشگلتری
اونقدی خوشگل که باید قلمو بردارمو شروع کنم از تو نوشتن
تو اگه شعر بودی قدِ نمِ بارونِ جاده سراوانِ گیلان فریبنده میشدی
میشدی موجِ خزر که حالا معلوم نیست افتاده دست کی!
‌میشدی پیداکردن پول تو جیب کاپشنی که از سال قبل مونده تو کمد
تو اگه شعر بودی زمزمه میشدی رو لبای داریوش
جاری میشدی تو رودخونه های ماسوله
قدم میشدی تو خیابونای ولیعصر
قلم میشدی تو دستای یه عاشق
گل میشدی تو دستای یه معشوق
گیس میشدی رو سر یه پیرزن
عصا تو دستای یه پیر مرد
تو اگه شعر بودی میشدی بابام
میشدی نی نی توشیکم قلمبه ی مامان
اگه شعر بودی باید یغما مینوشتت
تو اگه شعر بودی میشدی رسیدن یه مسافر از یه سفر ِدور
میشدی باهار
میشدی پاییز
میشدی برف
میشدی تعطیلی
تو شعر خوشگلی میشدی دلبر

#ش_ن