تولدت مبارک غرغرویِ بداخلاقِ دوس داشتنی
تولدت مبارک دیوونه ی بد خُلق
تولدت مبارک کله شقِ نفهم
تولدت مبارک وحشیِ خر
تولدت مبارک مهربون ترین
تولدت مبارککککک با تموم ذوقی که خودت میدونی ...
واست آرزوهاتو آرزو میکنم #یار_قدیمی که منو نمیشناسی دیگه 💛

#سیزده_آبان
#یار_قدیمی

-دوست داشتن یک نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونه ست. اولش عاشق همه ی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه می بینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرانی. بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده می شن. چوب ها از بعضی قسمت ها پوسیده می شن و می فهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقص هاشه. تمام سوراخ سنبه هاش رو یاد می گیری. یاد می گیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه. اینا رازهای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم می کنن.

من
آدمِ دير رسيدن بودم
آدمِ دوست داشتن هاىِ دست دوم
آدمى بودم كه هر كجا پا ميگذاشتم،
يك نفر قبل از من،
قولِ ماندن داده بود و رفته بود...
كه دوستت دارم را
هر مدل به زبان مى آوردم،
هزاران بار با گوشش بازى كرده بود
هر كدام از گل هاى شهر را برايش ميچيدم،
هيچكدام برايش تازگى نداشت
هر عطرى برايش ميزدم،
بويش،
مشامش را قبلاً پُر كرده بود!
هر بار به بهانه اى فاصله ميگرفتم تا ارزشم را بسنجم،
اما براىِ هميشه از دستش ميدادم!
من همیشه برای رسیدن دیر کرده بودم...
کسی زودتر از من مزه عشق را به معشوقه‌ام چشانده بود!
دروغ میگویند،
هیچوقت دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن نبوده ...
ما همیشه از نفر دوم بودن بدمان می آمده
و بارها و بارها برسرمان آوار شده
کاش حداقل اگر اولین انتخاب کسی نبودیم،
آخرین انتخاب کسی باشیم!
کاش از تمام دنیا کسی بیاید،
که چشم‌هایش ‌طعم غزل بدهند و
دهانش مزه‌ی عشق...
يك عشقِ ناب
يك عشقِ بِكر

#علي_قاضي_نظام

-من همیشه بهت میگفتم کشته‌ مُردت نیستم، عاشقتم ...

- دوست داشتم از تمامِ شهر، تنهای تنهای تنها تو را میشناختم و دیگر هیچ..

اگه الان اینجا بودی... اینجا بودی
عطر بود،
نفس بود،
خنده بود،
انحنا بود،
بوسه بود،
اگه الان اینجا بودی، دیگه اینجا نبودم
اگــــه الان اینجا بودی،اینجا بودی، اینجا، پیشِ من... 🙄

-ای عشق...

پاره شعری، متنی، عاشقانه‌ای، حرفی، سخنی، درودولی....
فی الواقع هر چی بود پذیراییم‌...
@MOHIX

انحنایِ خمِ ابرویِ تو باور ز تمنایِ وصال
انتهایِ شبِ مهجورِ مو محکوم به رویایِ محال

#محیکس

مثلِ لحظه یِ اوجِ آهنگایِ کلینت منسل ، مثلِ تصورِ بودن وسط کنسرت اوپرا مِدلیِ پاریس ، مثلِ تکنوازیِ دیوید گَرِت تو اُوراِکلاسیو ریکورداش ، مثلِ گیتار زدن استینگ تو شِیپ آو یو ، مثلِ دیوونه بازیایِ رایان گاسلینگ و ریچل مک آدامز تو نوت بوک ...
همینقد یهویی از لحظه ای که توشم ،فکر کردن بهت منو میکشونه تو یه دنیایِ دیگه ، انگار روحم از این بُعد خارج میشه و میرم تو دنیایِ موازی و همزمان که جسمم اینجاس ، روحم تو یه بُعدِ دیگه داره دنبالِ لحظه هایی که #تو توشی میگرده ...
فکر کردن بهت جذابه، هیجان انگیزه ، دوس داشتنیه ، خودِ خودِ اون حسِ نابیه که تو این سرما میچسبه حتی بیشتر از یه چایِ گرم کنارِ بخاری ...💛

#محیکس

-گرد من سرباز هایی از نفس افتاده اند 
باچنین وضعیتی کشور گشایی مشکل است

-‏گفت مشکل همیشه نبودن آدما نیست، مشکل یه وقتایی اونجاس که بیان و اون آدمی که انتظارشو داشتی نبوده باشن، درست مثل همونجا که بنان میخونه: آمد اما در نگاهش آن نوازش ها نبود...

-خیالت اینجوریه که نشستی توی یه کافه توی پاریس و داری زیتون توی مارتینیت رو این طرف و اون طرف میکنی و منتظری که بیاد و یه لحظه بعد دستار سفید بستی به سرت و نشستی روی پشت بوم کاهگلی و داری در غم دوریش دوتار میزنی...

هميشه يه نفر هست كه شنيدن صداش،
مثل گوش دادن به يه آهنگ، می‌تونه آرومت كنه.
شايد هيچوقت نفهمه چقدر دوستش داری، شايد هيچوقت نفهمی چقدر دوستش داری.
اما هيچكدوم از اين «هيچوقتها» مهم نيست...
مهم اينه كه يه نفر باشه تا بهش بگی؛
«از اينجايی‌ كه الان هستم، آخرتری وجود نداره. حرف بزن باهام، می‌خوام به زندگی برگردم»...

#پویا_جمشیدی