دلتنگی، سایه بلند بدرنگی است روی لحظات. می توانی ندیده بگیری، می توانی انکارش کنی، می توانی با بودنش کمابیش کنار بیایی، می توانی نادیده اش بگیری، می توانی با او رفاقت کنی، می توانی اجازه بدهی با دلفریب ترین لحظاتت جنایت جنگی کند، می توانی لمسش کنی و از زبری پوست تیغدارش به هراسی مهیب دچار شوی، می توانی رنج های خلق شده اش را مثل شراب بنوشی، می توانی بگذاری همین کلمه بزرگت کند: دلتنگی. دلتنگی، یک شروع بی پایان است، یک بار برای کسی جایی چیزی دلتگ می شوی و بعد این دچاربودن ابدی خواهد بود، بی دفاع و بی توانی برای گریز، صبر می کنی تا مثل تلخ ترینِ شراب ها در رگهای گرفته دلت بدود و ابر شود در گلوت، یا باران شود روی صورتت.
دلتنگی، مثل فکر کردن به صدای پدر وقتی از کودکی سختش می گفت و حیرت می کردی مردی که به خود پدر ندیده چطور بلد است بهترین پدر دنیا باشد. دلتنگی، مثل فکر کردن به صدای آن یار آن یگانه ترین یار وقتی برایت قصه تازه اش را می خواند و دلت ضعف می رفت. دلتنگی، مثل فکر کردن به صدای آخرین خنده از ته دلت که چند قرن پیش رخ داده است. دلتنگی، مثل فکر کردن به روز دوم خرداد هفتاد و شش، چه امیدواربودیم، هیهات. دلتنگی، مثل فکر کردن به آن نوروز برفی کودکی و بوی واکس روی کفش هشترک دست دوزت. دلتنگی، مثل فکر کردن به بوسه ای ناممکن. دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی.
می توانی انکارش کنی، اما خوب می دانی همیشه سایه تاریکش روی لحظات روشنت نشسته است. مثل بغض کردن، وسط آوازخواندن دسته جمعی. مثل گریه کردن، با یک ویدئوی بی ربط از یک بچه گربه. مثل خندیدن، به خاطره ای در دوردست ذهن. مثل گُر گرفتن، از خیال یک تنانگی دلچسب. دلتنگی، مثل راهروی خنک و طولانی بخش شیمی درمانی، آخر جلسه هشتم.
نمی دانم، شاید هم اصلا برای همین است که پیر می شویم و می میریم، سلول ها کسی را؛ یادی را طلب می کنند که نیست و نخواهد بود، و از ترس تاریکی یکی یکی می میرند....

#حمید_سلیمی

-‏فکرو خیال اینجوریه که اول نمیزاره بخوابی،بعد که خوابیدی میزنه در گوشت دوباره بیدارت میکنه

-و غم بشکه‌های سنگینی را در قلبم جا به جا می کند...

- یکی باشه عین مولانا دوست داشته باشه اون موقع که میگه:
ناز کنی نظر کنی قهرکنی ستم کنی گرکه جفا گر که وفا از تو حذر نمیکنم...

- بیشتر وقت‌ها الکی به دلم صابون میزنم که اونایی که دارن تو دلم رخت میشورن کف داشته باشن واسه شستشو.

-کاری نداره پر شدی عین خودم بِتِرِک!
عین خودم بگیر همه زندگیو بتخمت
بزن کوچه علی چپ
بشین به فیلم به تخمه

-من تُنگ بودیم
اگه دریا بودیم که ماهیمون نمی مرد!

- تو این دنیایِ محدود با نگات منو تا بی‌نهایت میبری..

آدما تو زندگيشون دو بار عاشق يه نفر ميشن.
يه بار عاشق بيرون و يكبار عاشق درونش. در فاصله ى عاشق شدن بين بيرون و درون اگر دَووم آوردى، ديگه هيچكس نمى تونه تو رو از اين ميدان مين نجات بده. با عشقش كشته ميشى...

HOW?

-تابِ دلتنگى كجا و منِ دلتنگ كجا!؟

-که حق مطلب مارا جنون ادا نکند...

-همینکه راست است این خاطرات، خاطرت جمع باشد از پاشیدنم!

-همه دنیام شده تو...
غرق شدم توی اقیانوس دلتنگی که با هر موج و برخوردش با صخره‌های خاطره، خیالتو پررنگ تر میکنن...

شدم آتیش زیرخاکستر، هعی داره خاکسترم بیشتر میشه و منم هعی منتظرم یکی بیاد فوتم کنه که گُر بگیرم، که خاموش نشم، که نمیره این شعله‌، که سیاهی لعنتی پرنکنه فضای کوچیک قلبمو!

شب که میشه، ماه میاد تو آسمون، روشن میکنه تیرگی و سیاهیا رو... ساعت ها خیره میشم بهش. با اینکه اینقد خوشگله لامصب ولی بازم عینکتو که برداری شرمنده میشه از تابیدن، از این قهوه‌ای چشمات، از معماریِ لبخندت و کِرو گونه‌هات!

خوابم شده دو ساعت، وعده‌ی غذاییم یکی! ولی در عوض دوگزپین و مودافینیل چنبار تو روز میخورم. باشگاه میرمو با دوستام میخندم، فیلم میبینمو گریه میکنم، فوتبال بازی میکنمو از بردم خوشحالم و با باختن دوستم بغض میکنم... پُرم از دژاوو، پُر از پارادوکسایی که واقعیتو واسم عوض کردن، نمیدونم این واقعیته که دارم زندگی میکنم یا یه خیال و قراره از خواب بیدار شم و ببینم یه کابوس وحشتناک و طولانی بوده! بیدار شمو قرار باشه بریم کوه و با دلپوشِ ابی دابسمش درست کنیم و من باشم و تو و ... اَه، عصن ولش کن.
واقعیت اینه که تو خیلی وقته رفتی، دقیقا صد و سیزده روز و هیفده ساعت.
چقد پرم از تو و چقد پری از من!!!

"ای مونس روزگار چونی بی من
ای همدم غمگسار چونی بی من
من با رخ چون خزان خرابم بی تو
تو با رخ چون بهار چونی بی من؟"

#محیکس