گفت غم رو هم خودت میفهمی و هم بقیه، غصه رو هم فقط خودت میفهمی و اگه سخت توضیحش بدی، شاید بقیه هم بفهمن، اما امان از اندوه، که خودتم نمیفهمیش، چه برسه که بخوای برای کس دیگه‌ای هم توضیحش بدی این اندوه طولانی رو....

من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت
تا بیایند عزیزان به مبارک بادم
من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس
پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم
دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ
یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم
به وفای تو کز آن روز که دلبند منی
دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر من است
گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی
وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم
دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک
حاصل آن است که چون طبل تهی پربادم
می‌نماید که جفای فلک از دامن من
دست کوته نکند تا نکند بنیادم
ظاهر آن است که با سابقه حکم ازل
جهد سودی نکند تن به قضا در دادم
ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم
داوری نیست که از وی بستاند دادم
دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت
وقت آن است که پرسی خبر از بغدادم
هیچ شک نیست که فریاد من آنجا برسد
عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم
سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح
نتوان مرد به سختی که من این جا زادم

#سعدی

[دلم واست یذره شده بود...
-بمنچه

سال نوت مبارک...
-کدوم سال؟ نمیبینی آدما میمیرن؟

پروفایلت خوشگله...
-سپاسگذارم

پست جدید گذاشتی که!
-بتوچه

دوست دارم دیوونه‌ترین...💛
-میدونی که من جوابی ندارم...]

#محیکس

عاقبت دست دلم رو شد و من ماندم باز؛
منو این دل؛
دلِ دیوانه ی خاطر خواهت.

#محیکس

گاهی هم آدم دلتنگ است و تنها خودش نمیداند، شاید هم میداند و باز هم جلوی خودش را گرفته است که یادش نیاید و این وقت‌ها یک بهانه‌ی کوچک بی ربط و با ربط هم کافیست که آدم ناگهان همه چیز را به دوباره به یادش بیاورد، که مثلا یادت رفته باشد لباس‌ها را از روی بند رخت جمع کرده باشی، یا گلدان کوچکت را آب نداده باشی، یا ساعت را نگاه کنی و چند دقیقه از سه گذشته یا مانده باشد و آه!، چقدر دلتنگ بوده‌ای و نمیدانستیش و حالا دانسته شده‌ای دیگر، دلتنگ و دانسته.

-که غرق شوم در اقیانوس چشمانت!

نوشته‌ بود وقتی غمگینی چطور میخندی؟ نوشتم به کسانی که دوستشان دارم فکر می‌کنم. به لبخندشان. به صدایشان.
نوشته بود وقتی کم می‌آوری، چطور دوباره ادامه می‌دهی؟ نوشتم ادامه نمی‌دهم، شکست را می‌پذیرم و از اول شروع می‌کنم.
نوشته‌بود وقتی دلت گریه بخواهد چطور صورتت را خشک نگه می‌داری؟ نوشتم ادب علاقه همین است، گریه به درون، خنده به بیرون. مباد که کسی را غصه‌دار کنی.
نوشته‌بود جهان ساکت خلوت خسته‌ات نکرده‌است؟ نوشتم پناه ببر از ازدحام بیهوده‌ی صداها، به آن صدای گرم مهربان که نام کوچکت را به شعر مبدل می‌کند، حتی اگر هرگز صدایت نکرده‌باشد.
نوشته‌بود کسی را چنان دوست داری که برایش بجنگی؟ نوشتم از جنگها برگشته‌ام، با زخمها و موی سپید، و یاد گرفته‌ام صبور باشم و به تماشا قانع.
نوشته‌بود شب بخیر، خواستم بنویسم کدام شب بارانی به خیر گذشته؟ دیدم کلمه‌ای نوشته و رد شده بی آن که در قید معنایش باشد، نوشتم دوستت دارم و رد شدم، بی آن که در قید معنایش باشم...

#حمید_سليمي

باید کسی باشد که به خواب هایت سرک بکشد، جای فصل‌ها را عوض کند، ستاره‌ها را بچیند روی بالش‌ت، دردهایت را بتکاند، ترس‌هایت را فراری دهد، دست به موهایت بکشد و آرام در آغوش بگیردت، و بگوید آرام بخواب، بیدار که شدی، من اینجا هستم…