قسم به سرخی جامانده از لبانت بر استکان
چشم بسته‌ام به طلوعِ تابیده بر استکان
چشم بسته‌ام به آینده‌ی مرده‌ آخرین آغوش
و این استکان ...
قسم به سرخی جامانده از لبانت بر استکان !
هر روز ، مانند زندانبانِ نگران از فرارِ زندانیِ سیاسی
چشم می‌دوزم به سرخی زخم جامانده بر تنِ استکان ، چشم میدوزم با مبادای کمرنگ شدنش
گفتی تا فردا
و من فردا و فردا و فرداهای فردایش شوری اشک‌هایم را در آن استکان چشیدم.
من اشیاء حضورت تو را در موزه‌ی چشمم نگه‌داشته‌‌م ؛
دکمه‌ی آخرین پیرهنِ در آغوشم
آخرین کاغذت
آخرین کلمه‌ی قلمت
آخرین صابونی که به تنت زدی
موهای آخرین بار که شانه زدی ...
قسم به سرخی جامانده از لبانت بر استکان
قسم به آخرین استکان که چای درآن نوشیدی
که من پس از تو مردِ آخرین‌های جهانم ...

#محمود_درویش

لب خاموشم تو رو چون شعری واسه فریاد کم‌ میاره/ تو کویر تشنه‌ی روح من بگو باز بارون بباره.
@Deep_Mo✨

بی تو تاريك نشستم؛
تو چراغ كه شدی...؟

#اوحدی

Wherefore?
@Deep_Mo✨

منم آرزوی بیرون شده از حوصله‌ی کوتاهت.

تمام شدن چیزها لزوما به معنای به پایان رسیدنش هم برایمان نیست، که عادت کرده‌ایم به این ادامه دادن‌های بیهوده‌ایی که انگار فقط برای این هستند که به خودمان گفته باشیم که نه!، من آدم کم آوردن نیستم، درست مثل خواندن کتابی که بعد از آغاز کردنش فهمیده‌ایی که دیگر هیچ دوستش نمی‌داری و فقط چون‌ شروعش کرده‌ای، حتما باید تمامش هم بکنی تا خیالت از آن راحت بشود.

نیستی، ندارمت، دلم تورو میخواد 💔
@Deep_Mo ✨

لعنتی_ترین✨