تو همه ثانیه هامی، زخم‌ تو کاریه کاری
@Deep_Mo🕊

این نیز نمی‌گذرد،تلنبار میشه روی قبلیا.

و هربار که می‌خوابی و بیدار می‌شوی، چند بار از همه چیز دورتر شده‌یی، انگار که تمام مدت خوابت را دویده باشی و خستگیش در تنت مانده باشد.

استخونهات صدای پوکی میدن
آواز گرگها رو دور آتش دوست نداری
استخونهات صدای پوکی میدن
و همه گوش‌هاشون رو با ترس گرفتن

من با صدای ستونهای تن تو، می‌‌رقصم، می‌‌رقصم
من با جفت لبهای خشک و سرد تو، داغ میشم، می‌‌میرم

مزه دستهات من رو مجنون کرده
بیا بشین کنار من تا شب رو صبح کنیم
کش و قوس‌هات من رو وحشی کردن
مثل گرگ دور آتش پنجه تیز کردم

من با صدای ستونهای تن تو، می‌‌رقصم، می‌‌رقصم
من با جفت لبهای خشک و سرد تو، داغ می شم، می‌‌میرم
من با ترکهای زیر پوست تو، آب می شم، می‌میرم
من تو پهنای چشمهای شاکی‌ تو، غرق می‌‌شم، می‌میرم

اخم تو ، روی من شلاق می‌‌شه توی من فریاد می‌‌شه، نمی‌‌تونم ساکت شم
خنده هات، مثل تیری تو هدف من رو از پا میندازنه، چه خوب آزارم میده
شکارچی، توی دامت گیر کردم مثل طعمه اسیرم، دلم می‌‌خواد بمیرم شکارچی
شکارچی، توی دامم گیر کردی چه طعمهٔ لذیذ، چه شکار شیرینی‌

#Shekarchi

The apartment 1960

Sometimes you don't say what you feel, you just feel what you feel.

نمایشنامه‌ام قصه‌ی ساده‌ای دارد:
مرد توی آینه به زن توی آینه می‌گوید دوستت دارم. زن توی آینه می‌خندد.
مرد و زن بیرون آینه عبوس و ساکتند.
نویسنده می‌نویسد: زمان چیزهای بسیاری را از ما می‌دزدد.
سپس نور می‌رود و صحنه تاریک می‌شود تا ما گریه های هم را نبینیم...

و شب بخیر به تو و گریه‌های جلوی آینه‌ات

من از وقتی تو نوشته‌هایم را می‌خوانی، می‌نویسم. از وقتی اولین نامه را نوشتم، نامه‌ای که نمی‌دانستم مفهومش چیست!
نامه‌ای که معنایش را تنها در چشمان تو می‌شد یافت. من هیچ گاه بیش از سه جمله اول این نامه چیزی ننوشته‌ام. هیچ باوری نداشتن، منتظر چیزی نبودن، امید داشتن به آن که روزی اتفاقی بیفتد.
کلمه‌ها از زندگی ما عقب هستند. تو همیشه از آن‌چه من از تو انتظار داشتم، جلوتر بودی. تو همیشه غیرمنتظره بودی.

#کریستین_بوبن

بی توجهی من رو آزار می‌ده، وقتی یه چیزی آزارم بده تنها می‌شم، سکوت می‌کنم، سرد می‌شم، گوله می‌شم، می‌افتم تو حوض نقاشی، شنا هم که بلد نیستم، غرق می‌شم، تموم می‌شم، تمومم نکن خب؟

Ain't gonna change 🤡
@Deep_Mo💀✨

Sabrina 1960

غم
اینجا نه
که آنجاست
دل
امّا
در سرمای این سیاه‌خانه می‌تپد.
در این غُربتِ ناشاد
یأسی‌ست اشتیاق
که در فراسوهای طاقت می‌گذرد.
بادامِ بی‌مغزی می‌شکنیم
یادِ دیاران را
و تلخای دوزخ
در هر رگِمان می‌گذرد.
#احمد_شاملو
دیِ ۱۳۵۷، لندن

{غریبه‌ی نزدیک و آشنای دور}