‏لابد یک تخصصی هم هست به اسم تخصص ادامه دادن چیزهای تمام شده، چیزی از جنس نگه داشتن شیشه‌های خالی عطر، از جنس ادامه دادن دوستی‌های به پایان رسیده، از جنس دوباره دیدن سریال‌های تمام شده، از جنس دوباره خواندن حرف‌های گذشته...، چیزهایی از این جنس که نه اینکه دیگر که به درد آدم بخورند و تنها برای آدم یک نشانه هستند برای برگشتن و گاهی لبخند زدن و بیشتر وقت‌ها تنها ترس از بعدش و خالی ماندن عادت تکرارشان است، نقطه‌ی برگشت ناقصی که خودت هم نمیدانی که به چه دردت می‌خورند دیگر اما باز هم نگهشان داشته‌یی.

#یک_مماس

«من نمی توانم تو را فراموش کنم، نه به این دلیل که حافظه ای قوی دارم، بلکه به این دلیل که قلبی دارم که هرگز کسانی را که یک بار در آن ساکن شده اند انکار نمی کند.»

#محمود_درویش

Remember all that moments that we passed and no one could remember them except US!
@Deep_Mo✨

توی شطرنج یه اصطلاحی هست میگن
حرکت بعدیت از اشتباه قبلیت مهم‌‌تره...
توی زندگی هم همینه!
خراب کردی؟ خب کردی…
حالا ببین بعدش چی‌کار می‌کنی!

تو اثبات آنی که همه چیز نسبی‌ ست
بی تو، همه چیز طوری ست
با تو، طوری دیگر….

مى‌گفتی
«شب‌ات خوب جان من»
‏بيشتر از خوب بودن شب،
‏انديشه‌ى اين‌كه جان تو هستم
‏در من ريشه مى‌كرد و سبز می‌شد

#ازدمير_آصاف

گوش‌هایت را کمی نزدیک دهانم بیاور.
دنیا،
دارد از شعرهای عاشقانه تهی می‌شود.

#لیلا_کردبچه

من از تموم دنیا،
تورو طلب دارم💋
@Deep_Mo✨

«رنج تنهاست و رنجور، تنها تر.»

#حمید_سلیمی

آدمای سمی همیشه داستان رو از جایی تعریف می‌کنن که تو دیگه نتونستی تحمل کنی و واکنش نشون دادی؛ اما هیچ‌وقت نمی‌گن خودشون چطوری تورو از نظر روحی و احساسی نابود کردن. اونا قصه رو طوری می‌گن که انگار همه چیز تقصیر تو بوده، اما پشت این سقوط احساسی تو مدت ها بی انصافی و زخم هایی هست که فقط تو می‌دونی چقدر عمیق بوده.

چراغ ها را خاموش کردم؛
زنگ زدم و یک راست رفتم سر اصل مطلب و با صدای بلند گفتم دوستت دارم.
بعد قطع کردم و چراغ ها را روشن کردم؛
چای دم کردم و به اینکه در تاریکی چقدر راحت می شود اعتراف کرد، فکر کردم...

-چراغ ها را خاموش کن و به من زنگ بزن.
#مهدی_صادقی

- برای لحظه هایی که غرق در دوگانگی و پارادوکس، انزوایی جدید را کشف کرد.
@Deep_Mo✨

انسان‌ها به هر جای دنیا که بروند در آخر به
همان جایی برمیگردند که به آن تعلق دارند
به همان شهر،
به همان خانه،
به همان قلب
به همان آغوش…