شکر برای سیناپس (synapse)
فاصله‌ی باریک بین نورون‌ها،
که از همان شکاف کوچک،اندیشه و خاطره می گذرد.

«من یاد گرفته‌ام زَوال یک رؤیا درست از جایی شروع می‌شود که آدم‌ها به جای حرف‌زدن با دیگری، شروع به گفتگوهای درونی طولانی می‌کنند. آن سنگِ خودخوری که در دلت نگه می‌داری، عاقبت سنگین می‌شود و تو را به قعرِ تاریکِ دریای تنهایی بازمی‌گرداند...»

فکر نکنی دوری و اینجا نیستی // قلب من اونجاست، تو تنها نیستی!
Inhame To, Yebaram Man ✨

Those FRiDay nights without you,
Feels NOTHING!
@Deep_Mo🥷

هروقت دلتنگ کسی شدین به این فکر کنین که اون آدم
میتونست به یه قهوه دعوتتون کنه، اما نخواست.
میتونست کنارتون باشه، اما نخواست.
میتونست زنگ بزنه و صداتونو بشنوه، اما نزد.
میتونست خودشو تو زندگیتون پررنگ تر کنه، اما نخواست.
میتونست برای نگه داشتنتون تلاش کنه، اما نخواست
نکرد چون نمیخواست باشین.

اما شکوفه نداد و فهمیدم
من خاک مناسبی برای او نیستم.

-حمید_سلیمی

2:47
من از تــــو به غصــه رسیــدم،
تو از مـــن به چــی؟؟

در بر بگیر مرا، مثل پتویی از پلنگ‌هایی که ماه را گم کرده‌اند، یا مثل چای تازه دمی که آدم خودش برای خودش دَم کرده باشد و طعم گرم قبل‌ترهایش را نداشته باشند، یا اصلا مثل همین نمی‌دانم چیزی که در غروب‌های پاییزی ریخته‌اند، که در دل آدم می‌ریزند و دل آدم را هُری با خودش پایین می‌ریزد و آدم ناگزیر می‌ماند از هرچیزی، مگر نشستن و انتظار کشیدنی که حتی حوصله‌ی روشن کردن چراغی را هم نداری و می‌گذاری که شب زود رسیده در تو خانه کند، در خانه‌یی خالی شده از خودت و پر شده از نمی‌دانم چه چیزهای نامعلوم پاییز.

آنکه او ز غمت دلبندد چون من؛ کیست؟!