«من یاد گرفته‌ام زَوال یک رؤیا درست از جایی شروع می‌شود که آدم‌ها به جای حرف‌زدن با دیگری، شروع به گفتگوهای درونی طولانی می‌کنند. آن سنگِ خودخوری که در دلت نگه می‌داری، عاقبت سنگین می‌شود و تو را به قعرِ تاریکِ دریای تنهایی بازمی‌گرداند...»

فکر نکنی دوری و اینجا نیستی // قلب من اونجاست، تو تنها نیستی!
Inhame To, Yebaram Man ✨

Those FRiDay nights without you,
Feels NOTHING!
@Deep_Mo🥷

هروقت دلتنگ کسی شدین به این فکر کنین که اون آدم
میتونست به یه قهوه دعوتتون کنه، اما نخواست.
میتونست کنارتون باشه، اما نخواست.
میتونست زنگ بزنه و صداتونو بشنوه، اما نزد.
میتونست خودشو تو زندگیتون پررنگ تر کنه، اما نخواست.
میتونست برای نگه داشتنتون تلاش کنه، اما نخواست
نکرد چون نمیخواست باشین.

اما شکوفه نداد و فهمیدم
من خاک مناسبی برای او نیستم.

-حمید_سلیمی

2:47
من از تــــو به غصــه رسیــدم،
تو از مـــن به چــی؟؟

در بر بگیر مرا، مثل پتویی از پلنگ‌هایی که ماه را گم کرده‌اند، یا مثل چای تازه دمی که آدم خودش برای خودش دَم کرده باشد و طعم گرم قبل‌ترهایش را نداشته باشند، یا اصلا مثل همین نمی‌دانم چیزی که در غروب‌های پاییزی ریخته‌اند، که در دل آدم می‌ریزند و دل آدم را هُری با خودش پایین می‌ریزد و آدم ناگزیر می‌ماند از هرچیزی، مگر نشستن و انتظار کشیدنی که حتی حوصله‌ی روشن کردن چراغی را هم نداری و می‌گذاری که شب زود رسیده در تو خانه کند، در خانه‌یی خالی شده از خودت و پر شده از نمی‌دانم چه چیزهای نامعلوم پاییز.

آنکه او ز غمت دلبندد چون من؛ کیست؟!

به تو می اندیشیدم؛

به همان قرار ساعت جفت‌هایی که تصاحب کرده بودی و چه بسا خوب متصاحب شدن رو بلد بودی؛

به سکوت خفه‌کننده‌ی دیدار آخر روی ولوم آخر، آنجا که میدانستی و نمی‌دانستم که...

با علم به اینکه می‌دونستی عاشق انحنام، کِروای موهاتو بیشتر میکردی تا غرق شم تو اقیانوس عسل، حان؟

به عاشق اسپنیش شدنت و ذوق کودکانه‌ای که چشمانت را مُرَوح می‌کرد و چقدرر با تو بیشتر بود، رشد!

اونجا که غش کردی تو ماشین،
اونجا که چک زدم تو صورتت،
اون کوچه که لوکیشن کیس‌مون بود،
اون ۱۲ ساعت توضیح؟ اون ۱۲ ساعت توجیح؟ اون ۱۲ ساعت رکورد؟
گرین‌ ثرزدِی‌ز؟
به سوپر(مارکت) آنا؟
و
رمین
و
رمین
و
رمین.
[دوربین به بالا میرود، و میرود، و میرود.]

هنوز دارم توی همین لوکیشنا زندگی می‌کنم، مأمن گرفتم و عادت به تکرار مکررات انکار ناپذیر شده... توام هستی، همینجایی.

#محیکس

هرکاری کنی خائنی،
کاش بودی مثه خطت، دائمی
B I G S H A G G Y

زندگی کن.
نه تضمینی به اومدنِ فرداست
نه امکانی واسه‌یِ تغییرِ هرچی گذشت.
اما، در «اکنون» می‌شه حضور داشت.