در زندگی، امکان زیاد است. ولی در هر امکانی، عدم امکان وجود خودت را می بینی.
-ف. کافکا

او باید می نوشت، زیرا نوشتن هوای زندگی اش بود. او این هوا را در ریتم روز هایی که می نوشت، تنفس می کرد.

من هیچ چیزی نیستم. مطلقاً هیچ چیز.
هیچ چیز در خاطر من نمانده است، نه آنهایی که آموخته‌ام و نه آنهایی که خوانده‌ام، نه آنچه تجربه کرده‌ام و نه آنچه شنیده‌ام، نه در رابطه با مردم و نه در ارتباط با رویدادها، در واقع حتی به سختی می‌توانم حرف بزنم. تو می‌گویی این دور از ذهن نیست که من احتمالاً نتوانم زندگی با تو را تحمل کنم. اینجا تو تقریباً حقیقت را تشخیص داده‌ای، ولی از زاویه‌ای کاملاً متفاوت با آنچه در مغز داری. من واقعاً باور دارم که برای تمام معاشرت‌های اجتماعی ضایع شده هستم. من از انجام یک مکالمهٔ طولانی، بسط یافته و پُر شور با هر آدمی عاجز هستم.


نامه به فلیسه|فرانتس کافکا

بیرون از محدوده ی رد لاین های خودت منعطف باش، اما حقوق این لاین ها رو با مغز استخوانت حفظ کن و برای هیچ موجودی جا به جاش نکن؛ هیچ موجودی!

گناه و پشیمونی معنایی نداره، نه تا زمانی که دستپاچگی روی جسم و روانت چمباتمه بزنه و سعی کنی خاطراتت رو دفن کنی، اگر گذشته رو فراموش کنی مجبوری دوباره زندگیش کنی.

هر کس خودش را به علم پزشکی وابسته می داند یا خودش را تجربی نگر می بیند، باید ملحد باشد. این گزینه، مختص فروید نیست، بلکه بیشتر، از یک همسانی منطقی بر می خیزد.

فروید، یونگ و دین| مایکل پالمر| مترجمان: دهگانپور و محمودی

-فروید

حس می کنم از درون و بیرون در تماس با فولاد مذابم.

Wer schön sein will, der muss auch leiden.

So viel Albtraum, so viel Wahn.

باید سعی کنی هر شب به چیزی که واقعا هستی، نزدیک تر بشی ماریان! حالا اون خوبه یا نه مهم نیست، مهم اینه اون خودتی.

اینکه توی رویای یه بچه ی در حال رشد باشی و اون ریشه هاش رو بهت پیوند زده باشه، چه حسی داره؟

اگر برات مقدوره، از احساس کردن نترس.

ما در چشم به‌هم زدنی راهی را برمی‌گزینیم که باقی عمر باید تاوانش را پس بدهیم. آن تصمیم است که تعیین می‌کند چه آدمی قرار است بشویم؛ چه در چشم دیگران و چه در چشم خودمان.
شاید حق با الیزابت زاکل بود که می‌گفت کسی که احساس مسئولیت می‌کند آزاد نیست، چون مسئولیت یک وظیفه است، یک بار سنگین. اما آزادی یک میل است.
‏ما در برابر شما|فردریک بکمن

اگر مایل به آزادی هستی باید مثل یک ویرگول بین کلماتت و یا مثل نفس کشیدن بین زندگی کردنت، اصولش رو بین افکار و در نتیجه کردارت جای بدی! باید بتونی در لحظه از اون مکانی که نفست رو تنگ می کنه دور بشی، باید بتونی اون کلامی رو که مثل طناب دار دور گردنت حلقه می شه قطع کنی، باید بتونی فکر کردن راجب مردم و نظراتشون رو متوقف کنی، باید به راحتی نظرت رو در جای لازم بیان کنی و قبل از خودت به فکر دیگران نباشی و در نهایت باید در صراحت کامل با خودت به سر ببری چون خودت سرِ این قصه ی دراز یا کوتاهی.