پاهایم تکه تکه اند و گذشته ای شوم در گوشم فریاد می کشد؛ گذشته ی بی پناهی بی تغییر، همانطور تیره و خشن، همانطور بی رحم و دردناک.

در اینجا گل ها همچنان می رویند، به سان طناب داری که هر لحظه راه تنفسم را مسدود می سازد، هر لحظه و هر دم، شیره ی حیاتم را به سوی آسمان ها می برند، نزد خدایان تشنه شان.

به هر باغچه ی آجری مستطیل شکلی خیره شوم، بوی مشئز کننده ی مرطوبی خیز بر می‌دارد، بوی نای اشکی بی صدا.

روتین روزانه داشتن، ضروریه. شما وقتی روتین روزانه داشته باشید ذهن متمرکز تر و بازتری خواهید داشت و این بیانگر نیاز و علاقه ی مغز شما به برنامه ریزیه.
طبق مثال جردن پترسون این روتین حتی می تونه یک تایم مشخصی از بیدار شدن باشه، اما باید به اون تایم پایبند موند و استمرار داشت.

یک شب هایی هم هست که یهویی ترمز دستی رو می کشی، بر می گردی، اول به مسیر نا همواری که طی کردی نگاه می کنی و بعد به جاده ی مه آلود پیشِ رو. حس می کنی دیگه کافیه، جاده در حال نا هموار تر شدنه و نمی دونی حتی تا سورس تغذیه بعدی چقدر مسافت داری، دیگه حتی سر سوزنی کنجکاوی و هیجان درونت برای ادامه دادن، پیدا نمی کنی و امیدواری دیگه صبحِ فردا مجبور نباشی توی این سیکل معیوب قرار بگیری.

گاهی هنوز هم منتظرم منِ ده سال بعد به دیدنم بیاد و کمکم کنه.

1:42