با گذشت انواع و اقسام واحد های زمانی، به قسم جدیدی از بلوغ پا می گذاریم. رشد می کنیم، با لبخند و صبوری ناشی از رشد، آلبوم های اسبق را ورق زده، گرد گیری کرده و غلط گیری می نماییم.
وقتی "میم" رو دنبال می کنم، راجب ذهنش و مسیرش و مقصدش می خونم و تصور می کنم راهی رو که طی کرده، حقیقتا امید به زندگی کاملا اتوماتیک در من تولید می شه. نقشی که این آدم توی زندگی من با زبونِ بی زبونی داشته کمتر از نقش خودم نیست. بعضا آدم ها به طور ناخواستهای موثر و مفیدند برای بقیه. شاید تونستم بعد ها این شدت از تاثیر خارق العاده اش رو روی زندگیم به روش بیارم.