با گذشت انواع و اقسام واحد های زمانی، به قسم جدیدی از بلوغ پا می گذاریم. رشد می کنیم، با لبخند و صبوری ناشی از رشد، آلبوم های اسبق را ورق زده، گرد گیری کرده و غلط گیری می نماییم.

او غایت" مردم گریزی و بدبینی " بود.

Somebody E02 S01

وقتی "میم" رو دنبال می کنم، راجب ذهنش و مسیرش و مقصدش می خونم و تصور می کنم راهی رو که طی کرده، حقیقتا امید به زندگی کاملا اتوماتیک در من تولید می شه. نقشی که این آدم توی زندگی من با زبونِ بی زبونی داشته کمتر از نقش خودم نیست. بعضا آدم ها به طور ناخواسته‌ای موثر و مفیدند برای بقیه. شاید تونستم بعد ها این شدت از تاثیر خارق العاده اش رو روی زندگیم به روش بیارم.

but yet this>>

idealist or realist?-this is problem.

به قول شوپنهاور، بدبختی های پشت سر هم، از ملال زندگی جلوگیری می کنه.

شهر ما از روز آغازش سر و سامان نداشت
هیچ آغازى براى شهر ما پایان نداشت
خود پرستى آفتى در کوچه باغِ شهر بود
هیچ کس در شهرِ ما یک یارِ هم پیمان نداشت
یک نفر نان داشت اما بى نوا دندان نداشت
آن یکى بیچاره دندان داشت اما نان نداشت
آن‌که ایمان داشت روزى مى رسد بیچاره بود
آن‌که در اموال دنیا غرق بود ایمان نداشت
یک نفر فردوس را ارزان به مردم مى فروخت
نقشه‌ها ک او داشت در پندار خود شیطان نداشت
یک نفر هر شب فرو مى رفت در گردابِ درد
یک نفر مى خواست دستش را بگیرد جان نداشت
دشت باور داشت گرگى در میان گلّه بود
من نمى دانم چرا باور سگِ چوپان نداشت
سروهاى جنگل سرسبز را سر مى زدند
هیچ احساسى به این کشتار جنگلبان نداشت
یک نفر پالانِ خر را در میان خانه پنهان کرده بود
یک نفر بر پشت خر مى رفت و خر پالان نداشت
هر کجا دستِ نیازى بود در سویى دراز
رعیتِ بیچاره بخشش داشت اما خان نداشت
>مولوی