همیشه فکر می کردم اگر اینطور نبود، چطور بود؟
اگر مایل ها از خاورمیانه و خاور دور و نزدیک فاصله داشتم، اگر از شاخه های نسلی مرفه بودم، الان کجای زندگی ام می ایستادم! ابدا اهل ناله و شکوه از وضعیت کنونی نیستم، انگار فقط دارم خودم رو محک می زنم به اقتضای شرایط و مکان. یکی از دیالوگ هایی که به تازگی شنیدم و جالب بود، می گفت:"زندگی انسان ها هیچ اهمیت و ارزشی نداره و درست مثل چرخه ی آب در حال گردشه، چرخه ای که متوقف نمی شه و کاملا بی اهمیته، آدم ها عادت دارن چیز هایی رو که نمی بینن و راجبشون نمی دونن، بزرگ کنن و راجبشون مهمل ببافن. توی این زندگی نباید احساساتت رو سرکوب کنی و برای بی حس شدن تلاش کنی، فقط باید همونطور که هستن بروزشون بدی و بهشون عمل کنی."

It Is Too Harsh To My Heart.

Expecto Patronum!

Masterpiece

Only You Can Kiss The Pain.

هر تصمیمی که در سفر می گیری، تو را به مقصد نزدیک و یا از آن دور می کند.

-تو شنونده ی خوبی هستی.
+شنیدن هیچوقت برام دردسر درست نکرده.

کی بشه به طور رسمی حق انتخاب داشته باشم و دست از شکنجه ی روحیِ ناخواسته ی خودم، بردارم.

در انتهای زندگی، هیچ انسان صادقی که مالک قوای ذهنی خویش باشد، هرگز آرزو نخواهد کرد دوباره به هستی وارد شود.
در عوض بیشتر ترجیح خواهد داد نیستی کامل را انتخاب کند.
>شوپنهاور