مرا نجات ده از این هیاهوی ژرفــ سکوتی که در آن دست و پا زنان در حال نزعمــ. قفسه ی سینه ام بالا نمی آید. هوای اطرافم به مرده ترین حالت ممکن ریه های خشک و منقبضم را اشباع می کند. دلتنگیِ بی پناهی در سایه روشن های عروق روحم، به طرز غریبانه ای جریان دارد. زهـری نرم نرمک جاری می شود به روی قلم خشکیده ی ذهنم؛ به آرامی به خوردش می رود. طعم غربت می دهد. نتوانستن و ننوشتن هم، اما تو تصور کن، مرا ندیده و نخوانده تصور کن. مثل همان صدای آشفته بازار افکار خاموش پیش از مرگت، مرا به یاد آر. مرا که می ترساند، چشم های بی خوابِ مداوم متصور. تو را نمی دانم.

"After all, you are just not the person they're comfortable with. You are your own person. Tell me, what the hell is wrong with that? They fuck with your head and it's true. You fuck with your head as well but that's another story. You have every right to do so. They don't. They are terrified of their own insufficiency and would gladly take it out on anyone around them. Why should you be concerned with that? You will now, quite predictably, sit down and overthink it. God damn it, just don't. Be perceptive. Know what your heart is about. Mind your own business. Let them go drown in plain stupidity. But do your thing. You can handle this."
(Albert Camus, Notebooks)

نمی دانم هم زمان با چندمین صاعقه ی نیمه شب، در را با شتاب باز می کنم و به فاصله‌ی چند دقیقه و از کدام خیابان خود را به مکان همیشگی ام می رسانم. مثل همیشه است. بی انتها و خالی. تنها چیزی که به وضوح می بینم قطرات وزن دار و خنک باران است که خودشان را به روی سطح براق موزاییک پیاده رو، به لختی رها می کنند؛ همانند مهره ها به روی صفحه. پاهایم تمایلی به ایستادن ندارند. شاید هم آگاهند که در صورت ایستادن راهی جز سقوط پیش رویشان نخواهد بود. سقوطی کرخت، با صدایی اکو شونده. صدایم را نمی شنوم، اما همراهی اش با خواننده را به واسطه ی ارتعاش حنجره ام حس می کنم. هر چند لحظه یک بار به صورت خودکار به عقب و سپس جلوی مسیر نگاهی می اندازم. کر بودن را خود دردسر عظیمی تلقی کنان، باز هم به شاخه های متوالی مشکی رنگ ساکن و مرطوب خیره می شوم. فکر می کنم به اینکه اگر دفعه ی بعد هم این طور تار و مسخ شده خود را راهی بی راهه کردم، بد نیست شئ تیزی را درون جیب شلوار پارچه ای ام حمل کنم. سرم را که مستقیم نگه می دارم، دختری با بارانی سفید و پف کرده از رو به رو نزدیک می شود. به ناگاه از فکر چندی پیشم هول شده به این می اندیشم که نکند دخترک را بترسانم. راهی ندارم. با نگاهی مستقیم قدم تند می‌ کنم. وقتی از برش عبور می کنم و پنج قدمی دور می شوم با فکر عبوری دیگری از پستوی ذهنم، نا محسوس به عقب و مسیر دختر نگاه می کنم. نفس عمیقی می کشم و با کفش ها و پاچه های خیس شلوارم به مسیرم بر می گردم. صد متر جلو تر به تابلوی Deadlock-Uturn بر می خورم. به نظر زمان مناسبی است برای دور زدن. پنجاه متر عقب گرد نکرده باز هم متوجه دخترک سفید پوش در ده قدمی ام می شوم. این بار دیگر انرژی تغییر دادن سرعت و منقبض کردن نگاهم را ندارم. هوا تاریک شده و باران تند تر. هم زمان با سفید شدن لحظه ای آسمان پاهایم از حرکت می ایستند. «صبر کن! اگر همین حالا آن شرط کذایی سقوط را اجرا کنی، قطعا دخترک زهره ترک خواهد شد. تا همین توقف کافی است.» آخر چرا باید در این هوا، این تکه از این مسیر طولانی را باز می‌ گشت. بیش از ندانستنِ راهِ آمدن، بازگشت را نمی دانم. کلماتش را همچون تلاشی برای مرتب کردن پازل در ذهن هم می زنم. ملموس می شود. می گفت «ذهن و بدن و افکارت حافظه دارند.» راست می گفت. پاهایم مرا خسته و آرام به وادی فراموشی برگرداندند.

The less people you chill with,
The less bullshit you deal with.

-من هم هیچ ایده ای برای چجوری تموم کردنش ندارم، اما لااقل شروعش می کنم.

دیدی‌که مرا هیچ‌کس یاد نکرد؟
جز‌ غم.

-مولانا

زاویه‌ دید: بین تمام احساساتی که می‌تونستی درون خودت پیداش کنی؛ غم و دلتنگی رو بغل می‌کنی، چون امن‌ترین راه برای رسیدن به پایانِ جاده‌ی سفیدِ بی‌حسیته.

موعود بی مصرفی که برای اولین بار گفتی به فکر پیامد های روحی و روانی و آسیب های وارده ی پس از اینی، می توانستم از شدت قهقهه و ارتعاشات ستون های بدنم جان بدهم. آخر تو نمی دانی چه نطق کردی. عجب جمله ای را از بر کرده ای. اگر هم بخواهم مهربانانه تر نظاره ات کنم می گویم، برای اولین بار در زندگی ات تلاش کردی تا فکر کنی. زمان بندی های جمله ات خطاهایی جزئی و چسبنده داشت مثلا، باید می گفتی که می دانم آسیب هایی که رسانده ام فاجعه بار و غیر قابل جبرانند و الان دستم از دست خیار پیر دریایی کوتاه تر است؛ اما همین قبول است، همین که قابلیت فکر کردن داری برایم قهقهه آور است. باشد نمی خندم، ولی ادامه نده.

از سری پیش نیاز های زندگی در حیات وحش:

۱.روی زمین همراه با نهایتا «یک ملحفه» بخواب.

۲.خود را به استعمال آب گرم در سرویس، عادت نده.

۳.کمتر بخور، مقوی تر بخور. خوبی اش این است اندازه ی معده ات دست خودتت است.

۴.نمی توانی نخوابی. در حالت آماده باش بخواب، در فاصله های یک ساعت تا یک ساعت، بیست دقیقه تا بیست دقیقه... . در بهینه ترین حالتش.

۵.پیش از آنکه افکار و دلتنگی خفه ات کنند، دکمه ی خفه کنشان را بساز. با ذهن نابسامان، توان و قدرت تصمیم گیری مناسبت به صفر می گراید.

۶.خود را به برگه و کتاب کاغذی عادت نده.

۷.تیز بین باش. همانند آهن ربای مجهول القطبی، تجربه و اطلاعات افراد را جذب خود کن.

۸.اگر درد و خستگی و اشک اجازه ی نفس کشیدن نداد، ایرادی ندارد. تو باز هم زبان بخوان.

۹.می توانی بترسی.24/7. اما نمی توانی به نقطه ی امن کاذبت بازگردی. شنا کن و بترس. شنا کن و بلرز. شنا کن و در آب حل شو. اما توقف؟ در این صورت، در بهترین حالت منجمد خواهی شد.

۱۰.توان تو نزدیک برد است. بسیار نزدیک برد. با فهم این موضوع، بهترین کاری که از دستت برای فردی ساخته خواهد بود، آموزشِ گرفتن ماهی به اوست. ماهی می دهی؟ مرگش را تماشا کن.

۱۱.با توکل بر مقدسات «شانس و احتمال» پیش نرو. هنوز مغزی داری آماده ی تحلیل و پردازش.

۱۲.نقاط امنت را محدود به مکان نکن. خودت را هم محدود به نقاط امن.

۱۳.سریع تر از رفتار آب با ظرف، با شرایط و محیطت سازگار شو. نه تأثیر پذیر، سازگار.

هرکه ویران کرد ویران شد در این آتش سرا
هیزم اول پایه ی سوزاندن خود را گذاشت

-فاضل نظری

On The Edge (2001)

-می خوای حقیقت رو بدونی؟ اگر بخوایم زندگی و مرگ افرادی مثل من و تو رو اولویت بندی کنیم، من می خوام تو زندگی کنی؛ و می خوام ببینم چه اتفاقی برات میوفته. چون دوستت دارم.

On The Edge (2001)

بخشی از پریشانیِ تو، ناشی از یک خشم مدفون شده است. چیزی در تو هست، نوعی ترس و کم رویی، که اجازه ی ابرازِ خشمت را نمیدهد. به جای آن به فروتنی ات می نازی. نوعی پاکدامنیِ اجباری برای خود پدید آورده ای؛ احساسات را در عمق مدفون می کنی، و چون دیگر خشمی را تجربه نمیکنی، تصور میکنی یک قدیسی. فرو خوردنِ خشم، انسان را بیمار میکند.

وقتی‌نیچه‌گریست، اروین دی یالوم

Say your prayers and sleep well.

P.S: The way a movie can touch my soul:
Cillian + Dynamic random access memory (DRAM)

You were born to be real, not to be perfect.

-August.D