جدا از این که هیچوقت نتونستم کسایی که موقع دعوا یا بحث به هم فحشای رکیک میدن و پای خانواده همو وسط میکشن و فکر میکنن با چهارتا فحش تونستن طرفو تخریب و ضایع کنن و الان قدرت دست اوناست، رو درک کنم؛ واقعا نتونستم بفهمم چرا به ظاهر یا چهره هم توهین میکنن، دود جدی ای؟ وقتی با کسی به مشکل برمیخوری چهرشو مسخره میکنی؟ واقعا برای شخصیت کثیف و زشتت متاسفم.

𝖠𝗂𝗇'𝗍 𝗂𝗍 𝗌𝖺𝖽 𝗐𝗁𝖾𝗇 𝗒𝗈𝗎 𝗀𝗈𝗍 𝗇𝗈𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗍𝗈 𝗀𝗈?

هرچقدر فرار میکرد بازهم به اتفاق افتادن ادامه میداد، نمیتونست از اون درد رهایی پیدا کنه، داشت مجازات میشد؟ دروغ اونو درون خودش غرق کرده بود.

𝖠 𝗌𝗍𝗈𝗋𝗆 𝗅𝗂𝖾𝗌 𝖻𝖾𝗒𝗈𝗇𝖽 𝗍𝗁𝖾 𝗁𝗈𝗋𝗂𝗓𝗈𝗇, 𝖻𝖺𝗋𝖾𝗅𝗒

"اگر دستانم را رها نمیکردی هرگز مجبور نبودم با این کالبد توخالی، روی خرده شیشه های روحم برقصم. هنگامی که با بی‌رحمی این ترنم موزون حزن را از برایم می‌نواختی، هنگامی که انگشتانت بر روی تن کلید های سیاه و سفید میرقصیدند و پژواک نُت ها، جایی در زمان گم میشد، من در گوشه ای مچاله میشدم و کسی درون من میگریست."

هنوزم زخم‌های تو روی بالِ منه.

"بهم نزدیک‌تر نشو، غمگین میشی"

ساعت شنی کوچکی، وقت باقی‌مانده ام را ذره ذره نابود میکند. مانند سیاه‌چاله ای که با آرواره هایی از جنس مصائب، روشنی ام را میبلعد و تاریکی استخراج میکند. چطور باید واژه های دردمند را کنار هم بچینم تا این تاریکی را لمس کنی؟ چطور بنویسم تا گلوله قضاوت هایشان به سمت قلبم رها نشود؟ کاش میشد وجودم را انکار و ردپایم را از امتداد زمان پاک کنی. در کلبه ای فارق از هر قاعده‌‌ای، به رقص قطرات روی شیشه چشم بدوزم و فردایی وجود نداشته باشد؛ همه چیز به همان لحظه ختم شود…

وقتایی که دستام بی‌دلیل شروع به لرزش میکنه و به هیچ عنوان نمیشه متوقفش کرد فقط به یه ساطور نیاز دارم تا انقد روشون بکوبم تا از بدنم جدا شن

چرا بهم بال دادی وقتی که میخواستی سقوط کنم؟

سلام، من گیتار الکتریک‌ سکشوال هستم.

دارم نفس میکشم اما احساس خفگی میکنم، سکوت همه جارو فرا گرفته اما از سر و صداها سردرد دارم، دستام ثابت و بی‌حرکتن اما لرزیدنشو احساس میکنم، روی تختم دراز کشیدم اما انگار دارم ته اقیانوس دست و پا میزنم تا خودمو زنده نگه دارم.