The Mirror (1975) • Andrei Tarkovsky

زیباترین قاب تاریخ سینما.
The Mirror (1975) • Andrei Tarkovsky

در مورد آندرِی تارکوفسکی:

فیلم‌ها اشتیاقی بی حد وحصر در ما برمی انگیزانند، اما گاهی پیش می‌آید که با دیدن برخی از فیلم­ هایی که در کارنامه کارگردان‌ یا بازیگر مورد علاقه‌مان وجود دارند، به یکباره توی دلمان خالی شود. کسانی که طرفدار یک بازیگر، کارگردان یا ژانر خاصی در سینما هستند و می‌­خواهند ته توی آنچه شیفته‌شان کرده دربیاورند، معمولاً با این چالش روبرو می شوند که از کجا شروع کنند. و گاهی تنها چیزی که لازم دارند یک پیشنهاد درست و بجاست تا آن­ها را در مسیری بیاندازد که از یک آدم تازه وارد در عرصه ی سینما به یک خوره ی سینما تبدیل شوند که همه چیز را درباره­ علایق سینمایی‌اش می‌داند و می‌شناسد…
در ادامه برای کسانی که اشعار سینمایی به­ یادماندنی آندره تارکوفسکی، رویابین روسی، ذهن‌شان را مشغول کرده و نمی‌دانند از کجا شروع کنند، پیشنهاداتی داریم که به آن­ها کمک خواهد کرد تا خودشان را در جهان خیالین این فیلمساز غرقه کنند. این شما و جهان خیالین آندره تارکوفسکی.

تارکوفسکی تنها 7 فیلم بلند در کارنامه کاری‌اش دارد، اما این کارگردان روسی به طور گسترده ای به عنوان یکی از استادان راستین سینما به شمار می آید. او پنج فیلم اول خود را در شوروی و دو فیلم آخرش را در ایتالیا و سوئد ساخت. او آثار اصلی‌اش را بین سال­های 1962 و 1986 ساخت. در نظرخواهی که سایت Sight & Sound درباره­ ی بهترین فیلم‌های همه دوران‌ها انجام داد، سه فیلم از این کارگردان در لیست 30 فیلم برتر به انتخاب منتقدان و کارگردانان دیده می‌شود، این سه فیلم عبارتند از: آینه (1975)، آندره روبلف (1966)، و استاکر (1979). اینگمار برگمان یک‌بار گفت: «از بین همه کارگردان‌ها تارکوفسکی بهترینه. او آنقدر طبیعی در فضای رویاها حرکت می­کنه که باور نکردنیه. او هیچ توضیحی نمی­ده. به هر حال درباره چه چیزی باید توضیح بده؟»
احترام و تکریمی که تارکوفسکی در ما برمی‌­انگیزاند و ماهیت مبهم، موقر و بلند نظرانه آثارش عمیقاً تاثیر گذارند و موجب تحول می‌­شوند. ممانعت‌های بی‌رحمانه از سوی صاحب منصبان شوروی که فیلم‌­های او را نخبه گرایانه می­‌دانستند بر تارکوفسکی اعمال می‌­شد، و همین امر باعث شد او فیلم‌­های کمی بسازد. اما او هیچ وقت بینش و بصیرت‌اش را به خطر نیانداخت و در برابر مواضع‌­اش کوتاه نیامد. او دیگر هیچ اصراری برای نشان دادن یک معنای عینی در فیلم‌هایش نداشت، به همین خاطر تماشاگران فیلم­‌های او خود را در معرض ریتم‌­های آهسته­، نماهای بسیار بلند، جادوی اسرارآمیز تصاویر و صور خیال می‌­یابند که به خاطر زیبایی ناب‌شان به سختی با هم جفت وجور می‌شوند. مشهور است که تارکوفسکی فیلم­سازی را «مجسمه سازی در زمان» می­‌داند.


منبع: سایت bfi نویسنده Carmen Gray