درسته که دوباره چشم تو چشم میشیم
ولی دیگه مثل قبل نگات نمیکنم.

تهش یه جایی بالاخره قبول میکنی که باید رها کنی،
نه چون نخواستی، چون نمی‌شد.
چون گاهی علی‌رغم همه تلاش‌هات،
نمی‌تونی بعضی چیزها رو تغییر بدی.

نه شهامت ماندن داشتی و نه شجاعت رفتن؛
همین رفت و آمدهای دائمی‌ات، مرا زخمی‌تر می‌کرد.

کنار آدم هایی که واسه یک ساعتم شده
می‌تونن از تاریکی های دنیا نجاتت بدن
زندگی، زندگی تره...

خیلی سرتونو درد نیارم؛
به آدمهایی که راز بقیه رو بهت میگن اعتماد نکن!

وقتی دلخوری‌های کوچیک جدی گرفته نشه، وقتی درباره‌ی سوتفاهم‌ها صحبت نشه، وقتی جزئیات کوچیکی که حس بی‌ ارزش بودن میدن مدام تکرار بشه، رابطه در سکوت شروع به سست شدن میکنه، جدایی معمولا با یه اتفاق بزرگ پیش نمیاد، بلکه در پس احساس‌های کوچیکی رخ میده که بارها نادیده گرفته شده‌ان.

شاید یه چیزی که میخواستی نرسیدی، چون جهان میدونست تو لایق بیشترشی.

دخترها هیچوقت نمیبازن خیالت راحت، فقط کافیه حضورش رو از زندگیت قطع کنه،اونوقت میفهمی از انرژی اون تو میدرخشیدی، از وجود اون تو زندگیت برکت بود، حالا تو برو خیانت کن، بدی کن، اون چیزی رو از دست نمیده، اون تویی که از دست دادی Loser.

یطوری آنلاینیش رو چک میکنم انگار آنلاین بشه قراره به من مسیج بده، عشق آدم رو خل میکنه.

و آنقدر در راه تو، یکطرفه تلاش کردم که حالا انگار از میدان جنگ برگشته‌ام، خسته و فرسوده.

وقتی دختر آینده‌ام میگه گریه کردم و در هر صورت بلند شدم و انجامش دادم چون دنیا منتظرم نمیشینه، پس میدونم تست DNA لازم نیست و بچه خودمه.

اگه بخشیدمت سر این بود که پرونده بسته شه، ازت رها شم و بتونم دوباره زندگی کنم، وگرنه اگه یه روز گریه‌هات رو ببینم، نرسیدن‌هات رو ببینم، ترک و طرد شدنت رو ببینم، ناراحت نمیشم.

عزیزم، تو زیادی حساس نیستی و بیش از حد شلوغش نمیکنی، اگه اذیتت میکنه، پس اذیتت میکنه، همین.

و من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است
ما برای آدم‌ها فقط پناهگاهی باشیم
تا زمانی که یک خانه‌ی امن پیدا کند
و بروند...

اگه دلتون نمیاد به کسی
بدی کنید، نارو بزنید
زیرآب بزنید، حقشو بخورید
بدونید ساده نیستید، ذاتتون درسته.

حس دیر شدن بهم دست داده، حس میکنم
دیره دیگه، واسه همه چی...